Biosphere - Substrata (1997)

Hoewel ik dit album al vaak beluisterd heb, wil het maar niet tot me doordringen. Om een of andere reden palmt het me niet in zoals ik zou willen en zijn het altijd dezelfde nummers die ik opzet. Kobresia, misschien wel het meest toegankelijke stuk, is voor mij meteen ook het beste. Die mysterieuze Russische stem die over die hemelse melodie loopt is geniaal gevonden. Poa Alpina en Chukhung (dat veel weg heeft van Aphex Twin) contrasteren als de meest zonnige en meest ijzige composities. Op de andere nummers krijg ik weinig vat, en ik heb ook het gevoel dat ze geen geheel vormen. Het nerveuze Times When I Know You'll Be Sad is een voorbeeld van een nummer dat volledig misstaat als je het geheel niet ziet, of net een onmisbare component is voor wie het geheel wel ziet.

Als fan van Bel Canto móest ik destijds zijn debuut wel kopen. Een nieuw genre voor mij, waarbij de ritmische (dansbare) nummers verreweg favoriet waren. De opvolgers kocht ik ook, maar ik miste de uptempo beats. Substrata vond ik zweverig en ik had zoiets van; ‘is dit muziek?’ Toch best veel gedraaid en alleen maar gegroeid. Ik heb het over het eerste jaar vanaf de release....later werd het kastvulling. Totdat een via andere held Steven Wilson weer bij ambient/drone uit kwam. Toen Substrata weer aan de tand gevoeld en daarna weer stof laten happen. Ik kon het niet laten om onlangs de 2-disc editie ook te kopen en zo kreeg dit album een 3e leven. Inmiddels voorzien van geweldige in-ear muziekpluggen kan ik er naar luisteren als nooit te voren. Nu komt ie, liggend op mijn rug in het donker, meer intens binnen dan ooit. En ik ben nu dus toch echt na al die jaren betoverd door dit album. Het is ijzig en loom, maar zo super geraffineerd en vol gevoel. Een fantastische cd om op te slurpen in deze (voor mij) zeer moeilijke Corona tijd. Dit is de muzikale pil die ik nodig heb om te beseffen dat er zelfs in de meest barre tijden prachtige dingen zijn die je alles even laten vergeten. Ontroerend en bijna onaards mooi!