Mastodon - Leviathan (2004)

Het is even wennen als je tussen het soms fantastische gitaargeweld door de zanger hard en bruut hoort schreeuwen. Ik vind het dus niet altijd geslaagd, vooral op de nummers I Am Ahab & Island. Maar: dat zijn eigenlijk ook de minste nummers van dit album. Ook op Aqua Dementia vind ik het wat over the top. Gelukkig staat er ook veel moois op deze plaat.

Blood and Thunder zet de toon van de cd met geweldige gitaren. Wat een sound heeft dat nummer! Op Seabeast wordt ook gewoon gezongen en ik vind dat al die tegenstellingen op dat nummer toch mooi bij elkaar passen. De sfeer doet me soms aan de rauwe Nirvana denken.
Iron Tusk is net zo'n knaller als Blood & Thunder. De wat rustiger gitaren op Naked Burn zorgen voor wat broodnodige afwisseling. Maar de mooiste afwisseling tussen fraai ruig geweld en hele mooie gitaarpartijen ondersteund met woest gegrom vind je op Hearts Alive: een briljant nummer en een fraaie afsluiter. Want wat dat instrumentale riedeltje erna nog doet weet ik niet.

Als je de twee slechte nummers overslaat en het slotnummer dan blijft een rauw zeer krachtig en bij vlagen briljant metal album over.

Ik was eigenlijk nooit zo bezig met dit soort metal, maar Mastodon heeft mij aangezet tot meer!
En wat ik zo goed vind van de heren is dat ze erg diep kunnen gaan maar daarnaast met beide benen op de grond blijven staan.

4 sterren!

Mastodon - Leviathan

Heerlijk metal album van Mastodon, in hun beginperiode gingen ze er nog een slag harder aan toe. Ook leuk om de vele references naar Moby Dick te zien op dit album.
Beste nummer vind ik Hearts Alive, heerlijk sfeervolle stukjes zoals de intro en het stukje op 7:15 wisselen af met snoeiharde riffs en forse vocals. En die outro is natuurlijk prachtig.
De overige nummers zijn allemaal relatief kort, en gebruiken de tijd goed om er hard tegenaan te beuken. De een is wel beter dan de ander, zo vind ik de eerste 3 nummers er wel wat bovenuit steken. Maar ze zijn allemaal wel genietbaar.
Afsluiter Joseph Merrick is een rustig instrumentale song, niet eens heel slecht, maar het past niet bij de rest van het album. Hearts Alive was een toepasselijker afsluiter geweest.

4,5*

Kijk! langzaam maar zeker komt er orde in de chaos. Het is meteen duidelijk dat de sludge bij Mastodon tanende is ten koste van... virtuoze metal? metal-archives noemt het progressive metal, maar dat is een stempel dat naar mijn idee te makkelijk gezet wordt.

Dat de heren talent hebben, hoorde je al op hun eerste EP, maar dat talent ook gebruiken om goede muziek te maken, komt nu ook bovendrijven. Onder de indruk ben ik nog steeds niet. Mastodon maakt wel echt duidelijke stappen in zijn ontwikkeling, dus ik hoop vooral dat albums als Blood Mountain en Crack The Skye mij wel gaan raken.

Ik wil verder niet teveel de zeur uithangen. Op Leviathan wordt veel interessanter gemusiceerd. Dynamisch lekker gevarieerd, het thema is ook interessant. Dit is het eerste album waarvan ik de teksten erbij gepakt heb. Het hele concept van zeemonsters spreekt ook mij wel aan. Instrumentaal is Leviathan over het algemeen best indrukwekkend, maar op een of andere manier wil het mij niet helemaal pakken. Misschien omdat de heren teveel bezig zijn met hun krachtpatserij. De zang ligt mij ook niet. Zowel de grunts als de zang. De riff van Megalodon lijkt mij ook teveel op die van Metallica's Welcome Home (Sanitarium)


Tussenstand:
1. Leviathan
2. Remission
3. Lifesblood

Bij het beluisteren van Leviathan gebeurde iets fantastisch! Bij de eerste luisterbeurt dacht ik 'de zang is nog niet helemaal mijn ding, maar het is wel vet'. Bij de tweede luisterbeurt dacht ik 'toch wel een solide 8'. Nu zit ik op het punt van 'fuck, ik moet dit album echt fysiek gaan aanschaffen!'

Allereerst: opener Blood And Thunder is nu al een ware metalklassieker die wat mij betreft helemaal hoort in het rijtje Number Of The Beast, Holy Diver, Master Of Puppets, Angel Of Death en Ace Of Spades. Wat een super riffwerk en holy shit wat zijn die drums spectaculair. De grunt/schreeuw die "SPLIT YOUR LUNGS WITH BLOOD AND THUNDER WHEN YOU SEE THE WHITE WHALE!" eruit gooit is fenomenaal. Maniakaal. Agressief. Geobsedeerd. Precies zoals Ahab in het boek is. De gitaarriff van Seabeast is een letterlijk monster, het woeste gebrul op Island zou Thor zelf wakker maken. Naked Burn is dan ineens weer een hele frivole instrumental, terwijl Hearts Alive een hard en progressief bakbeest is. De productie is rauw en levendig, de composities stuk voor stuk aangrijpend. De zang mag van mij nog steeds bij vlagen beter, maar ik ben wat betreft dit album echt wel helemaal om!

Tussenstand:
1. Leviathan
2. Remission
3. Lifesblood