Mastodon - Leviathan (2004)

Een aantal songtitels van dit album doen me erg aan Origin of Symmetry van Muse denken:

Megalodon <-> Megalomania
Naked Burn <-> New Born
Aqua Dementia <-> Space Dementia

Nu heb ik geen flauw idee waarom een band als Mastodon dit zou doen, maar ik vind het wel erg merkwaardig. Is er misschien iemand met een verklaring?

Toeval?

Ik vind het ook nogal vergezocht. In dat geval zou ik ook een link zien tussen dit album en een willekeurig album van Amon Amarth door de titel van Blood & Thunder.

Wauw, mooie hoes.. veel van die Mastodon platen hebben een mooie cover

Heb van dit album nu ook een paar nummers beluisterd, maar het gebrul staat mij totaal niet aan. als dat nou een moment duurde, maar hele nummers lang. En ook vind ik de instrumentatie irritatie opwekken. Heb echt het idee dat Crack The Skye een stuk meer mijn cup of tea is. De nieuwste The Hunter heeft ook nog een beetje de cleane zang, maar wel weer instrumentatie die bij mij irritatie opwekt.

Zal best een goede band zijn en Crack The Skye gaat er ook nog wel komen, maar dan ben ik waarschijnlijk ook wel klaar met deze band. Zo gevarieerd vind ik het niet klinken, en die brul albums komen bij mij de hut al helemaal niet in.

Dat album met die hertegewei hoes is ook al zo'n brul album.

Je hersenpan heeft ook wel wat luisterbeurten nodig om en de variatie te horen en het gebrul te kunnen waarderen!! CTS is in alle opzichten rustiger en net iets beter dan deze...toch zou ik zeker niet opgeven

Dat gebrul heb ik nooit van gehouden bij wat voor muziek ook, dat word niets omdat het bijna net zo erg is als gegrunt. Heb ook eens The Blackening van Machine Head geprobeerd, maar is ook vanwege het gebrul mijn ding niet, Hacride idem.

Lateralus van Tool is misschien het enige album waar ik het gebrul de muziek vind versterken, maar is echt een zeldzaamheid dat ik het kan waarderen.

Probeer Baroness eens; zit soort van tussen een rauwe zang en een lichte brul in.. maar dan vaak meerstemmig enzo. Ook minder 'instrumentale irritatie', want 't spel is veel organischer, minder hyper of wat-dan-ook dat je wss irritant vind aan Mastodon..

P.S. Ik vind 'em geweldig, deze Leviathan! Moest er idd ook wel ff aan wennen, maar na n paar jaar vind ik em zelfs nét iets beter dan CtS.. Maar ligt erg aan de stemming hé

Goede tip, al vind ik The Blue Record net wat beter. Op Blood Mountain staan overigens ook wel een aantal nummers met cleane zang. This Mortal Soil en Colony of Birchmen bijvoorbeeld. Maar over het algemeen wordt er toch flink geschreeuwd en gebruld. Iets wat ik overigens ook niet trok toen ik begon met luisteren naar Mastodon. Baroness is dan net een stapje minder of het sublieme Crack the Skye natuurlijk.

Ik deel dezelfde mening als Ricardo.

Na het geweldige! The Hunter, heb ik alles (wat er lag) maar gehaald van Mastodon!...
Namelijk Crack the sky, Blood mountain, Live at Aragon, Remission, en ik ben begonnen met het luisteren van Leviathan maar dit is veel harder en zwaarder dan the hunter!
even door luisteren...

Hahaha, ja dit is wel even andere koek. Snap je meteen waarom sommige van de oudere liefhebbeer het nieuwe album juist 'te poppy' en 'te soft' vinden..
Wacht maar tot je bij Remission aankomt...

Ja en het mooie van the Hunter vind ik dat het bijna dansbaar is...
Ik weet nog niet goed hoe ik de nieuwe aanwinsten beoordelen moet dat komt nog wel denk ik

Crack the sky pakt me tot nu het meest.... (een machtige 'Alice in chains' sfeer!)

En het mooie van Leviathan is dat het zo verrekte vernuftig maar toch ook weer verrekte bruut en intens is.
Het bevalt mij beter dan die Kyuss/Pride & Glory achtige koers van nu. Maar misschien valt dat kwartje ook nog wel.

Ik was eigenlijk nooit zo bezig met dit soort metal, maar Mastodon heeft mij aangezet tot meer!
En wat ik zo goed vind van de heren is dat ze erg diep kunnen gaan maar daarnaast met beide benen op de grond blijven staan.

4 sterren!

Ondanks de knaller Blood & Thunder en de twee uitschieters (mi) Seabeast en Naked Burn bevat dit album wat teveel ruig geweld. Dat geschreeuw trek ik toch erg slecht, ondanks dat het instrumentaal 'te doen' blijft. Jammer, want an sich is dit best een lekkere plaat. Dessalniettemin toch van 3 sterren naar 3,5!

Na Tool verdiepte ik me wat meer in metal. Ik kwam bij Mastodon terecht. Muzikaal vind ik crack the skye virtuozer. Deze is anders, meer rechttoe, rechttaan en kan ik ook wel waarderen.

Via crack the skye bij deze en blood mountain aanbeland, het was even wennen maar wat een geweld zeg! fenomenaal album, het gebrul maakt het alleen maar bruter. Goede afwisseling in nummers. Ik ben er nog niet uit welke ik beter vind, deze of blood mountain.

Vette plaat!
Brute riffs, gaaf gitaargeluid, geweldige zanger en natuurlijk het geweldige concept over Moby Dick. De drummer doet het ook echt geweldig, mooie productie en heerlijke fills. Blood & Thunder en natuurlijk het epische Hearts Alive zijn mijn favorieten.
4,5*

Brann Dailor timmert dit schijfje echt dicht. Vrij nerveus maar ook heel stabiel. Op dit album staan echt brute riffs die ineens worden afgewisseld met jaren '70 achtige dubbele gitaarpartijen en gitaarloopjes. Baroness heeft inderdaad wel overeenkomsten met Mastodon.

echte beukplaat. Heerlijk.

Blood & thunder is prachtig

Moet zeggen dat ik Crack the Skye beter vind... die is gelaagder en spacier. Dit is meer rechttoe rechtaan, niks mis mee, maar geef mij toch maar het iets proggier Mastodon.

Funny, ik heb eigenlijk net het tegen overgestelde. Geef mij Mastodon maar zoals ze hier op deze plaat beuken.

me to!!

Allebei goed. Zolang ze maar geen poppy album als The Hunter doen.

Toch wel de magnum opus van Mastodon. Misschien iets toegankelijker dan Remission, maar voor de rest vind ik dit de tofste. Leviathan is agressief, maar toch melodieus (Hearts Alive is bijvoorbeeld een fantastisch nummer). En hoe voortreffelijk is die outro van Naked Burn? Anno 2013 vind ik Mastodon niet meer zo spannend als dat ze hier klonken, maar dat doet geen enkele afbreuk aan de bruutheid van dit album.

Van teveel ruig geweld, naar favoriete band. Het kan verkeren. Deze staat op 4 sterren, maar met Aqua Dementia wel een van dé klappers van de band.

Alweer het derde album van Mastodon dat ik beluister en weer wordt het 'maar' een 3,5. Ik vind het een erg goede band maar blijkbaar is een heel album van Mastodon niet zo aan mij besteed, ik luister liever wat losse nummers van hen.

Dit is dan ook niet zo'n consistente plaat. Op dat vlak ga ik liever voor Remission, al heeft dit wel betere tracks. Nog eentje proberen, dus. Remission rost alle andere Mastodonplaten onder het matje.