Er moet me iets van het hart. Een aantal maanden geleden beluisterde Leviathan ik en gaf ik na een luisterbeurt of drie een erbarmelijke 2* Waarom? Ik weet het zelf niet meer, maar het had te maken met het feit dat er teveel ideeën in één song gestopt waren, dat de vocals erbarmelijk waren én de gitaar uitgemolken.
Eén dezer dagen zette ik hem nog eens op, en toen werd het vreemd. Alsof ik een gans ander album hoorde. Weg met de uitgemolken gitaar (uitstekende riffs en bovendien is het toch wel de drum die deze plaat draagt), de erbarmelijke vocals (deel van het genre, waar ik ondertussen aan gewend ben geraakt), die zelfs nog vrij clean zijn in vergelijking met vele andere metal bands (ik weet wel niet of dit échte metal is, daar ik niet zo thuis ben in alle subgenres van 'metal'). En teveel ideeën in één song? Man toch, iedere song is een pareltje, minitieus uitgewerkt met als absolute hoogtepunt Hearts Alive.
Je hoort me al komen: het is alsof ik nu pas hoor wat deze plaat/groep in petto heeft. Ongelofelijk goede band dit. Mastodon wordt in veel artikels de toekomst van de metal genoemd. Overdreven? Dat weet ik niet, daarvoor ken ik zoals reeds gezegd te weinig metal. Wel kan ik daar twee dingen over zeggen: 1) Mastodon-copycats zullen praktisch altijd in de schaduw staan van de 'echte' mastodon, gewoon qua techniek en songschrijverstalent alleen al en 2) Als dat de toekomst is van metal, luistert iedereen binnenkort metal.
In vergelijking met Remission is deze plaat veel toegankelijker. Een beetje vreemd dus dat ik Remission direct ongelofelijk goed vond en dit niet. Toch is het zo. De vocals zijn hier zoals gezegd echt wel clean, goed te doen voor de rockliefhebber die eens verder wil gaan dan de platgetreden paden. Op sommige momenten (ik denk bijvoorbeeld aan Seabeast) zijn de vocals bijna punky, zo toegankelijk heb ik nog niet veel metalnummers gehoord (nogmaals, ik ben een leek in het genre).
Ook de rest doet op de een of andere manier wat traditioneler en minder gewaagd aan als Remission. Of dit een slechte zaak is, laat ik in het midden. Wel is het allemaal net dat ietsje minder afwisselend, waardoor ik dit plaatje (nog) niet de volle mep geef. 4,5* dus, en ik moet mijn best doen om niet licht euforisch te worden bij het horen van Mastodon. Ook Remission leunt voor het moment bij de topscore aan, nog iets meer dan deze misschien.
Bij deze dus een warme oproep aan iedereen om dit plaatje een kans te geven (en desnoods nog één, als het, zoals bij mij, niet onmiddellijk aanslaat). Je zal niet bedrogen uitkomen. Laat ons hopen dat dit de toekomst van metal is. Niemand wordt daar boos om denk ik. Amen (ik stop met preken)
