Opeth - Orchid (1995)

De beste reclame voor dit album, de magistrale uitvoering
van Under the Weeping Moon op The Roundhouse Tapes:

Opeth - Under The Weeping Moon - YouTube

Zo zeg. Is dit een debuut? Man, wat een creativiteit en vakmanschap. Uiteraard zitten de composities nog wat onevenwichtig in elkaar, maar er valt heel veel te genieten op dit album. Blij dat het vanaf vandaag tot mijn verzameling behoort.

mmmmm……. Dat was bijna vijf jaar geleden. Inmiddels is mijn mening over dit album aardig bijgesteld. Voor Under The Weeping Moon geldt nog steeds dat ik dit nummer wat te fragmentarisch vind, maar de overige nummers kan ik tegenwoordig een stuk beter waarderen. Ook de productie is voor mij met de tijd een minder storende factor geworden.

Score: 76/100

Nu de zomer zijn einde nadert en de grijze wolken zich over ons samentroepen, is het ideale moment aangebroken om de muziek van Opeth nog eens de rondjes te laten doen. Ik heb besloten om me voor het eerst ook aan het ouder materiaal (pre-Still Life) te wagen en een chronologische wandeling door het oeuvre van dit gezelschap te maken.

Als debuutplaat kan Orchid alvast tellen. Je eerste album openen met een epos van 14 minuten is gewaagd, maar het beklijft onmiddellijk en eigenlijk wordt dat niveau zowat geheel het album vastgehouden. Ik had gevreesd dat dit vooral een ruwe diamant zou zijn, zoals zo vaak voorvalt met de eerste albums van succesvolle groepen, maar dat blijkt reuzegoed mee te vallen. Zowel de harde momenten als de rustpuntjes (bijv. de spookachtig mooie pianocompositie Silhouette) komen goed uit de verf. Vooral de black metal-invloeden zijn voor mij hier nog heel sterk hoorbaar.

Deze ga ik zeker nog herbeluisteren. En dan te denken dat Åkerfeldt hier nog maar 21 jaar was! Piepjong en al direct zo'n volwassen plaat in elkaar kunnen steken, het is bewonderenswaardig.

P.S. Een kleine disclaimer: op Spotify staat Into the Frost of Winter erbij als reguliere track, maar deze hoort wel degelijk niet bij het originele album. Het gaat over een "early unproduced rehearsal recording", aldus Wikipedia, die bij de reissue erbij is geplakt, maar wat mij betreft hadden ze het beter in de kluis gelaten, want het is een bak teringherrie die vreselijk afsteekt bij de rest van dit mooie album.

Net als Morning Rise deze ochtend erachter aan.
Ja beter dan ik eerst dacht, maar toch wel een stuk minder dan Morning Rise imo.
Wat te expirementeel in veel gevallen en wat rommelige struktuur.
Maar aan de andre kant geniet ik er toch ook wel weer van.

Leuk dit album. Meer niet.

Luisterend naar de 2023 Abbey Road Remaster van dit album - op vinyl - vraag ik me af hoe jij die hebt ervaren. Ook ik vond de productie - met name op Morningrise - mijn luisterbeleving dusdanig beïnvloeden, dat ik de albums vóór MAYH nauwelijks op zette. De nieuwe remasters zijn voor mij in dat kader echt een verademing, omdat deze versie mijns inziens de versie is zoals die zou moeten zijn. Maar ik ben heel benieuwd naar jouw visie hierop.

Overigens ben ik van plan in de nabije toekomst een Opeth-marathon te gaan doen. Niet in de laatste plaats omdat de band sinds jaar en dag de nummer één positie in mijn top tien artiesten bekleedt. Vandaar ook dat ik me nu aan het voorbereiden ben en vandaar ook dit bericht betreffende de zwakke productie van dit album en de geweldige nieuwe remaster van vorig jaar.

Ik heb die remasters aan me voorbij laten gaan, dus kan niet vergelijken. Keuzes.... Ik heb de 2016-persing van Candlelight, waarop mijn mening is gebaseerd. Misschien toch eens een een van die remasters opsnorren....

De verleiding was er maar ik heb die remasters ook laten liggen. Mijn vinyl exemplaren hebben een kleurtje en zijn uitgebracht in 2008 door Back On Black. Dat label behoort overigens toe aan Steve Beatty die eerder eigenaar was van Candlelight Records. Maar ik ben niet meer zo enthousiast over de eerste drie van Opeth dan vijftien jaar geleden en op cd heb ik ze ook al.

Ik had al 5,0* uitgedeeld voordat de remasters waren verwezenlijkt, en ik moet zeggen dat het een verbetering is die de moeite waard is om te beluisteren. Er is wel een stukje mistige Candlelight sfeer afgepoetst, maar het geluid is op alle andere fronten beter. Vooral de vocalen van Åkerfeldt zijn er enorm op vooruitgegaan, daar sta je echt van te kijken wat hij uit zijn strot perst op dit album. Dat was toch minder goed te horen op de originele masters. Nog altijd 5,0* voor dit unieke meesterwerk.

Twee nummers gehoord en ik heb me er best goed mee vermaakt, maar van mijn sokken geblazen ben ik niet.

Moest dit je kennismaking zijn, probeer eerder iets tussen 1999 en 2008 (prog/death metal, m.u.v. de semi-akoestische progrock/folk van Damnation) of na 2011 (progrock/symfo), allemaal het net iets representatievere Opeth, want die melodische black metal hebben ze na Morningrise zo goed als volledig weggelaten

Er is een reden waarom ze sinds 1997 niks meer van dit album gespeeld hebben, op een handvol keren Forest of October na in 2010 en blijkbaar toch Under The Weeping Moon in 2022 en 2023 (daarvoor was dat geleden van 2006). Åkerfeldt geeft zelf aan niet de grootste fan te zijn van hun debuut. Maar laat het de start van een chronologische reis door Opeth-land zijn

Bij een jubileum show met een nummer van elk album komt ie er niet onderuit he! Moet zeggen dat ik die oude nummers live toch liever hoor dan die doodgespeelde standaardnummers. Toch tijd dat ze wat meer gaan repeteren ; )

'Sorceress' ken ik een beetje, die beviel me zeer, maar moet ik nodig weer es checken. Ik was idd van plan om chronologisch hun oeuvre te proeven.

Toch goed dat ik even doorgezet heb. Zeker een kleine 8 waard.

Oh. Jee. Nee. Deze eerste Opeth gaat 'm niet worden. Ondanks het mooie Silhouette en nog wat 'bits and pieces'. Maar ik ga nog even verder kijken. Want er is vast wel ergens een Opeth te vinden die ik hélemaal mooi vind.

De stijl van Opeth verschilt hier en op Morningrise ook nog wel redelijk van wat ze later zouden gaan maken... Ik zie dat je nog niet gestemd hebt op Still Life en Blackwater Park, die kan ik persoonlijk wel aanraden!

..onlangs live gezien en genoten. ..nu met terugwerkende kracht het oeuvre eens voorbij laten komen. ..dit debuut 30 jaar terug, pakt wat stijl betreft nog her en der terug uit het decennia ervoor. ..maar de complexiteit van Akerfeldt zoekt hier al zijn ruimte. ..zij het nog wat fragmentarisch. ..maar de quest is begonnen. ..en Gollem wil zijn ring terug.