Opeth - Orchid (1995)

Deze plaat is echt briljant. Staat vol geweldige instrumentale passages, toffe solo's en fijne sfeervolle intermezzo's. De grunts op deze plaat zijn heel anders dan op de latere platen, maar zeker niet slecht. Gewoon een uitstekend debuut, die nog enkele mankementjes heeft, maar zeker het luisterplezier niet verstoord.

Enkele voorbeelden van mankementjes zijn stukken waar de muziek plots lijkt te stoppen, en dan een halve seconde later weer verder gaat maar dan een andere passage midden in het nummer. Zo lijkt het alsof zo'n nummer soms bestaat uit aan elkaar geplakte jam-sessies. Maar voor de rest alleen maar lof voor deze technische maar toch ruwe plaat die erg sfeervol is.

Van de hoes tot de laatste tonen van The Apostle in Triumph vind ik dit een intrigerende plaat.
Alles wat Opeth later groot zou maken is al aanwezig: de grunts, maar ook de cleane zang (hoewel hier niet echt veelvuldig aanwezig); de plotselinge overgangen tussen verschillende delen van de nummers; beukende metal, maar ook lieflijke stukjes.
Echter, voor mijn idee weet de band hier wel welke kant ze opwillen, maar lukt het nog niet om die ideeën ook goed in muziek te gieten. Met als resultaat dat de nummers hier en daar wat fragmentarisch klinken, en ik vind ook dat de nummers lastig van elkaar te onderscheiden zijn. De matige productie doet deze plaat ook geen goed.
Ondanks - of juist dankzij - deze gebreken vind ik Orchid een charmante plaat. Niet eentje om dagelijks te draaien, maar zeker de moeite waard voor op een donkere avond. Met Forest of October als hoogtepunt.

3.5*

Indrukwekkend debuut, waarop de ingenieuze mengeling van death metal en meer melodieus werk al goed te onderscheiden is. Nog niet zo goed uitgewerkt als op latere albums en productioneel had het allemaal wel wat krachtiger gekund, maar de songs zijn overwegend meeslepend.

deze plaat jaren links laten liggen omdat ik (zoals zovelen hier) struikelde over de productie. zonde. want nu ik de schijf eindelijk de aandacht geef die hij verdient is wat ik hoor vooral gewoon good ol' Opeth. alle ellementen die Opeth zo uniek maken zijn hier al aanwezig; de lange dynamische composties, het contast tussen hard en zacht demonisch/breekbaar, de langgerekte repetitieve hypnotiserende riffs. alles dat Opeth gewoon Opeth maakt.

hier en daar is de boel nog een beetje uit balans, de overgangen gaan niet altijd even soepel, sommige nummers hebben net te veel ideën, andere weer net te weinig. en de vocalen zijn alles behalve slecht, maar is nog duidelijk ruimte voor ontwikkeling. (gelukkig weten we allemaal dat het met die ontwikkeling wel goed zit) maar als ik bedenk dat het een debuut is en alweer bijna 20 jaar oud, kan ik dat eigenlijk alleen maar mierengeneuk noemen.

en dan dat oude struikelblok; de productie. die valt me gelijk mee, veel steviger en ook een stuk beter afgemixt dan ik me herinnerde. wat wel meteen opvalt is dat de productie erg gedateerd klinkt. maar dat is geen kritiek. het klinkt als een 90's metal plaat en dat is het ook. en daar is helemaal niets mis mee. 3,5

Wow, gewoon wow.

Nu de donkere tijden weer aanbreken leek Opeth een goeie keuze voor een volgende marathon. Ik heb een flink aantal albums van de band, maar niets van voor Still Life. Orchid was zodoende onbekend terrein, maar ik blijk gelukkig een ruwe diamant te hebben gevonden. Persoonlijk hoor ik er weinig death metal in terug, maar melodieuze black, doom metal en progressieve rock zijn al duidelijk aanwezig. Gitaarpartijen die aan My Dying Bride doen denken, pianopassages die je rechtstreeks naar de onderwereld meenemen en gitaarsolo's die liefde voor de klassiekers als Iron Maiden tonen. Vergeet overigens ook niet de stevige dosis folklore die constant rondzweeft. Ergens is er een soort kennis dat de band echt nog wel beter kan, maar ik ben zo hard aan het genieten dat het me allemaal ook niet heel erg veel uitmaakt. Een album om bij weg te dromen.

Opeth is een van de eerste metalbands waar ik voor viel. In de maanden voordat Deliverance verscheen, kocht ik de limited edition van Blackwater Park. Herfst was het en dat is altijd het beste moment om Opeth te luisteren, dus dat hielp wel. Ik zou willen zeggen dat ik de hele discografie van de heren wel ken, maar Orchid is altijd onbeluisterd gebleven. Tot vandaag zeg maar. Verdomme, wat bezielde me om te denken dat dit vast nog wat amateuristisch zou zijn? Dit is magistraal! Dit is geweldig! Alle kenmerken van Opeth zijn aanwezig. Lange songs met afwisselend snelle en langzame stukken, prachtige gitaartapijten en vooral heel veel sfeer. Orchid heeft meer dan de latere platen een behoorlijk typsische mid-ninetees neerslachtigheid in de muziek zitten. Het doet wel een beetje denken aan de gothic van die dagen, zoals Type O Negative.

Het best is Opeth toch wel op de kalme momenten. Daar klinken de heren het meest duister en tegelijkertijd heel melancholisch. Een favoriet nummer heb ik niet. Ik geniet van elke compositie. Verbeterpunten zijn nauwelijks te noemen, al weet ik wel dat Opeth later nog beter zal klinken. De grunts mogen wel wat beter, maar dan nog is er niets dat het luisterplezier bederft.


En mensen, stop met dit death metal te noemen. Dit is geen death metal. Ik hoor elementen van doom, black, epic, heavy en prog metal, samen met gothic en folk

mmmmm……. Dat was bijna vijf jaar geleden. Inmiddels is mijn mening over dit album aardig bijgesteld. Voor Under The Weeping Moon geldt nog steeds dat ik dit nummer wat te fragmentarisch vind, maar de overige nummers kan ik tegenwoordig een stuk beter waarderen. Ook de productie is voor mij met de tijd een minder storende factor geworden.

Score: 76/100

Nu de zomer zijn einde nadert en de grijze wolken zich over ons samentroepen, is het ideale moment aangebroken om de muziek van Opeth nog eens de rondjes te laten doen. Ik heb besloten om me voor het eerst ook aan het ouder materiaal (pre-Still Life) te wagen en een chronologische wandeling door het oeuvre van dit gezelschap te maken.

Als debuutplaat kan Orchid alvast tellen. Je eerste album openen met een epos van 14 minuten is gewaagd, maar het beklijft onmiddellijk en eigenlijk wordt dat niveau zowat geheel het album vastgehouden. Ik had gevreesd dat dit vooral een ruwe diamant zou zijn, zoals zo vaak voorvalt met de eerste albums van succesvolle groepen, maar dat blijkt reuzegoed mee te vallen. Zowel de harde momenten als de rustpuntjes (bijv. de spookachtig mooie pianocompositie Silhouette) komen goed uit de verf. Vooral de black metal-invloeden zijn voor mij hier nog heel sterk hoorbaar.

Deze ga ik zeker nog herbeluisteren. En dan te denken dat Åkerfeldt hier nog maar 21 jaar was! Piepjong en al direct zo'n volwassen plaat in elkaar kunnen steken, het is bewonderenswaardig.

P.S. Een kleine disclaimer: op Spotify staat Into the Frost of Winter erbij als reguliere track, maar deze hoort wel degelijk niet bij het originele album. Het gaat over een "early unproduced rehearsal recording", aldus Wikipedia, die bij de reissue erbij is geplakt, maar wat mij betreft hadden ze het beter in de kluis gelaten, want het is een bak teringherrie die vreselijk afsteekt bij de rest van dit mooie album.