Morrissey - Years of Refusal (2009)

Het gaat blijkbaar goed met onze sombermans: 'I'm Doing Very Well' horen we hem zingen in opener Something Is Squeezing My Skull wat een redelijk rechttoe rechtaan rocker blijkt te zijn met een muzikaal opgewekte toonzetting (het lijkt aan het einde zelfs haast wel uptempo R.E.M. met die kreetjes).
En meteen hebben we de toonzetting voor het gehele album te pakken: Morrissey is deze keer niet van plan om al te moeilijk te doen en houdt het bij pakkende nummers die niet te lang duren en vooral opgewekt klinken; in de teksten moet ik me nog maar eens gaan verdiepen.
Wissel het af met een rustiger midtempo-nummer (It's Not Your Birthday Anymore) of ballad (You Were Good In Your Time) en we hebben Years of Refusal; overigens het laatste album dat Jerry Finn, die we ook kennen van Morrissey's You Are the Quarry, geproduceerd heeft vlak voor zijn overlijden eind augustus 2008.
Nu moet ik zeggen dat ik bevooroordeeld ben en dat ik dit wederom een heerlijk album vind maar de eerlijkheid gebiedt ook te zeggen dat ik juwelen die op b.v. Viva Hate of Vauxhall and I stonden een beetje mis op dit nieuwe solo-album (zijn negende alweer). Als ik het dan toch ga vergelijken dan hoor ik hier een beetje hetzelfde ongecompliceerde Your Arsenal-effect in terug. Let wel: de stijl is anders maar het gevoel krijg ik er wel een beetje bij.
Al eerder genoemd is het feit dat hier twee nummers terugkeren die al te horen waren op zijn laatste verzamelaar te weten That's How People Grow Up en All You Need Is Me en dat is ergens wel een beetje dubieus maar wat maakt het verder ook uit? Er is weer een nieuw album dat me niet tegenvalt en waar mijn verwachtingen gewoon zijn uitgekomen. Met dit album overbrug ik het halve jaar wachten op zijn optreden in de kleine popzaal Watt in Rotterdam wel!

Wat een feest , want een feestje is Years of Refusal zeker toch wel; een zonnig feestje zelfs.....olé.... (When Last I Spoke to Carol en One Day Goodbye Will Be Farewell met die fijne Morricone-achtige trompetjes)

Verslagje dat ik voor een blad geschreven heb:

Met ‘Years Of Refusal’ heeft voormalig The Smithsfrontman Morrissey zijn derde album in vijf jaar tijd klaar, waardoor we hem een gebrek aan productiviteit dus in elk geval niet kunnen verwijten. Maar in tegenstelling tot vele generatiegenoten van ‘m, slaagt Morrissey erin om ook na al die jaren nog zeer behoorlijk muziekjes de wereld in te sturen.

Zoals de titel van het album al verraadt, gaat ook deze langspeler weer over Morrisseys geliefkoosde onderwerp, de liefde, en het liefst nog de negatieve kanten daarvan. Maar hij weet als geen ander hoe dit o zo clichématige thema niettemin zeer gevarieerd te brengen. Zo springt hij over van zwaar pessimisme (‘Something Is Squeezing My Skull’) naar toch een licht optimisme (‘That’s How People Grow Up’) zonder echter zijn immer ironische ik te verdoezelen (‘It’s Not Your Birthday Anymore’). En gelukkig blijven we ook niet gespeend van de typische Morrisseyhumor. In ‘I’m Throwing My Arms Around Paris’ kweelt hij “I’m throwing my arms around / Around Paris because / Only stone and steel accept my love”.
Ook muzikaal gezien bevat ‘Years Of Refusal’ de nodige variatie. Het valt op dat enkele nummers een stuk uitgelatener zijn dan we van Moz gewend zijn. De drums rollen erop los en wie goed luistert, kan zelfs een tikkeltje licht bombast onderscheiden. Het tempo zit er vaak goed in, en de paar trage nummers zijn daar gewoon een welkome afwisseling op.
De twaalf tracks op het album vormen eigenlijk een hecht geheel, alles lijkt een beetje op z’n plaats te vallen. Het album begint met de woorden ‘I’m doing very well’ en eindigt met ‘I’m OK by myself’. Dat kan, me dunkt, geen toeval zijn.

We kunnen haast niet anders dan besluiten dat Morrissey voor de derde keer in één lustrum tijd een positief steentje bijdraagt aan de rockscene. Zonde eigenlijk dat hij er over een paar jaar misschien wel de brui aan geeft. In een interview met de Britse zender XFM verklaarde hij een paar weken geleden immers dat volgens hem artiesten ouder dan vijftig – Mozzer zelf is 49 lentes jong – amper nog iets kunnen voorstellen in het muzieklandschap. Laten we toch maar hopen dat-ie nog niet té snel gaat rentenieren, want een album als ‘Years Of Refusal’, daar zullen we nooit nee tegen zeggen.

Als fan heeft het toch wel enige tijd geduurd eer ik deze laatste plaat van Morrissey aangeschaft heb, maar eindelijk is het dan toch zo ver (ook ROTT moet ik nog aanschaffen).

Ik moet zeggen dat ik dit een verbazend goed album vind. In mijn ogen zeker sterker dan YATQ, consistenter vooral.

Het is waar dat dit wellicht het meest rockende Morrissey album ooit is. Zelfs zijn stem klinkt iets meer als die van een rockzanger dan zijn gedragen stem die we zo gewend zijn.

Het is allemaal vrij uptempo en dat vind ik niet erg. Zijn ballads vind ik zeker op de latere albums niet allemaal even sterk. Hoe vaak gebeurt het trouwens dat een artiest op zijn 50ste zijn hardste plaat maakt?

Door de band genomen klinkt dit album zelfs vrolijk. De toevoeging van de blazers in 2 nummers vind ik ook erg leuk.

Zo goed als niets mis met dit album dus 4,5*