Morrissey - Years of Refusal (2009)

Dit album is al een tijdje uitgesteld maar eindelijk zit het er dan toch aan te komen.
Op de hoes zien we Morrissey afgebeeld met baby Sebastien Pesel-Browne, de zoon van Charlie Browne. Browne is al jaren de Assistant Tour Manager van Morrissey. Moeder Susan heeft Charlie Browne ooit in Boston ontmoet bij een concert van...... Morrissey.

Ben benieuwd, kijk er naar uit. Vond "Ringleader" wat tegenvallen.

Jammer dat beide dit jaar uitgebrachte singles (verschenen op 'Greatest Hits') hier ook weer op staan, buiten vier andere nummers die ook al een jaar live worden gespeeld.

Dat betekent dus maar 6 echt nieuwe nummers...

Die singles waren overigens niet onaardig maar ook geen meesterwerkjes. We wachten maar af. Morrissey heeft me tot nu toe nooit echt teleurgesteld met enorme misbaksels en dat zal nu wel niet anders zijn.

Er komen bij deze cd ook nog een flink aantal losse nummers, o.a een duet met de zangeres van the pretenders, dus genoeg materiaal denk ik.

b-kantjes he!
vaak het betere werk...
zo is "my dearest love" ook een briljant nummertje (b kantje van "all you need is me")
Mij zal het zeker niet teleurstellen...doet ie nl nooit. Al neemt ie z'n scheet op....
Maar ook de nummers die al bekend zijn van de live shows wil ik graag in studio versie horen, ik vind ze stuk voor stuk superrrrrr.

singles zijn leuk, maar sommige hoezen..........................
http://farm4.static.flickr.com/3262/3137241369_814688e5e3_o.jpg

damn, net of ik een frans bauer plaat ga halen hehehe.

Het gaat blijkbaar goed met onze sombermans: 'I'm Doing Very Well' horen we hem zingen in opener Something Is Squeezing My Skull wat een redelijk rechttoe rechtaan rocker blijkt te zijn met een muzikaal opgewekte toonzetting (het lijkt aan het einde zelfs haast wel uptempo R.E.M. met die kreetjes).
En meteen hebben we de toonzetting voor het gehele album te pakken: Morrissey is deze keer niet van plan om al te moeilijk te doen en houdt het bij pakkende nummers die niet te lang duren en vooral opgewekt klinken; in de teksten moet ik me nog maar eens gaan verdiepen.
Wissel het af met een rustiger midtempo-nummer (It's Not Your Birthday Anymore) of ballad (You Were Good In Your Time) en we hebben Years of Refusal; overigens het laatste album dat Jerry Finn, die we ook kennen van Morrissey's You Are the Quarry, geproduceerd heeft vlak voor zijn overlijden eind augustus 2008.
Nu moet ik zeggen dat ik bevooroordeeld ben en dat ik dit wederom een heerlijk album vind maar de eerlijkheid gebiedt ook te zeggen dat ik juwelen die op b.v. Viva Hate of Vauxhall and I stonden een beetje mis op dit nieuwe solo-album (zijn negende alweer). Als ik het dan toch ga vergelijken dan hoor ik hier een beetje hetzelfde ongecompliceerde Your Arsenal-effect in terug. Let wel: de stijl is anders maar het gevoel krijg ik er wel een beetje bij.
Al eerder genoemd is het feit dat hier twee nummers terugkeren die al te horen waren op zijn laatste verzamelaar te weten That's How People Grow Up en All You Need Is Me en dat is ergens wel een beetje dubieus maar wat maakt het verder ook uit? Er is weer een nieuw album dat me niet tegenvalt en waar mijn verwachtingen gewoon zijn uitgekomen. Met dit album overbrug ik het halve jaar wachten op zijn optreden in de kleine popzaal Watt in Rotterdam wel!

Wat een feest , want een feestje is Years of Refusal zeker toch wel; een zonnig feestje zelfs.....olé.... (When Last I Spoke to Carol en One Day Goodbye Will Be Farewell met die fijne Morricone-achtige trompetjes)

Dank aERo voor je mooie recensie. Ik ben blij dat ik niet onvoorbereid aan deze nieuwe Morrissey ben begonnen. Zijn vorige twee uitspattingen (Quarry en Ringleader) vond ik prachtig. Mijn hoop was dan ook gevestigd op een logisch vervolg. Wat is dan een logisch vervolg? Voor mij, een combinatie van de meer opgewekte nummers, maar zeker ook een langer uitgesponnen werk, lekker zwaar op de hand met een stevige vleug cynisme.
Years Of Refusal is vooral lekker rockend, swingend, uptempo etc. Helemaal niets mis mee. Ik ga hem lekker vaak luisteren en zodoende afscheid nemen van mijn verwachtingen ... en tot die tijd is You Were Good In Your Time even mijn favoriet
In ieder geval is dit een hele lekker plaat !

jaaaaaaaaa
mijn favorieten zullen ook nog wel wisselen. Vooralsnog vind ik het een hele fijne plaat, ik blijf dan ook altijd bevooroordeeld en kan hij weinig verkeerd doen.
Bij mij ook "you were good in your time" op repeat!
Misschien om dat ik in een mellow mood ben hahaha, maar damn, mooi nummer.

Ik heb You Were in Your Time ook als favoriet aangevinkt en wow, ik raak ook in een goed humeur van de rest. Dit album is eigenlijk redelijk eenvoudig, opgewekt of wat dan ook maar ik merk dat ik het iedere nieuwe draaibeurt alleen maar leuker ga vinden!

Ik vind 'm ook erg leuk. It's Not Your Birthday Anymore is naar mijn mening zelfs prachtig. Verdere favorieten zijn I'm OK by Myself, I'm Throwing My Arms Around Paris en When I Last Spoke to Carol. Wat 'harder' en 'ruiger' dan het wat experimentele Ringleader of the Tormentors, maar het bevalt me zeker.

Morrissey's stem en teksten blijven een constante van bovenaardse kwaliteit en zijn de reden dat ik deze plaat nog wel een paar keer zal draaien.
Maar de muziek op dit album is wel zó verschrikkelijk lelijk, gedateerd en oninteressant, dat Morrissey's talent totaal weggegooid lijkt te zijn in de handen van de muzikanten en producer (Blink 182?) die hij heeft ingehuurd..
Als een stuk puur goud (Morrissey's woorden en zang) in een drol van plastic (de rest). Wát verschrikkelijk zonde zeg!

Na drie luisterbeurten heb ik dit album van de computer verwijderd. Zeker niet aan mij besteed. En dat terwijl ik bepaalde nummers op 'You Are the Quarry' wél goed vond. Op die plaat hadden bepaalde nummers nog iets speciaals. Deze nieuwe plaat klinkt vooral als dertien in een dozijn. Jammer.

Na zoveel jaren van idolatrie is het moeilijk een objectief oordeel te vellen. Ik vind het alweer een zalig plaatje. Een van de beteren durf ik zelfs zeggen. En opvallend opgewekt.

Ik moet de hele Morrissey discografie nog door....de hoes is 'lief', maar ik frons een beetje..kweetniet....Eerst naar Viva Hate, later deze.

Ik weet niet..... wat staat er nu precies op het voorhoofd van de baby? En wat stelt die tattoo (is het een tattoo?) voor op de arm van Morrissey?
Nee, 'lief' wil ik het niet noemen (er zal vast ook wel wat mee bedoeld worden). Als iemand meer weet kom maar op met die info!
Op de fanfora zijn de speculaties in elk geval niet van de lucht; maar heel eerlijk gezegd zal het me worst wezen

Ik het snel bekeken en schreef daarom 'lief' tussen aanhalingstekens, maar bij nadere beschouwing begin ik nu ook te twijfelen....

Het grootste plaatje dat ik tot nu toe kan vinden van de hoes is deze:

http://niklasblog.com/wp-content/2008-12-05-yearsofrefusal.jpg

Volgens mij staat er iets van een W op het voorhoofd van de baby, maar wat het verder allemaal moet voorstellen zou ik niet weten!

Duidelijke foto; hij heeft het jochie echter 'beet' op een manier zo van...Ik (Morrissey) 'grijp' hem............kweetniet..... ..en die tattoo idd.....(lama..)

Haha ach ja... als die baby oud genoeg is om The Smiths te kunnen waarderen, kan hij in ieder geval nog tegen zijn vriendjes zeggen dat ie met The Mozzer op een albumhoes staat!

Op eerste gehoor valt ie wat tegen, het is een echt plaat om weer mee te touren, rechttoerechtaan rock, ik ben nog niet geheel fan...ga hem nog wat vaker luisteren

Op het voorhoofd van het kindje staat een vlinder. De tattoo is nog te onduidelijk...

''I can choke myself to please you..."

Ik word heel blij van deze Morrissey plaat. Na YATQ leek het mis te gaan met Mozzer en de rommelige productie van ROTT. M.u.v. de ballads vond ik de meeste nummers nogal zwak . Het album was destijds duidelijk afgeraffeld en was niet berekent op een producer-switch. Dit album klinkt glashelder en de stem van Mozzer komt hierdoor erg goed tot zijn recht. Bovendien zijn alle nummers live en met zorg opgenomen, dat hoor je ook meteen terug! Het is een groot verlies voor de muziekwereld dat deze Jerry Finn eind vorig jaar overleed. Mijn absolute hoogtepunten zijn Birthday, SISMS en Mama.

Ik wil(de) wachten tot de officiële release alvorens de nieuwe nummers te beluisteren, maar 16 februari is nog zo ver weg... Dit weekend dus toch maar eens op zoek gaan! Als het inderdaad een zomers album is, bij vlagen rockend als Your Arsenal en met korte, opgewekte nummers in de trant van Sunny, A Swallow on My Neck, Sister I'm a Poet of Have-a-go Merchant, dan ga ik hier weer veel plezier aan beleven na het voor mij persoonlijk toch wat tegenvallende Ringleader of the Tormentors.

poeh, met die nummers als referentie kan het toch niet anders dan een beetje tegenvallen denk ik hoor! Je noemt wat op! Neemt niet weg dat het een fijne plaat is, stuk coherenter dan ROTT mi, maar weer niet zo wereldschokkend als YATQ. Voor mij zit ie er mooi tussenin.

Goed album, ik zet hem met plezier op. Eerste nummer is vooral erg goed. De rest van het album is wel makkelijker in het gehoor dan ROTT. Al mis ik wel een klassieker als Life Is A Pigsty, maar misschien moet dat nog een beetje groeien.

Zijn stem komt wel veel beter tot zijn recht op dit album, bij ROTT zat het soms tegen het tenenkrommende vals aan.

Ik heb dit net op een internationaal message board geplaatst en ik dacht ik kopieer het gewoon even hier naartoe. Ik zou het wel in het Nederlands kunnen vertalen, maar ik neem aan dat iedereen het zo wel lezen kan.

01. Something Is Squeezing My Skull 7/10
Nice opener, nothing spectacular but typical Morrissey and that's a good thing of course.
The vocal line ''There is no hope in modern life'' is one of the very few things that sounds a bit fresh on this record and it’s the line that pops up most of the time in my head.

02. Mama Lay Softly on the Riverbed 5/10
This starts of terrible, really embarrassing. The line ‘Life is nothing much to lose / It's just so lonely here without you’ is beautiful, but doesn’t save the rest of the song.

03. Black Cloud 4/10
And it only seems to get worse. Boring daddy classic-rock. Really, who wants Morrissey to sing something like this?

04. I'm Throwing My Arms Around Paris 8/10
The only track on this album that wouldn’t be too out of place on a Morrissey-best-of, but it still would be one of the weaker tracks.

05. All You Need Is Me 7/10
A funsong, nothing more or less. Very enjoyable, but he’s done funnier stuff.

06. When Last I Spoke to Carol 2/10
Most cringworthy thing the Mozzer has ever done. I mean, c’mon, what’s this all about?

07. That's How People Grow Up 6/10
Everything would sound great after the last track, but this is just a mediocre cliché song.

08. One Day Goodbye Will Be Farewell 8/10
Okay, well now we’re speaking. This song has at least a bit of excitement in it. And Morrissey sounds so much sharper than on the two tracks before. This is how I like Morrissey.

09. It's Not Your Birthday Anymore 7/10
This is a tricky one. Sounds very U2-ish, but I like that, it fits Morrissey’s voice surprisingly well. And the arrangements are interesting. ‘All the gifts that they gave can't compare in any way to the love I am now giving to you right here right now on the floor’ is a great line and pops up in my head very often. But in the end all these great elements together don’t make a classic of this song. It’s only interesting because the rest of the album is so predictable.

10. You Were Good in Your Time 6/10
The only real ballad on the album, with Quarry-like smooth arrangements.
It sounds comforting and nice for a but of variety on the ablum, but c’mon this is a really forgettable tune and Morrissey’s vocals sound lazy.

11. Sorry Doesn't Help 5/10
Worst lyrics of the album. And musically as MOR as possible. If this was on the radio, I would like to hang the DJ.

12. I'm OK by Myself 6/10
The kind of closer you expect from the Mozzer, based on his last 2 albums. But these closers made you laugh out loud because of their brilliance and now it’s just fainted smile. It’s really the same mediocre semi-rocky stuff as the rest of this album. The ending is funny, but not ha ha funny.

Total score: 5,9

Vauxhall (10/10) > Bona, not an album I know (9.8/10) > Viva = Arsenal (9.5/10) > Uncle (9/10) > Southpaw = Quarry (8/10) > Maladjusted = Ringleader (7.5/10) > Refusal (5,9)
So yeah, a real let down this album.

Zo beoordeel ik albums ook graag, hoewel een album doorgaans meer kan zijn dan 'a sum of its parts' kom je zo toch een heel eind:

Something Is Squeezing My Skull 8/10
Mama Lay Softly on the Riverbed 8/10
Black Cloud 6/10
I'm Throwing My Arms Around Paris 7/10
All You Need Is Me 7/10
When Last I Spoke to Carol 6/10
That's How People Grow Up 6/10
One Day Goodbye Will Be Farewell 7/10
It's Not Your Birthday Anymore 9/10
You Were Good in Your Time 8/10
Sorry Doesn't Help 5/10
I'm OK By Myself 6/10

Een kleine 7 dus als eindcijfer.
Een van de mindere Morrissey-albums dus voorlopig, zeker beduidend minder dan zijn topalbums Vauxhall, Viva Hate, Your Arsenal en You Are The Quarry.

Ik heb een recensie van dit album geschreven op mijn blog:
http://kasblog.punt.nl/?id=448570&r=1&tbl_archief=&;
Het is wel een beetje gechargeerd hoor, want daar houd ik van.