David Crosby - If I Could Only Remember My Name (1971)

Een typische plaat! Erg dromerig, een beetje vaag kwa sfeer. Muzikaal is ie erg eenvoudig opgezet, alles rond mooi gitaarspel (orleans! .........nee grapje). Ik heb deze plaat vanaf de derde luisterbeurt heel erg gewaardeerd. Mooi is ook de inbreng van al die andere muziekanten, in twee nummers (Music is Love en What are their names) Je hoort de typische Neil Young harmonien of de Jerry Garcia nootjes en de prachtige Grace Slic stem..........en dat alles heel subtiel.
Werkelijk prachtige plaat!

Dikke klassieker. Heb hem gehoord toen ik eens in mijn vaders platenkast aan het kijken was. Vond het een zeer mooie plaat.

Vandaag maar weer eens deze tientallen jaren oude lp opgezet en wat is tie nog steeds mooi en wat heeft die walrus toch een geweldige stem.
"Cowboy Movie" vond ik jaren terug al het ultieme David Crosby psychedelische hippie nummer en dat vind ik nog steeds. 'What are their Names" is ook een hoogtepunt evenals "Laughing".
Ik besef, dat mijn enthousiasme grotendeels wordt gevoed door sentiment, maar toch zeg ik na duizenden albums gehoord te hebben, dat de klasse ervan af straalt.

'Cowboy Movie' gaat over de onderlinge relatie/verhouding tussen CSNY (in die tijd). Pak de tekst er maar eens bij, best leuk gevonden.

Ok, het krast een beetje, maar denk toch niet dat ik hem weg doe.
Ik heb wel "Oh Yes I Can" in de aanbieding voor een zacht prijsje.

Dit is echt een verdomd geniale plaat, frappant is dat, in tegenstelling tot het eerste album van Stills, de waslijst aan gast-musici een positieve invloed hadden. PERRO (The Planet Earth Rock & Roll Orchestra) met leden van Grateful Dead, Jefferson Airplane en oa Neil Young, Graham Nash en Joni Mitchell doen hier behoorlijk aan kruisbestuiving.

Crosby bewijst op liefst drie nummers (4 als je Kids en Dogs van de remaster meerekent) dat tekst geen vereiste is om een emotie over te brengen. Echte hoogtepunten zijn echter Cowboy Movie, waar Neil Young en Garcia het uiterste uit elkaar halen, Laughing en Traction in the Rain.

Dit album staat als enige op gelijke hoogte met After the Gold Rush, wat post-Déjà Vu albums betreft.

Ik merkte het net al op bij Blues for Allah, maar het is duidelijker als ik het hier ook neerzet: Young en Garcia spelen hier niet samen op 'Cowboy Movie', wel op 'What Are Their Names'. Alleen op de versie van Crosby's Voyage box set spelen Young en Garcia samen op 'Cowboy Movie', die ik dan ook nóg mooier vind.

ja, cowboy movie is een dikke tien op tien voor mij , ongelooflijk goed en sterk nummer en hemels gespeeld !

Wat een mooie muziek!
Ik heb sinds kort de remastered 2006 cd en moet toegeven dat dit een hele fraaie opname is.
Subtiel is het woord.

Dat ik deze niet eerder eens goed beluisterd heb, staat al een jaar in de kast.
WONDERSCHOON deze cd.
4.5 ster

Dit album brengt mij in hogere sferen, tot diep in de nacht gedraaid en daaruit valt een dik verdiende 5*

Er is niet echt iets wat ik zou kunnen toevoegen aan eerdere reacties, ik ben het met het gros meer dan eens.
Al vind ik de reactie over hippie gedraal een beetje jammer, dat is het nou een maal, dat was de tijd. En bij C,S & N (&Y) kan je dat nu eenmaal direct aan nemen(Lees: het debuut van CSN en Deja Vu.) Het is nou een maal een "bekende" artiest uit de flowerpower.
Ik ben daar overigens blij mee, ik houd daarvan, ik zou willen dat er nu nog van dit soort muziek gemaakt zou worden.

Check de band Fleet Foxes eens

Ja die ken ik, ik zie ze van de zomer live.
Maar toch in mindere mate hoor, vind dit vele malen beter

Yep de toekomstige geest van Fleet Foxes dwaalt hier zo nu en dan toch wel wat rond...vooral op het eind lijkt het net alsof de muziek zo van Helplessness Blues afgeplukt is. Maar goed dat is tuurlijk eerder andersom. Ik vind het wel mooi, maar niet echt hoogdravend, alleen mist Crosby m.i. toch wat magie, die hij met zijn kameraden beter tevoorschijn wist te toveren in die periode.

Is dit album eigenlijk een aanklacht tegen de Vietnam-oorlog, of zit ik nu verkeerd?

Mwah, niet echt, maar het komt wel langs. 'Music is Love' is (natuurlijk) een weerspiegeling van de cultuur waar Crosby zich op dat moment in bevond. 'Cowboy Movie' behandelt de onderlinge relaties tussen CSNY. 'Orleans' is een Franse traditional. 'I'd Swear There Was Somebody Here' is opgenomen op het moment dat Crosby naar eigen zeggen de geest van zijn overleden vriendin voelde. 'Song With No Words' en 'Tamalpais High' zijn instrumentaal.

Maar veel politieker dan in 'What Are Their Names' krijg je 't niet snel:

I wonder who they are
The men who really run this land
And I wonder why they run it
With such a thoughtless hand

What are their names
And on what streets do they live
I'd like to ride right over
This afternoon and give
Them a piece of my mind
About peace for mankind
Peace is not an awful lot to ask

Daar zit gezien het tijd zeker in. 'Laughing' zou je ook zo kunnen interpreteren: ''I thought I met a man, who said he knew a man, who knew what was going on.'' 'Traction in the Rain' lijkt me meer over het alledaagse leven te gaan (''to get through another city day'').

Ik heb dit album vandaag op de fiets, in de zon, met goede zin en een heel goede koptelefoon geluisterd. Ik ben nu van plan om zelfmoord te plegen, want ze zeggen altijd dat je op je hoogtepunt, of hét hoogtepunt, moet stoppen.

Oftewel, dit is heel mooi!

Ik skip Cowboy movie steeds vaker.
Het komt niet door de stem van Crosby of het gitaarspel, ik denk dat ik het verhaal een beetje saai vind,
Ik kijk films ook zelden meer dan een keer...

Ik las onlangs in "The sound of the Westcoast" van Leo Blokhuis dat Cowboy Movie gaat over de ondergang van CSN&Y. Ik citeer:


Als je dat weet, luister je anders naar de tekst. Maar feit is dat het nummer erg lang duurt en muzikaal niet veel te bieden heeft.

Dan heeft Leo het niet helemaal goed. Het was nml. oprecht en geen wraakactie. Nash en Coolidge hebben 't ook eerlijk aan Stills verteld.

Het interview op de betreffende bronpagina is verandert, maar hier had ik het al eens gepost: Joni Mitchell & The L.A. Express - Miles of Aisles (1974) (bericht van 26 januari)

If I Could Only Remember My Name

Zo zie je maar weer: van veel zuipen krijg je niet alleen een dikke buik, maar vergeet je ook je eigen naam.

Dat ik hier nog niet had gestemd. Soms heb je dat nog wel eens, een klein gelukje dat er nog kan worden gestemd bij een ware klassieker.

Er zijn perioden dat je een album zeer lang niet draait en andersom, drie keer achter elkaar vanwege puur luistergenot. Dat laatste was nu weer eens het geval.

Dit album is eigenlijk David Crosby's finest hour. Hier wordt typische David Crosby muziek gemaakt, die later kenmerkend voor de rest van zijn carriére zou blijken te zijn. Dit is zijn rock idioom, zijn handtekening onder zijn bijdrage aan de rockmuziek met licht psychedelische invloeden.

Met heel herkenbaar stevige gedeeltes (Cowboy movie) naast het prachtige stilistische vocale Orleans. Heel kort ook maar het blijft één van mijn meest favoriete tracks van David Crosby ooit. Hij blaakt hier van het zelfvertrouwen, schrijft ijzersterke composities. Het platen kopende publiek had grote sympatie voor hippies en supergroepen in die tijd. Wat werd uitgebracht was goed en werd verkocht.

Het is jammer dat David Crosby uiteindelijk zo weinig solo-albums heeft uitgebracht. Wát je van hem kunt krijgen is in ieder geval wel muzikale Kunst, met een hoofdletter.

Zeker, een echte klassieker!

Soms komen albums na een tijdje afwezig te zijn geweest, op de juiste tijd en plaats weer tevoorschijn om dan aan mij hun ware pracht te laten horen. Dit album is er zo eentje. Meegenomen op de mp spelert tijdens de vakantie en meerdere keren geluisterd bij een wandeling aan zee, of zittend op een bankje op de duinen. Op de e.o.a. manier klikte het opeens tussen Crosby en mij. Ik had ook o.a. Helplessness van Fleet Foxes meegenomen, maar die zette (nog niet) door. Bij dit If i Could... had ik dat wel. Verdwalen in de muziek in een heerlijke omgeving, daarvan maakt mijn hart een sprongetje...Music is waarlijk Love.

Vaak s"nachts haal ik deze plaat uit de iets wat vage hoes, de whiskey is al ingeschonken en ik plof op de bank nadat ik de naad voorzichtig op de plaat heb laten zakken. Dan hoor ik het prachtige opgenomen album vol met klanken, diepte, emoties, wat mijn oren te binnen komt ervaar ik zo passief mogelijk want ik wil het ervaren. Het begint relaxed, ik hoor wel wat gaat komen,draai de zwarte schijf om na het volgende glas en denk na de gekke stemmen waarom de naald in de eindgroef zit.


Schoonheid kent geen tijd........

Zal wel niet veel van die plaat over zijn gebleven nadat je je naad er voorzichtig op hebt laten zakken

Projecteer je visie en bewoording van je geslachtsorgaan niet te projecteren op een ander aub.

Crosby kon wel eens behoorlijke wartaal uitslaan, maar hij heeft nu toch zijn meerdere gevonden, lijkt het.