The Who - The Who by Numbers (1975)

Nu komen we in de regionen waarin albums zelfs met een redelijk korte speelduur moeilijk uit te zitten zijn. Vanaf Quadrophenia zakken de scores duidelijk en daar zag ik eigenlijk wel kansen, maar na twee nummers wist ik al dat dit 'm niet zou worden. Er zijn maar weinig dingen die niet tegenstaan. Zo ben ik wel tot de conclusie gekomen dat Roger Daltrey simpelweg niet mijn zanger is. Voor mijn gevoel zingt hij best vaak wat vals en zijn schreeuwstem doet me ook niks.

Toch is mijn lage score vooral te wijten aan de makkelijke, oubollige songs. Een paar springen er wat dat betreft uit en dat zijn Squeeze Box (afschuwelijk country vehikle) en het vieszoete They Are All In Love. Toch is The Who in de rustige songs het sterkst (of eigenlijk minst slecht), want Imagine A Man en in mindere mate Dreaming From The Waist zijn nog wel ok. Het grootste deel laat horen dat de koek al(lang) op was. Zeker de helft is zwaar onder de maat voor een band met zo'n status.


Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. Quadrophenia
4. The Who Sell Out
5. Tommy
6. Who's Next
7. The Who By Numbers

Flinke tegenvaller na de afgelopen 3 meesterwerkjes! Het proggy aspect is ver te zoeken, de gitaarpartijen missen vuur en pit en ook qua zang heb ik de horen eerder toch echt beter gehoord. Sommige songs zijn best aardig (How Many Friends bijvoorbeeld), maar voor het gros is het ene oor in, andere oor uit. Erg jammer.

Tussenstand:
1. Who's Next
2. Quadrophonia
3. Tommy
4. A Quick One
5. My Generation
6. The Who Sell Out
7. The Who By Numbers

The Who by numbers is wel eens Townshends eerste soloplaat genoemd, en daar is veel voor te zeggen. Dit lijkt bijna een singer-songwriter-album, maar waar ik bij de Amerikaanse West Coast-genre-genoten eerder denk aan overpeinzingen vol melancholie en kwetsbaarheid gaat Townshend hier all out en schrijft hij onbeschaamd over zijn problemen met drankverslaving, de oppervlakkigheid van roem, de verleiding van pornoblaadjes, ijdelheid, leugenachtigheid, wantrouwen, het verleden, en het perspectief ingehaald te worden door de jongere generatie en de bijbehorende twijfel over hoe het nu verder moest. (Wat die drankverslaving betreft, volgens Moon-biograaf Tony Fletcher gaf Roger Daltrey de zang van However much I booze terug aan Townshend – vermoedelijk niet alleen omdat Daltrey het enige bandlid zonder alcoholprobleem was, maar ook omdat iemand die zichzelf in een songtekst zó fileert het recht heeft om dat nummer zelf te zingen.)
        Toch zou al die openheid en eerlijkheid niet voldoende zijn zonder de juiste muziek, en gelukkig heeft Townshend hierbij een reeks nummers verzameld die dankzij hun melodische rijkdom, gevarieerdheid en bereik de bitterheid en de zelfbeschuldigingen draaglijk houden, en de afwisselende arrangementen (de blazers op Blue red and grey, de banjo-solo van Squeeze box, het pianospel van Nicky Hopkins, de waanzinnige baspartijen van John Entwistle op Dreaming from the waist en In a hand or a face) geven de plaat extra kleur en maken hier eigenlijk een vrij uniek Who-produkt van. Nee, er staan geen anthems als My generation, Baba O'Riley en Won't get fooled again op (hoewel het slotnummer die status wel had verdiend), maar onder z'n eigen vlag en op eigen stoom is dit een dapper en rijk album dat een weg uit Townshends eigen doolhof lijkt (of leek) te wijzen en dat aangaf dat The Who nog wel degelijk levensvatbaar was en een toekomst had. En aan de drie bonusnummers van de CD-uitgave van 1996 valt te horen dat ze live ook nog altijd een aardig bandje waren – van met name de live-versie van Dreaming from the waist kun je toch niet met goed fatsoen beweren dat het hier een band betreft die over z'n hoogtepunt heen is.

Na Tommy en Who's Next eens te hebben geprobeerd - op momenten pompeus, dan weer briljant - deze maar eens aangeslingerd. Behoorlijk introspectieve plaat, waarbij de windmills van Townshend grotendeels uitblijven. In plaats daarvan een paar hele goeie, maar soms wel erg uitbundig geproduceerde liedjes. Favorieten zijn Squeeze, Booze, Imagine, All in Love en Blue.

Ik lees wat veel onbegrip in voorgaande reacties.
Live At Leeds, Quadrophenia, Who’s Next… allemaal fantastische albums met fantastische rockmuziek, zeker!
Maar dan is het ook mooi dat er zoiets als dit bestaat.
Pete schrijft ditmaal vanuit eerste persoon. Bij vlagen hoor je hoe Daltrey daar bij het interpreteren wat moeite bij heeft. Hier wordt namelijk behoorlijk de vuile was buiten gehangen en dat heeft geresulteerd in een album dat simpelweg anders benaderd moet worden dan de bewezen klassiekers die de vorige albums zijn.
Degenen die dit album een kans gunnen ontdekken dan wonderschone composities als How Many Friends (zeer toepasselijk in het Facebook/Twitter-tijdperk), Blue, Red And Grey en They Are All In Love. En heerlijke rockmuziek wordt zeker niet vergeten (Entwistle’s rake observatie Success Story, Slip Kid, Dreaming From The Waist, In A Hand Or A Face). Het is allemaal iets simpeler van opzet en ook een stuk persoonlijker van aard.
Wie dit zoet gezemel vind moet gewoon weer Leeds opzetten.
Wie hier voor openstaat ontdekt dat The Who tot veel meer in staat was dan het vroege ‘mod’-tijdperk en ‘classic rock’.