The Who - The Who by Numbers (1975)

leuk tussendoortje meer niet niet goed - niet slecht

Eén bericht en een gemiddelde van 3,63 stemmen?
Ze hebben betere albums gemaakt maar deze is wel erg ondergesneeuw hier.

Kan niet tippen aan de oudere albums maar het klintk wel lekker. 4*

Raar dat er zo weinig reacties zijn inderdaad,toch niet bepaald een zeldzame CD.

is dan ook geen echte lp maar een allegaartje zoals odds & sodds

Veel meer dan de eerdere albums is dit een solo album van Pete Townshend..

De werkdruk begint hem teveel te worden en hij vervreemd zich van zijn familie en de band the Who.. Hij stort zich ook steeds meer in de drank als hij de liedjes schrijft voor dit album. Ook is hij zeer teleurgesteld over de input van de overige bandleden, die zelf niks willen inbrengen.

Beetje negatieve plaat dus ook in de zin van waar het over gaat. Staan toch een paar hele mooie nummers op.

Howevermuch i booze en How many friends vind ik zelf geweldige nummers..

Ben je niet de enige,ik sluit me bij je aan.
Vooral voor How Many Friends,die staat in mijn top 10 The Who nummers.
En ik vind dat Imagine A Man ook wel geweldig is.

Wat moet je als band, als je jezelf al helemaal bewezen hebt, ik zal maar zeggen in voorgaande jaren 4 x 5 ***** hebt gehaald (om in Musicmeter termen te blijven) en de tijden veranderen?

Waar kon de Who in Godsnaam nog mee komen, na Quadrophenia?

Er zit een dik boekje in de cd-hoes van The Who by numbers. Een enorme uitleg over deze cd, de totstandkoming er van. Meestal is dat een langdurige inleiding om alsnog kwaliteitsarme muziek een beetje goed te praten.

Maar het boekje gaat ook in op de (interne) problemen binnen The Who en afzonderlijke leden, zoals bijvoorbeeld de drugs- en alcoholverslaving van Keith Moon.
Een hele serie prachtige foto's, van The Who in concert in 1975 (zegt iemand dat hier nog iets?)

The Who by numbers is geen in elkaar verweven concept-album, zoals Tommy en Quadrophenia. De individuele nummers leggen het af, tegen de kwaliteiten van Baba o' Reilly en Behind blue eyes van Who's next.

Reden, waarom ik na een paar luisterbeurten de LP al eerder in mijn leven toornig van mij afgeworpen heb, om daarna nooit meer uit de platenkast te halen. Een uitgave op cd (geremasterd) ben ik pas recent tegengekomen.

Blijkt toch, bij nadere kennismaking, het niet te gaan over een hele slechte Who cd, integendeel, het heeft toch wel een aantal sterke nummers, zoals de finale met How many friends en In a hand or a face.

Sterker nog, het is een hele verademing als je weet dat dit ook nog bestaat, na de vreselijke comeback cd Endless wire (2006).
De concerten in 1975 waren de laatste met Keith Moon. Het waren ook voorlopig de afsluitende concerten van The Who. Die, voor het laatst met Moon, in 1978 terug zouden komen met Who are you. Keith Moon overleed dat jaar.

The Who by numbers staat vooral bekend van het singletje Squeeze box. De tekst is buitengewoon grappig maar het nummer is eigenlijk een niemandalletje. Daar moet de cd echter niet op worden afgerekend, die heeft uiteindelijk toch wel meer te bieden, zoals ook het sterke begin (Slip kid, However much I brooze en Dreaming from the waist).

Al met al, heeft The Who sterke jaren 70 gehad, hun tijdperk eigenlijk. Na Face dances (1981) en It's hard (1982) was het gebeurd.

Geen topper van The Who, maar zeker geen slechte plaat. Zoals musician al aangaf: Waar moest The Who nog mee komen na Quadrophenia? Ik heb meerdere luisterbeurten nodig gehad om deze plaat toch te waarderen. Er staan enkele Who-juweeltjes op: Imagine A Man, How Many Friends en het vrolijke Squeeze Box. Heeft iemand ervaring met de dvd/video The Who Live At Kilburn? Dit is een concertregistratie uit 1977.

Die heb ik gezien ja. Ik had echt zoiets van wow, wat een energie! Toen zag ik later een interview waarin Townsend aangaf dat ze een 'wreck of a band' waren en dat de live-performance niet bijzonder was die avond. Ze hadden dan ook een hele tijd niet op het podium gestaan. Ik dacht bijna 2 jaar.

Nouja, dat is zijn mening. Ik vond het een topper. Een aanrader voor elke Who-fan.

Ik zag de dvd The Who Live At Kilburn bij mediamarkt staan. Volgens mij is die ook te krijgen op blu ray. Snel aanschaffen dus!

Prima album dit. Ik vind het net geen 4 sterren waard, maar misschien dat ik me nog ooit eens bedenk. Vergeleken met Quadrophenia vind ik dit toch wel een stuk eenvoudiger van opzet en dat lijkt me een prima keus van de heren. Heel toegankelijk en met "Squeeze Box" hebben ze toch ook nog de hitparade behaald als ik me niet vergis. Slip Kid vind ik een sterke opener en tegelijk het beste nummer van dit album.

Enige minpunt vind ik de hoes, wat een draak zeg. Maar omdat John Entwistle hem zelf heeft getekend is het hem vergeven .

Inderdaad ook op BluRay verkrijgbaar. Ik vond hem geweldig, superieur beeld.

Ik heb deze nog elpee gehad. Met potlood de puntjes verbonden en: verrassing: het zijn de vier Who-mannen.......

Fijne muziek. Niet zo hoogdravend en het luistert heerlijk weg.

k vind het een vette hoes! Eens kijken of ik hem eens tegen kom!

Erg mooie WHO-plaat. Nicky Hopkins speelt wat prachtige pianoriedels op dit album. Wat rustiger van aard, met nummers als "Imagine A Man", "They Are All In Love" en Pete's zelfmoordnummer "Blue Red & Grey". Daarnaast ook wat steviger werk zoals "Dreaming From The Waist". Luister naar John Entwistle's bas-expositie op de live-versie van dit nummer.

"How Many Friends" blijft voor mij een van de beste Who nummers. Prachtige tekst.

Inderdaad, wát een knaller. How Many Friends, samen met However Much I Booze zijn de absolute toppers op deze plaat. Alleen voor die 2 nummers moet je deze cd al gaan halen

Vind dit een van de beste platen van The Who.
Vol geweldige nummers van Townshend die blijkbaar in een vroege mid-life crisis zit.
Geen complexe verhalen over doofstomme flipperfanaten of mod rockers in de toekomst.
Maar gewoon een goeie rock plaat. 4 sterren

Jullie gaan me toch niet vertellen, dat alle platen hiervoor beter zijn dan deze.
Dit is een prima album.

Dit is mijn top 3 vanaf 1965 tot nu
1.Who's Next
2.Quadrophenia
3.By Numbers

Interessante plaat van The Who. Na twee behoorlijke toppers ( Who's Next, Quadrophenia) is dit een vooral soberder album.
Het klopt inderdaad dat Townsend het zwaar had deze periode. Het vele touren, de druk van binnenuit en buitenaf, het onbegrip en het daaruit voortvloeiende toenemende alcoholgebruik.
Als The Who eerder uitelkaar zou vallen, dan was het toen gebeurt.
The Who By Numbers is een deels relaxte plaat geworden. Er wordt nog op zijn Who's gerocked, maar dat is hier duidelijk niet de hoofdmoot.
Townsend laat zijn negatieve gedachten de vrije loop (However Much I booze) en klinkt ook in andere nummers wat zorgerlijk.
Sqeeuze Box is natuurlijk erg leuk en is duidelijk een wapen tegen een te serieus geheel.
Toch zijn de slowere songs absoluut de moeite waard. De band klinkt veel gedoseerder en dan hoor je ook de hyperactieve Moon in dienst van het geheel spelen, wel op zijn manier overigens.
Met name Imagine A Man is een sterk ingehouden werkje.
Een aparte vermelding voor het minialistische Blue, Red & Grey waar Townsend wederom de leadvocals vertolkt en met een mandolien(?) zowaar emotioneel( incl. snik) klinkt.
Het einde van dit album is sterk met het beladen How Many Friends en de finalerocker In A Hand Or A Face.

Als we de Who geschiedenis nader bekijken dan ging het na 1973 langzaam bergafwaarts met de groep.
Dat kan zijn, maar hier klinkt de band wat mij betreft nog opvallend gedreven.
Ik hoor hier geen tussendoortje aan af. Het is hooguit zo dat de plaat wat echte klassiekers mist, maar uitglijders kan ik hier niet bespeuren.
Een prettige luisterplaat, meer persoonlijk en wat simpeler van opzet.

Hier wastie even ingekakt geloof ik.

Beetje zouteloos plaatje hier en daar.

Maar dat mag ook wel na Quadrophenia.

Het is geen klok op rock plaat. The Who speelt hier een stuk belegener. Maar het niveau is aardig.
Oprechte plaat in ieder geval. Nogmaals, echte Who klassiekers zijn er niet, en daardoor is het denk ik een beetje vergeten plaat.
Ik kan me niet heugen dat de band (zoals ie de laatste jaren is) iets speelt van dit album.

Klopt.

In 2009 en 2011 stond "Blue, Red & Grey" bijna altijd op de setlist van Roger's solotours (link). Pete heeft het nummer ook een paar keer gespeeld in 2005/2006 (link)

"Slip Kid" werd door de band geprobeerd in 2008, tijdens een concert in de O2 Arena (link)

"Imagine A Man" werd in 1994 door Roger solo gespeeld en in 2006 door Pete.

Dat zijn leuke feitjes. Bedankt Towser.

Weliswaar minder imponerend dan de vorige Who-albums maar ook The Who by Numbers is een sterk album. Merkelijk soberder gearrangeerd en rustiger dan de voorgangers waarbij soms ook lichte country-invloeden te horen zijn. Eigenlijk een goede zet want country-rock was anno 1975 populair en dit album sloeg dan vooral aan in de VS. Squeeze Box is hun enige echt bekende nummer hier maar ook de rest staat op een hoog peil zonder noemenswaardige inzakkers.

Goed verwoord. Ik denk er hetzelfde over.

Heb zo'n beetje alle stukken hier over 'The Who By Numbers' gelezen en zie dat de meningen nogal uiteenlopen. Voor mij is 'The Who By Numbers' het laatste echte goede album van The Who.
Ook ik sluit me aan bij LucM.
Het gehele album is consistent en bevat geen echte 'stinkerds'. Zelfs de bijdrage van Entwhistle is leuk.
Deze beluister ik vele malen liever dan de drie opvolgende albums.

Zag dat ik deze ook nog geen sterren gegeven ,heb alles hiervoor gelezen en deel de mening van nlkink LucM en Bikkel dus van mijn kant ongv hetzelfde
Albumcompleet gehoord...laatste sterkere Who album ,niet het niveau van de voorlopers,ook wat anders van stijl,komt wss door andere invloeden mid 70's en het minder gedreven drumwerk van Moon
Hoewel dit album ook niet overkomt als een eenheid vind ik de inhoud best goed,zeker vergeleken met wat hierna kwam ...Who Are You zeker niet slecht ,maar bv. It's Hard uit '82 is wel een dieptepunt uit het ouvre van de band
How Many friends is hierop een van de betere songs,en natuurlijk het bekendere Squeeze Box (als bonustrack hierop ook nog eens live)
Al jaren een van mijn Who favorieten de mooiste hierop....Slip kid

Leuk om deze na zo'n lange tijd weer eens te beluisteren. Staat eigenlijk geen slecht nummer op met als mooiste songs However Much I Booze en Blue, Red and Grey.

Het is een van de weinige Who platen die me weinig deed. Het is zeker niet slecht maar de band klinkt wat matter dan de voorgaande (uitstekende) albums.

Nu komen we in de regionen waarin albums zelfs met een redelijk korte speelduur moeilijk uit te zitten zijn. Vanaf Quadrophenia zakken de scores duidelijk en daar zag ik eigenlijk wel kansen, maar na twee nummers wist ik al dat dit 'm niet zou worden. Er zijn maar weinig dingen die niet tegenstaan. Zo ben ik wel tot de conclusie gekomen dat Roger Daltrey simpelweg niet mijn zanger is. Voor mijn gevoel zingt hij best vaak wat vals en zijn schreeuwstem doet me ook niks.

Toch is mijn lage score vooral te wijten aan de makkelijke, oubollige songs. Een paar springen er wat dat betreft uit en dat zijn Squeeze Box (afschuwelijk country vehikle) en het vieszoete They Are All In Love. Toch is The Who in de rustige songs het sterkst (of eigenlijk minst slecht), want Imagine A Man en in mindere mate Dreaming From The Waist zijn nog wel ok. Het grootste deel laat horen dat de koek al(lang) op was. Zeker de helft is zwaar onder de maat voor een band met zo'n status.


Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. Quadrophenia
4. The Who Sell Out
5. Tommy
6. Who's Next
7. The Who By Numbers