P.O.S - Never Better (2009)

Doomtree bestaat uit: P.O.S
Sims
Cecil Otter
Dessa
Lazerbeak
Marshall Larada (t/m 2010)
Mike Mictlan
Paper Tiger

Om daar nog maar bij te voegen dat het enige wat zij doen de "additional vocals" zijn op Drumroll, ofwel het schreeuwen in het refrein.
Natuurlijk doen sommige leden ook los daarvan mee, maar die worden ook apart genoemd.

Okay, bedankt voor de info! Had maar wat beter moeten kijken dan (of luisteren).

Jah, als je de video bekijkt, snap je het wel. Maar ik herken de fout wel hoor, ik heb ook wel jarenlang gedacht dat... pffft... wat was het? Ehmm... lol, op Straight Outta Cashville van Young Buck, gedacht dat D-Tay het laatste couplet op Prices On My Head deed. Blijkt later dat dat gewoon weer Buck is. xD

Wat een geweldig heerlijke plaat, luister em nu en helemaal tegek gewoon

Na het complete album ongeveer 2 jaar niet opgezet te hebben wegens een vernieuwing van m'n muziekverzameling word ik op het moment heerlijk omver geblazen door de grenzeloze energie , originaliteit en genialiteit van dit album. Ongelooflijk hoeveel spanning er in de nummers zit en hoe vloeiend P.O.S. verschillende ideeën in ieder nummer verwerkt.

P.O.S, mooie kerel.

Na de eerste luisterbeurt wist ik al dat dit een aangename kennismaking was. Vanaf de eerste minuut word je al meegesleurd door de tomeloze energie en productionele creativiteit! Zo heb je keiharde bangers zoals Drumroll of The Basics, maar ook catchy songs als Low Light Low Life (dat nummer heb ik al zo’n veertien keer gepompt in de afgelopen maand) of de afsluiter The Brave and the Snake / Hand Made Hand Gun die je gerust een “epic” kan noemen. Dan heb ik het titelnummer nog niet eens genoemd.

Tel daar ook nog de uitstekende flow van P.O.S en de fijne gastoptredens (Dessa!!) bij op en je hebt een klasseplaat. Albums die veel afwisselende tracks bevatten hebben sowieso een streepje voor bij mij, dus dit is een album om te koesteren. Ga ik nog vaak opzetten!

Ik beoordeel ‘m met een 4,3, omdat ik weinig minpunten zie eigenlijk. Hij zakt af een beetje in en is een beetje aan de lange kant, maar ach, wie doet daar nou moeilijk
over.

Zo, wat een heerlijke plaat! Eigenlijk heb ik weinig toe te voegen aan wat Jordi hieronder al schrijft: afwisselend, goede flow, vol energie. Voor mij is het echter vooral de productie die dit album naar een hoger niveau tilt. Zeer creatief en afwisselend en het roept regelmatig rock-associaties op. Lekker!

Low Light Low Life is hier torenhoog favoriet, daarachter is het dringen en zitten veel sterke tracks van gelijk niveau. (Vooruit, ik pik er toch een paar uit: Goodbye en Never Better. En Been Afraid. En Let It Rattle.) De tweede helft van het album heeft helaas ook zijn mindere momenten, maar over de gehele linie blijft het niveau hoog.