P.O.S - Never Better (2009)

Artwork

dit gaat een album worden die ik zeker in mijn collectie wil hebben.

En wat doet O.J. daar?

Het album is op verschillende 'plekken' al te krijgen.

Anyway, de video van Drumroll is uit en erg cool gemaakt:
http://videos.onsmash.com/v/nczjFWPCHnsaTWU5

2009 begint goed met een release van Rhymesayers vroeg in het jaar. Waar het vorig jaar het album van Atmosphere was en het jaar ervoor Brother Ali die dropte, is dit jaar de eer aan P.O.S. om het jaar te openen. Rhymesayers is al jaren een van de hiphop heads favoriete labels. Het is een van de weinige labels die constant met kwaliteitswerken komt en verdient alleen daarom al een pluim. Maar wat wil je ook anders met namen als MF Doom, Brother Ali, Atmosphere en P.O.S. op je label.

Waar deze artiesten ook speciaal maakt is dat ze niet bang zijn voor een aparte sound te kiezen. Dit is toch een van de mooiste aspecten van hiphop. Waar in veel genres toch al gauw in hokjes wordt gedacht, is men binnen de hiphop vrij om een aparte sound te kiezen zonder het label 'hiphop' te verliezen. Er is zo'n groot spectrum van geluiden mogelijk: van jazzy hiphop tot hevige hiphop met harde, industriële beats, alles is mogelijk. Mede hierdoor is het waarschijnlijk ook uitgegroeid tot een van mijn favoriete genres, een avontuur door de wereld van de hiphop zal nooit vervelen.

Waarschijnlijk dacht P.O.S. dit ook toen hij aan 'Never Back' begon. Het album heeft namelijk een aparte sound die waarschijnlijk niet alle hiphop-fans zal aanspreken. Hij is voor dit album duidelijk geinspireerd door drum 'n bass, rock/metal-achtige invloeden en electronic. Alhoewel deze invloeden niet in elk nummer (duidelijk) aanwezig zijn, is het wel over het gehele album merkbaar.
Het album begint gelijk stevig met 'Let It Rattle', een sociaal-politiek getint nummer met een goede opbouw en lekkere melodie. Dit niveau houdt hij ook het hele album vol, met vele hardere nummers afgewisseld met wat rustigere. De delivery van P.O.S. is geweldig, wat mede komt door zijn goede stem en lekkere flow. De lyrics zijn sterk en hebben in veel nummers duidelijk een boodschap voor de luisteraar. Naast 'Let It Rattle' zijn mijn andere favoriete tracks het harde 'Drumroll', overigens mede dankzij de geweldige video die voor deze track gemaakt is, en het wat rustigere 'Never Better'.
Maar is alles aan deze plaat dan positief? Bijna wel. Er zijn enkele kleine minpunten te bespeuren. De eerste vind ik dat er wel een of twee features bij hadden gemogen, bijvoorbeeld van Brother Ali of Slug. De features die momenteel aanwezig zijn, bestaan voornamelijk uit zang en twee guestverses, waaronder een van Dessa, op 'Low Light Low Life. Deze Dessa is dan gelijk ook minpunt nummer twee. Ze komt veel te geforceerd over, de meeste lines eindigend als een of andere imitatie van een schaap. Het laatste minpunt aan deze plaat is niet zozeer op te vatten als werkelijk minpunt. Het album is grotendeels namelijk te heavy om constant te luisteren. Deze heavy sound schrikt sowieso al veel mensen af om de gehele plaat te beluisteren.

Al met al kan ik concluderen dat Rhymesayers, en in dit geval natuurlijk P.O.S., met dit album weer een geweldig product heeft afgeleverd. De unieke sound en goede raps van P.O.S. zorgen ervoor dat het voor mij in ieder geval voor een geweldig begin van 2009 heeft gezorgd. Het zal wat wennen zijn voor de meesten en sommigen zullen wellicht het hele album wel voorbij laten gaan, maar als je niet bij deze twee groepen hoort zal het een geweldig album blijken. Ik geef het momenteel een zekere 4* met een doorgroeimogelijkheid naar 4,5* als het album op de lange termijn nog steeds zo boeit.

4*

prachtig stuk! Ik zelf heb hem net opgezet, het eerste nummer is al helemaal geweldig . Ik ga dit album trouwens reviewen voor hiphopleeft.nl .

Nu een keer volledig beluisterd en ik ben eigenlijk al helemaal verkocht. Het is gewoon een erg gaaf album met een erg divers geluid (idd de rock en electronische invloeden zijn duidelijk aanwezig). P.O.S. is een geweldige rapper die maar interessante lyrics blijft vuren, daarnaast vind ik zijn stem (en flow) ook erg sterk. Opnieuw een sterk product van Rhymesayers!

Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe goed de 1e luisterbeurt is bevallen,
wat een prachtig album, god damm!

Die video van Drumroll is idd heel erg vet gemaakt.
En die art cover is ook echt zeer uniek en prachtig uitgewerkt.

Het is weer is wat andere hip hop wat tegenwoordig uitkomt.
Met inderdaad vele rock invloeden wat je hoort.

Hmm.. ik zit zwaar te twijfelen of ik dit nou wil gaan luisteren of niet. Heb een paar tracks gehoord en hoewel POS me daar uitstekend op is bevallen, komen de beats zó ontzettend druk op me over. Haal me eens over

Goodbye vind ik wel echt een hele dope track.

Goodbye is de enigste track op het album die toegankelijk is, de stijl van het album is juist dat er zo ontzettend veel te horen is (en toch vind ik het nergens druk worden). Maar eigenlijk moet je het alleen al beluisteren vanwege de geweldige teksten.

Enig nummer idd .

Ik ben met enige voorzichtigheid begonnen aan dit album. Ik had op andere sites al gelezen dat dit album een uniek project was met veel rock invloeden en dat het er soms nogal druk en ruig aan toe ging. Hier ben ik het eigenlijk helemaal mee eens. Ik kan niet zeggen dat rock nou mijn favourite genre is en op dit album gaat het voor mijn gevoel nogal de ruige kant op. Niet echt mijn ding dus zou je zeggen. Maar tot mijn eigen verbazing vond ik het meerendeel verdomd lekker wegluisteren. Teksten zijn overal het algemeen goed. En de afwisseling tussen de rustige en de wat drukkere stukken zijn perfect gedaan. Een plaat die ik de komende tijd zeker nog wel eens vaker zal opzetten en misschien wel zal aanschaffen. Mede vanwege het filmpje over het Artwork dat Osiris ook al poste.
Erg leuk om zoiets in je collectie te hebben!

Ik vind het album ook te hard/druk na 1x luisteren. Terwijl ik dit bij zijn vorige albums niet zo vond.
Misschien was ik niet in de mood om dit album te luisteren. Ik heb het 2e deel ook niet heel goed beluisterd. Ik zal hem nog eens een kans geven.

Klinkt erg lekker allemaal. Doet me af en toe wat denken aan een minder elektronisch klinkende El-P, vooral qua drukte. Mooie clip ook van Drumroll, vast geïnspireerd door Children of Men.

Hmm, na meerdere keren luisteren toch wat te chaotisch.
Dit kan ik niet altijd luisteren. halfje eraf..

Ik vind het gemiddelde vrij schokkend moet ik eerlijk zeggen, binnekort komt mijn review op hiphopleeft, dan mogen jullie lezen waarom ik het zo goed vind.

Volgens mij hanteren wij een heel andere definitie van chaotisch, Rhythm & Poetry.

Dat zal het zijn .

Toch zijn het ook de teksten van P.O.S. die het erg goed doen bij mij.

Ik vergeet steeds deze plaat de beoordelen...hmm komt nog wel.

Rhymesayers laat al meer dan een decennia lang zien een uitstekend label te zijn. Zo kwamen er in de loop der jaren albums als: A Tribute to Lisa Bonet (Felt), The Undisputed Truth (Brother Ali) en vorig jaar nog het succesvolle When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold (Atmosphere) uit. Maar het label geeft ook de kans aan onbekende, getalenteerde acts; dit jaar is het bijvoorbeeld tijd voor de relatief onbekende rapper: P.O.S., om zich van zijn beste kant te laten zien. Met Never Better zal ook hij willen aantonen een waardig Rhymesayers-rapper te zijn.

Al snel blijkt dat we hier niet met een alledaags album te maken hebben; de rockinvloeden die veelal te horen zijn, geven het album een ruige tint. Drums, synths en stemsamples vormen een belangrijk geheel binnen de producties, wat een bombastisch en rockend geheel oplevert. Daarbij schromen de producers (Lazerbeak en P.O.S. zelf) er niet voor om meerdere samples door elkaar te laten klinken, de luisteraar krijgt dus veel te horen en zal zich niet snel vervelen. Gelukkig wordt het nergens teveel van het goede; een knappe prestatie aangezien er zoveel gebeurt op het album en dan hebben we het alleen nog maar over de producties.

Tekstueel is er namelijk ook veel te beleven, P.O.S. laat op momenten zien een echte poëet te zijn. Dit levert interessante quotables op als: “These preachers speak from their pockets, these teachers reach but can’t stop it//Seedlings poisoned so lost just, followin’ prophets to nonsense.” (Drumroll (We’re All Thirsty)). Daarnaast kaart de rapper zware onderwerpen aan, zoals de recessie, maar vergeet hij ook niet om Rhymesayers en Doomtree (zijn crew, die op het album een kleine rol van betekenis speelt, door twee gastbijdrages van Dessa en Cecil Otter) te promoten.

De woorden die hij rapt geeft hij extra kracht mee door zijn stem; deze kent de nodige agressie en zit vol van emotie, daardoor komen alle nummers oprecht over. Frappant is dat zijn stem wat doet denken aan een kruising tussen Slug en Brother Ali, met het verschil dat P.O.S. net wat rauwer klinkt.

Toch is het album niet voor elke liefhebber van hiphop weggelegd, er zijn weinig toegankelijke nummers te ontdekken door de terugkerende, op rock geïnspireerde, zware producties. Goodbye, een nummer dat een breder publiek zal trekken, is daarom de vreemde eend in de bijt. De warme stemsample en ditmaal rustig gedrum vormen de onderlaag voor wederom een goede tekst van P.O.S., ditmaal aangevuld met een pakkend refrein: “Do you recognize when the world won’t stop for you? Or when the days don’t care what you’ve got to do, or when the ways to tough to lift up, what are you gonna do?”

Na dit toegankelijke ‘uitstapje’ gaat P.O.S. weer verder waar hij gebleven was; nummers met een harde drum stapelen zich in hoog tempo op, zonder dat het ook maar ergens eenzijdig wordt. Diverse tikjes en droevige klanken van een piano (Never Better) zorgen hier bijvoorbeeld voor. Daarnaast blijft de rapper met goede teksten komen alsof het totaal geen probleem voor hem is.

P.O.S. is het zoveelste bewijs dat Rhymesayers alleen maar voor het beste gaat, een status die Never nagenoeg bereikt. Op het veelzijdige album is er, ondanks dat het met name om rockinvloeden gaat (en de drums de bovenhand voeren), van alles te horen. P.O.S. zelf blinkt uit met zijn sterke teksten en laat vaak genoeg zien een ware poëet te zijn. Een fijne bijkomstigheid: Never Better zou alleen al vanwege het schitterende artwork bij elke hiphopliefhebber in de kast moeten staan.

Mijn recensie is dus ook te lezen op www.hiphopleeft.nl

Wat een laag gemiddelde voor dit album, zeg!

Zo, dit is wel heftig!

Vond ik Dalek dit jaar alweer wat tegenvallen, krijg ik nu dit te horen.
Opgefokte hiphop met wat hard instrumentaal werk, drum n bass en allerlei samples.

In essentie een hip-hop album, maar wel 1 met een punk drive en boodschap. Lyrics worden er (vaak) in hoog tempo er uitgegooid en instrumentaal is het ook net zo stevig als menig rock album.
Toch is het geen adrenaline rush, maar is er echt over nagedacht. Erg doordachte lyrics, met vaak een maatschappelijk tintje.
De muziek kan dan hard en druk zijn, maar is ook erg gelaagd. Er gebeurd veel door elkaar en het sluit ook allemaal goed op elkaar aan, zodat het toch 1 geheel vormt.

Ja, erg goed!

P.O.S., wat een enorm talent is het toch. Hij lijkt erg veel kwaliteiten te beschikken die behoren tot een uiterst sterke MC. Hij heeft een erg aangename stem en zijn flow is ook nog eens erg prettig. Je moet er eerst wel even aan wennen, althans ik moest dat wel, maar als je zijn flow eenmaal voelt, dan is het gelijk ook heerlijk. En P.O.S. op Lyricaal gebied? Tja, ik persoonlijk vind het echt fantastisch, kippenvel momenten af en toe:

(All I got is) dirt on the jeans
ash in the cuffs
Scuffs on the skate highs
Keep em laughing at us trust
Trust that I make (knives) that will land in your guts
If your touch is not welcome
Pacified pacifist seldom

Het album kent een zeer fijn sfeertje. Toen ik de eerste twee nummers eerst hoorden dacht ik: 'nee, niet mijn ding', maar hoe meer ik het luisterde hoe meer het me beviel. Verder vind ik dat dit album enorm veel variatie kent qua productie. Lazerbreak heeft dit samen met P.O.S. erg sterk in elkaar gezet. Alles kan ik in deze muziek terugvinden. Van Drum N Bass, Electronic, Rock en Rap tot Funk (samples) en zolang die veelzijdigheid goed is uitgevoerd (wat het geval is) ben ik erg tevreden. Fijn album, draai het erg vaak de laatste tijd. Mijn favorieten nummers: Purexed, Goodbye, Low Light Low Life en The Basics (Alright) en Optimist (Whe Are Not for Them).

Nieuwe video van Optimist toegevoegd. Weer een toffe clip.

Inderdaad, heel anders dan de vorige clip, maar wel weer erg tof. Zal Graves het volgende nummer worden met een clip (omdat daar ook een deel van de titel tussen haakjes staat)?

Ik hoop: Low Light Low Life of Goodbye.

Wat een meesterlijk album.

P.O.S. heeft naar mijn mening een geweldige flow en sterke teksten.
Toen ik de eerste 2 nummers hoorde was ik verkocht. Een groot pluspunt is toch wel de variatie van de nummers en ook in de nummers zelf. Hoogtepunten: Let it Rattle,Drumroll, Goodbye, Out of Catagory and Optimist. Verder ben ik geen rock fan, maar ik vind hier heel goed in de producties verwerkt.

Ben ook van plan het album te kopen, maar ik heb een vraagje: op het filmpje op Youtube zie dat artwork(wat heel vet is) is de normale editie of een speciale editie?

4.5*

Er was een clip van goodbye op youtube.

Maar die is door copyrights er af gehaald.
Dus die kan je nog wel verwachten.

Ben hem nu aan het luisteren, de beats vind ik heerlijk klinken
kan altijd dit soort beats erg waarderen.
POS vind ik een gedreven rapper, en daardoor blijf je na hem luisteren. Zijn teksten voor zover ik die gehoord heb, vind ik echt geniaal en goed.

Weet iemand of ik ergens de teksten kan vinden?