Dark Was the Night (2009)

Ik ook, ik ook, ik ook!

Heerlijk zo'n 8 minutenlang uitgesponnen epos.

Maar de compilatie is eigenlijk een aaneenschakeling van hoogtepunten. Na aanschaf staat deze schijf bijna non stop op.

Ik vond hem niet echt spannend de eerste keren dat ik het album luisterde. Een beetje voortkabbelend en dat 8 minuten lang. Maar sindsdien skip ik hem eigenlijk meestal dus misschien moet ik hem nog een kans geven.

EDIT: Viert zijn 1000ste bericht!

Spannend is misschien ook niet een term die men meteen kan koppelen aan The Decemberists. Ik denk ook niet dat het echt een groeier is, maar dat je dit nummer meteen wel of niet mooi vindt en ik vond (en vind) het mooi, maar als dat niet zo is dan heb je gelukkig nog steeds 2 uur muziek over . Zo vind ik helaas de bijdrage van Joni een beetje tegenvallen, maar anderen vinden dat weer 1 van de hoogtepunten.

Ken alleen het Kronos Quartet.
Wat is de rest? Alternative rock?

Op dit plaatje staat de crème de la crème van de indierock. Blijkbaar ben je onbekend in dat genre en dan is dit een uitgelezen kans om je hierin te verdiepen.

Ik zou zeggen, ga meteen naar de winkel!

Tis niet allemaal Indie-rock.......

Sharon Jones & The Dap-Kings iig niet.........

Strak!
Is inderdaad de manier. Indierock is inderdaad ondergewaardeerd in mijn huishouden. Ik zal er eens over denken

Ik vind dat 'indierock' toch maar een verschrikkelijke term. het zegt helemaal niets over de muziek zelf, maar alleen over de vorm van financiering! Ik vraag me dan ook altijd af waarom veel mensen zeggen dat ze indierock-liefhebbers zijn...

Daarnaast vind ik dat zogenaamde 'indiesfeertje' rondom zulke artiesten toch vaak meer als marketing-hulpmiddel dan dat het daadwerkelijk iets over de muziek zegt. De muziek onderscheid zich toch niet drastisch van muziek van de grote labels.


Pfoe, die frustratie ben ik kwijt...

Begrijp me niet verkeerd, ik ben een liefhebber van veel artiesten op deze compilatie, maar ik walg van de term indierock.

dit zou ik ook meer de folk richting inschuiven als we dan toch gaan labelen.

Wat een verkrachting van Lua, dit nummer is zo veel minder dan het orgineel

Volledig mee eens. Een van de weinige skipmomenten

Ben het wat dat betreft, schreeuwend met je eens.
Indierock staat voor independent rock.
Dus bands die langs de geijkte kanalen (radio, mtv, labels) de muziek aan de man brengen.
Maar als Coldplay tegenwoordig ook al indierock wordt genoemd, is het dus een holle term.
Eigenlijk net als progressieve rock en alternatieve rock.

Klopt hoor. Beetje onzinnige term, bovendien staan hier zat artiesten op die bij een major zitten.

Er is toch al geruime tijd een semantische verschuiving waardoor de term 'indie' niet zo strikt meer geïnterpreteerd wordt. Feitelijk is het zo een beetje een synoniem voor alternatieve rock geworden.

Tja indie.... Op een gegeven moment is het een benaming voor een bepaald genre geworden, doordat het geassocieerd wordt met specifieke bands. Het gaat hier al lang niet meer over de financiële constructie. Garagerock wordt immers zelden in garages opgenomen en postpunk uit 2007 dekt de lading ook niet. Zowieso zou ik dit album niet in het hoekje indie willen schuiven. Folkpop?

Het meerendeel bestempel ik ook als folk, maar er zijn uitzonderingen. Zo is Riceboy Sleeps postrock/neo-klassiek à la Sigur Rós en Ólafur Arnalds. En Buck 65 lijkt me hip hop (skip momentje, ondanks de medewerking van folkheld Sufjan)

Zoals je ziet is het niet echt duidelijk welk genre deze muziek nou is. Het is teveel rock om folk te zijn, maar het is te folk om alternatieve rock te zijn. Daarom moet er een nieuwe term voor bedacht worden en die term is "indie". En dan hebben we het dus niet over de financiële aspecten, maar gewoon dit soort muziek.

Zoals Geezer al zegt, garagerock wordt niet meer in de garage gespeeld. Het is de term voor dat soort muziek.

Voor het eerst dat ik geld heb uitgegeven aan een verzamelaar, maar ik moet zeggen dat deze het zeker waard is. Maar door de artiestenlijst en de reacties hier wist ik al dat het geen weggegooid geld zou zijn.
Veel van mijn favoriete artiesten stellen niet teleur (Bon Iver, The National, Ben Gibbard, The Decemberists (terwijl ik het nieuwe album tot nu toe nog niet echt indrukwekkend vind), Stuart Murdoch, Riceboy Sleeps en Blonde Redhead (creepy, maar erg sfeervol nummer!)). Sommige artiesten die ik al langer wilden uitchecken onderstrepen hier dat ik dit toch echt eens moet gaan doen (Iron & Wine (misschien wel hét hoogtepunt), Spoon, The Books, My Morning Jacket en Andrew Bird).
Helaas staan er ook wat mindere nummers op. Zo moet ik toch concluderen dat mijn Beirut-enthousiasme terecht helemaal is gaan liggen de laatste maanden. Ook jammer dat het fantastische Arcade Fire hier toch 4 minuten lang hun genialiteit kwijt is. Ook stelt Conor Oberst mij zeer teleur met een hele zwakke versie van een van zijn sterkste nummers. Verder zijn er skipmomenten bij Kronos Quartet, Cat Power and Dirty Delta Blues en Grizzly Bear.
Om toch positief te eindigen wil ik nog even het briljante nummer van Sufjan Stevens eruit lichten. Dit verrassend nummer houdt mij echt 10 minuten lang op mijn puntje van mijn stoel. Knap hoe hij ondanks het vele experimenteren in het nummer toch onmiskenbaar zijn eigen geluid weet te behouden. Hoogtepunt in dit epos is voor mij de pianobreak. Dit 5* nummer maakt mij erg benieuwd naar zijn volgende album.
Al met al een sterke verzamelaar, die ondanks de aanwezige missers toch makkelijk overeind blijft en een mooi beeld van de indie/ folk beweging van deze tijd geeft. 4*

Daar heeft het weinig mee te maken hoor, die term wordt evengoed gehanteerd bij de Radioheads en Interpols van deze wereld, groepjes die we nu niet direct van veel folky sympathieën kunnen verdenken.
Het is een (inhoudsloze) containerterm voor alles wat niet direct te labellen valt geworden.

Vandaag eindelijk aangeschaft. Dik verdient na al die luisterbeurten.

Leuke plaat, meest opvallende nummers vind ik Train Song, Sleepless en So Far Around The Bend. Vooral de stem van Feist is prachtig in Train Song.



Dit is een compilatie met niet alleen maar indierock of folk, dus sowieso lastig om in een hokje te stoppen. Muziekliefhebbers op MuMe zien misschien verschil tussen verschillende 'indie' bands, maar voor de leek is dat verschil er niet. Er zijn ook mensen die onderscheid maken tussen verschillende soorten 'metal', terwijl ik het allemaal 'metal' zou noemen. Het verschil interesseert me nl. niet.

Wat Oberst doet vind ik prima, van die zangeres moeten ze gewoon haar stembanden amputeren....

Verder snap ik die negatieve reactie op Buck 65 niet... het is een hiphop-nummer ja, maar ik vind het toch een van de betere nummers op deze plaat.

Ik vind de "nieuwe" Lua best sterk. Maar zeker niet beter dan het originele Bright eyes nummer. Met name Conor zet vocaal een te opgekuiste versie neer vind ik. Gillian daarentegen vik ik haar normale niveau halen. het gitaarwerk is overigens ook mooi.

Mag het ook dat Oberst het goed doet? Ik neem toch aan dat artiesten wel hun eigen nummers kennen.

Overigens vind ik de stem van Gillian wel mooi, maar dat zal dan wel weer een kwestie van smaak zijn

Vandaag bekend geworden dat er op 20 juli een hele Riceboy Sleeps uitgaat komen!!!

SPAM!!

Maar ik zal het in de gaten houden, al vraag ik me af waarom, tenzij het nummer dat op deze compilatie staat niet de lijn is die het album gaat volgen, want waarom zou Sigur zonder zijn ros een plaat maken?

Jah deze berichten gaan hier ook weg gehaald worden, maar wist even niet waar anders en aangezien hier een nummer van Riceboy op staat

Maar Riceboy is een sideproject met een of andere kunstenaar (Alex Somers) dus daarom een Sigur zonder ros

En Happiness is het eerste nummer van die nieuwe CD (verder zijn ook al Daníell In the Sea en All The Big Trees van dat nieuwe album bekend).

Maar goed, dit is wel erg offtopic, dus nog maar even wat zinnigs toevoegen: het nummer van My Brightest Diamond is echt geniaal. Jammer van de uitvoering van Lua (misschien nog wel steeds het mooiste Bright Eyes liedje), maar goed, Conor lijkt sowieso een beetje de weg kwijt te zijn...

Ontzettend goed.
De nummers van Sufjan en Bon Iver zijn geweldig.

Yo La Tengo's bijdrage is toch eigenlijk wel het mooiste liedje van ze allemaal. Wat een lief liedje is dat zeg. Een heel simpele opzet, maar alle geluiden bij elkaar produceren een onvergetelijke sfeer.

"It's such a pleasure to touch you skin"