menu

Suede - Dog Man Star (1994)

mijn stem
3,99 (445)
445 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Nude

  1. Introducing the Band (2:38)
  2. We Are the Pigs (4:19)
  3. Heroine (3:22)
  4. The Wild Ones (4:50)
  5. Daddy's Speeding (5:22)
  6. The Power (4:31)
  7. New Generation (4:37)
  8. This Hollywood Life (3:50)
  9. The 2 of Us (5:45)
  10. Black Or Blue (3:48)
  11. The Asphalt World (9:25)
  12. Still Life (5:23)
  13. Squidgy Bun (Introducing the Band) [Four Track Demo] * (2:37)
  14. Ken (The Wild Ones) [Four Track Demo] * (5:40)
  15. A Man's Song (Heroine) [Four Track Demo] * (2:55)
  16. Banana Youth (The Power) [Four Track Demo] * (4:02)
  17. The 2 of Us [Four Track Demo] * (6:40)
  18. My Dark Star * (4:27)
  19. The Living Dead * (2:55)
  20. Stay Together [Long Version] * (7:26)
  21. Killing of a Flash Boy * (4:07)
  22. Whipsnade * (4:21)
  23. This World Needs a Father * (3:55)
  24. Modern Boys * (4:09)
  25. Eno's Introducing the Band * (16:05)
  26. La Puissance (The Power) * (1:24)
  27. The Living Dead [Piano Version] * (2:47)
  28. We Believe in Showbizz [Previously Unreleased] * (3:47)
  29. Still Life [Orchestral Version] * (5:15)
  30. The Wild Ones [Original Unedited Version] * (7:17)
  31. The Asphalt World [Original Unedited Version] * (11:27)
toon 19 bonustracks
totale tijdsduur: 57:50 (2:39:06)
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
5,0
7. Suede - Dog Man Star (1994)...........

Ik zat zo eens naar mijn top 10 te kijken en zag dat ik niet zo heel erg vaak wisselde. Slechts een enkele keer gaat er eentje uit, komt er een ander bij en soms komt er ook weer eentje terug.
Maar dit komt niet zo vaak voor. Een album die al sinds aanmelding op de site rotsvast in de top 10 staat (en eigenlijk ook al ver daarvoor) is dus Suede's Dog Man Star.

Wat is dat toch met mij en Brett Anderson 'ik ben bi zonder homoseksuele ervaring' en kornuiten? Is het dan toch weer die ietwat kitscherige kant die op dit album aardig donkere randjes heeft? Telkens weer kom ik bij dit soort albums uit en ze zijn veruit favoriet.
Toch blijkt dit album er dan nog eens extra bovenuit te steken zeker ook gezien de stabiele status in mijn top 10.
Debuut-album Suede behoorde al heel snel tot een van mijn favoriete, zo niet favoriete, albums uit het britpop-tijdperk halverwege de jaren '90.
En toen kwam de opvolger. Een album dat niet door iedereen begrepen werd en soms zelfs werd neergesabeld (ja die verdomde tweede he). Helemaal onterecht vond ik toen: dit was magistraal, dit had iets koninklijks! Alleen al die opener Introducing the Band; alsof hare majesteit met alle glorie binnengehaald moest worden.
Met We Are the Pigs bleek snel dat deze band nog steeds ijzersterke pop-songs wist te schrijven zoals ze ook op het debuut te vinden waren. Heerlijk is ook die glamrock-achtige gitaar van Bernard Butler. Helaas bleek het niet erg te boteren binnen de groep en vertrok de gitarist al zeer spoedig (het album was nog niet eens helemaal af). Een ijzersterke popsong dus, maar wel al met een wat donkerder randje.
Heroine is wederom zo'n glamrock-popsong. De broodnodige dramatiek ontbrak niet en het kitscherige randje bleef toch netjes binnen de lijntjes ingekleurd.
The Wild Ones was het eerste nummer dat ik toen bestempelde als hoogtepunt en 13 jaar later kan ik dat nog steeds wel zo stellen. Heerlijke, wat aanstellerige meegalmer. aERo is niet vies van een portie theatraal gedoe.
Met Daddy's Speeding gaat de band een ander pad op: het begint duisterder te worden, onheilspellender (zou het dan toch de nare sfeer binnen de band zijn die meespeelde?). Hier begin ik ook dieper het album in te duiken: het is als in een draaikolk waar moeilijk uit te komen valt.
Gelukkig geraken we met The Power in wat rustiger vaarwater. Het kan toch nog wel wat minder barok of duister, dat blijkt ook op het poppy New Generation wat zo aansluit op het debuut-album. Ik vind het een prachtsong, en zorgt ervoor dat je je klaar kunt gaan maken voor het wat zwaardere vervolg dat dit album zal gaan kenmerken. The Hollywood Life toont dit nog niet zo heel erg duidelijk, want ook hier is het weer meegalmen met Brett Anderson en meegevoerd worden op de glamrock gitaarpartijen.
Maar dan gaan gaan we naar de duisterder Suede hoeken in de vorm van The 2 of Us. Hier begint het bekende kippenvel te ontstaan. Was het tot nu toe genieten van ijzersterke nummers, nu komt daar die onheilspellende sfeer bij kijken die er voor zorgt dat ik juist dit album van de heren als favoriet bestempel.
Dit zet zich voort op Black or Blue, maar ondanks dat het donkerder klinkt weet het ook dat majestueuze te behouden. Het weet iets elegants te behouden. Ik vind het nog steeds een schitterend nummer.
Dan volgt een favoriet: The Asphalt World. Een prachtig, bijna 10 minuten durend epos dat me erg doet denken aan Peter Hammill. Ook hier weer een hoop dramatiek in de vorm van een mini-pop-opera (om maar eens een term te gebruiken). Butler is hier op zijn best.
Afsluiter Still Life is ook zo'n favoriet van mij. De Bolero op zijn Suedes.
Anderson galmt als nooit tevoren, het orkest zorgt voor bombast zoals de band het nooit meer heeft laten horen hierna en het album krijgt daarmee een afsluiter van heb ik jou daar. Groots, meeslepends en emotioneel.
Allemaal bij elkaar ingrediënten die er voor zorgen dat dit een van mijn lievelingsalbums is geworden. Een album dat ik nog steeds met alle liefde kan draaien alsof ik het voor de eerste keer hoor.

5,0
IK heb werkelijk nooit begrepen dat dit monument - wat mij betreft het mooiste album aller tijden - zo genegeerd is toen het uitkwam door de vaderlandse muziekpers.

Anderson en Butler waren nog twintigers toen ze dit meesterwerk schreven, bovendien deden ze dat in een tijd vol met enorme spanningen (onderlinge twisten en de terminale fase van de ziekte van Butler's vader).

Zelf vind ik This Hollywood Life een zwakkere song, maar dat is natuurlijk heel relatief. Op een willekeurig ander album van een willekeurige andere artiest zou deze song waarschijnlijk een hoogtepunt zijn geweest. Op DMS sneeuwt de song - en Daddy's speeding door de gewaagde productie eveneens - flink onder door de mastodonten als We are the Pigs, The Power en The Asphalt World.

Ook suede's debuut was shocking good. COming Up was aardig, daarna stierf de band een langzame, artistieke dood...

avatar van Ronald5150
4,0
Suede behoort tot de top van de Britpopscene. De muziek van Suede is niet makkelijk, maar wel meeslepend en behoorlijk verslavend als het eenmaal onder je huid gaat zitten. Dat gevoel heb ik ook met "Dog Man Star". Een eerste luisterbeurt is niet voldoende om het goed tot je te laten doordringen. Maar bij elke luisterbeurt nestelt de muziek zich tussen je oren en krijg je het er maar moeilijk weer uit. Het heeft een hypnotiserend effect en dat wordt voornamelijk veroorzaakt door het prachtige en intense gitaarspel van Bernard Butler. Hij eist wat mij betreft een echte hoofdrol op. Daarnaast is er natuurlijk die karakteristieke stem van Brett Anderson. Je houdt ervan of niet, maar in combinatie met Butler's spel is het een uniek sfeerpalet aan geluiden. Hoe vaker ik naar "Dog Man Star" luister hoe vaker ik me besef dat Butler en Anderson tot elkaar zijn veroordeeld. Hun producties los van elkaar (solo of Suede zonder Butler) zijn in mijn eigen een stuk minder, terwijl bijvoorbeeld hun samenwerking als "The Tears" weer schitterend is. "Dog Man Star" is een hoogtepunt uit de jaren 90 en is een sferisch, meeslepend en intens hoorspel. Heel mooi!

avatar van Ward
4,5
De reïntegratie van Ward deel 13:

Al heb ik de britpop-hoogdagen niet heel bewust meegekregen (ik was zes jaar oud in ’94), heb ik altijd wel een connectie gehad met de stroming. Blur, maar met name Pulp komen hier geregeld uit de kast. Ik moet echter beschaamd toegeven dat ik me tot nu toe nooit aan Suede had gewaagd (toch geen kleine naam in het genre). Fathead heeft me echter aangespoord om daar toch eens verandering in te brengen.

De band stelt zichzelf voor met Introducing the Band. Klinkt een beetje als een cynische parodie op de opening van Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band. In plaats van een vrolijk welkom krijgen we verwijzingen naar drugs en geweld voorgeschoteld, gebracht in een soort afstandelijk, mechanisch tempo. De toon en de sfeer is meteen gezet. Want met We Are The Pigs is duidelijk dat die dystopische sfeer van het openingsnummer zal worden aangehouden. Zo mogen we op het einde meegalmen met Brett Anderson dat ‘we will watch them burn’. Behoorlijk bitter, om over de outro waarin kinderen hetzelfde mantra scanderen nog maar te zwijgen. In tegenstelling tot de openingstrack klinkt het nummer muzikaal echter behoorlijk zwierig.

Die combinatie van muzikale zwierigheid en gitzwarte, cynische teksten blijken een terugkerende tegenstelling te zijn op Dog Man Star. Weelderige, stijlvolle strijkersarrangementen en blazers worden ondermijnd door teksten doordrenkt van angst, walging, woede, apathie, drugs en disillusie. Het roept beelden op van een aan lager wal geraakte Hollywood-diva. Het tragisch vasthouden aan de grandeur van een vorig leven in een groezelige wereld van verslaving en depressie. Het verlangen tot escapisme is sterk aanwezig:

But oh if you stay we'll ride from disguised suburban graves
We'll go from the bungalows where the debts still grow every day
(The Wild Ones)

Tekstueel zeer interessant met meerdere verwijzingen naar tragische Hollywood-figuren (James Dean en Marilyn Monroe bijvoorbeeld). Tegelijkertijd gaat het over het grijze bestaan van de Britse jeugd in de arbeiderswijken en het dromen van een kleurrijker, glamoureuzer bestaan. De uitzichtloosheid en grimmigheid van dat leven wordt heel knap voelbaar gemaakt.

Muzikaal zit het ook zeer prima in elkaar. De invloeden van David Bowie en T. Rex zijn duidelijk te horen in de glamrock-gitaarpartijen. Aan de ene kant staan er wat stevige, grimmige rocknummers op, aan de andere kant heb je melancholische, bombastische ballads vol zwierige arrangementen. Muzikaal heb je dus dezelfde tegenstelling tussen grandeur en grimmigheid die ook in de teksten terug te vinden zijn. Hierdoor ontstaat een bijzonder album waarbij er duidelijk over de samenhang tussen de vorm en de inhoud is nagedacht, zonder dat het een pretentieus conceptalbum is geworden. Bovendien is de combinatie van Brett Anderson zijn snerende en galmende manier van zingen en de weidse gitaarpartijen van Bernard Butler zeer prettig om naar te luisteren. Begrijpelijk dat dit duo in een adem wordt genoemd met Morrissey en Marr. Mijn favorieten zijn het hartverscheurende Still Life, We Are The Pigs en The Asphalt World. Hogeschool Britpop. 4,5*

avatar van vigil
4,5
Die drie disc versie heb ik ook, prachtige verzameling al zeg ik het zelf. Ik draai deze plaat nu voor de 2de keer vanavond en het is toch een prachtige trip. Eigenlijk is onze Brett natuurlijk een beetje een aansteller maar wel eentje die ik geloof iets wat ik bij bijvoorbeeld "soortgenoot" Brian Molko (om eens iemand te noemen) niet altijd heb. Dit meesterwerkje verhoog ik met een half punt naar een 4,5 omdat de plaat mij gewoon raakt. Prachtige werkjes als Daddy's Speeding, Introducing the Band, The 2 of Us en The Asphalt World zijn toch ontroerend mooi. Waar de opvolger toch meer blij is (en nog steeds erg goed) is deze toch (voort mij tenminste) wat triestig. Zelfs het ietwat niemandallerige The Power weet de juiste snaar te raken met het aan het einde zittende lalalalalalalala.

avatar van BoyOnHeavenHill
3,5
Ik kan me kritieken ten tijde van de release hiervan herinneren die schreven dat de debuutplaat goed was maar Dog man star gróóts. En inderdaad ademt alles aan deze plaat een larger than life-romantiek, alsof Brett Anderson hiermee een definitief statement omtrent the glamour of the underpriviliged heeft willen neerzetten, de mogelijkheid die kansarme pubers uit achterstandswijken hebben om toch hun eigen idylle te scheppen, al is het dan tussen de betonblokken en torenflats en met behulp van diverse geestverruimende dan wel –vernauwende middelen (of zoals hij het zo prachtig verwoordde in een titel van een nummer van Suede's derde album: Picnic by the motorway).
        Mijn probleem met dit album –hoe sympathiek ik ook tegenover Andersons ambities sta– is echter dat ik het allemaal te bedacht, te gekunsteld, te artificieel vind overkomen. Voor elke perfecte popsong als We are the pigs, Heroine en het zeer Bowieëske The power staat er ook een kunstmatige sfeermaaksel als Introducing the band en Daddy's speeding op of een hoogdravende romantische ballade die bezwijkt onder z'n eigen pretentie als The 2 of us en Black or blue (een nummer dat net zoals Prince's Condition of the heart –ook al met zo'n falset gezongen– op het hoge koord van de goede smaak balanceert). Het is voor mij allemaal te bedacht, te gewichtig, teveel "dit is mijn Grote Artistieke Statement!"
        Soms werkt het ook wèl, met name bij de laatste twee nummers die samen een prachtige coda op dit verder voor mij zo onevenwichtige album vormen, maar als geheel blijf ik deze plaat toch teveel van de buitenkant beschouwen en kan ik er niet de bewondering voor opbrengen die het qua bereik en intensiteit zo graag wil afdwingen (en die ik bij de debuutplaat wèl had – in óverdaad).
        O ja, "She walks in beauty like the night" is dan wel een dichtregel van Byron, maar "My Marilyn come to my slum for an hour" is hélemaal vintage-Brett Anderson, een gewèldige regel.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:04 uur

geplaatst: vandaag om 01:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.