U.K. Subs - Another Kind of Blues (1979)

In 1979 kwam een tweede Britse punkgolf, die muzikaal verwant was aan die van de eerste golf. Beide worden tot de eerste generatie gerekend, om hen te onderscheiden van de hardcore punk die inmiddels in de VS aan het broeien was.
In het geval van de U.K. Subs en Another Kind of Blues geldt dat de groep ooit als pubrockers The Marauders al actief was: men deed er simpelweg lang over om een platencontract te scoren. Dit bij GEM, een sublabel van grote baas RCA.

De muziek doet af en toe denken aan een heftiger versie van Dr. Feelgood, zoals Tomorrow's Girls bewijst. In I Couldn't Be You wordt bovendien de link gelegd met pubrock als een mondharmonica klinkt. Het is op de plaat ongecompliceerd, oprecht en uptempo met als meest opvallende kenmerk de rauwe en plat-Engelse voordracht van zanger Charlie Harper.
In juli 1979 reikt in het VK single Stranglehold tot #26 en in september haalt Tomorrow's Girls nog eens #28, waarna de elpee in oktober #21 aantikt. Met andere nieuwe namen als The Ruts en Stiff Little Fingers bleek punk in 1979 nog altijd de nodige verkoopcijfers te kunnen halen, ondanks dat het nieuwtje er inmiddels echt wel af was of sterker nog, punk als passé werd beschouwd.
Deze strak spelende band klinkt daarbij niet alleen gedreven maar soms ook zwaar, zoals in Rockers en Crash Course. Acht nummers op kant 1 en negen op 2 knallen voorbij: punk uit het boekje en bovendien spontaan.

Verrassend is de vermelding van John McCoy als schrijver van Young Criminals: ik ken de man als bassist van Gillan, de groep van de ex-Purplezanger Ian Gillan, waar het er in diezelfde jaren overigens ook hard en snel aan kon toegaan.
Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave en aanverwanten kwam van de debuutelpee van skagroep The Beat en leidt terug naar 1980. Op naar een ander punkdebuut: dat van Cockney Rejects.