The Beat - I Just Can't Stop It (1980)

Nog geen berichten?? Halloooooo. Waar is iedereen. Deze brengt een hoop herinneringen naar boven. Waar zijn de mensen van boven de dertig?

Hiero! Maar dit is toch niet zo'n heel bijzonder album? The Specials en Madness zijn eigenlijk de enige Ska-acts die nog steeds bekendheid genieten. Maar op dit album staan wel een paar aardige singles zoals Mirror in the Bathroom, Hands Off She's Mine en uiteraard Can't Get Used To Losing You. Heb deze nog op LP, maar draai het nog maar zelden (het is trouwens uberhaupt een tijd geleden dat ik een LP opzette...)

Ik heb gelukkig nog een platenspeler. Ben ik maar wat blij mee. Kan ik o.a. deze nog draaien. Samen met de platen van de reeds eerder genoemde Specials en Madness trouwens. Herinneringen. Leuk hoor. Ná teh Beat gingen een aantal van de mannen verder als the Fine Young Cannibals. Hebben ook leuke muziek gemaakt.

Formidabel plaatje. Toen The Police optrad droeg Sting regelmatig een t-shit met publiciteit voor deze THE BEAT, hij was duidelijk fan!

En ik was ook fan : Mirror in the Bathroom, Hands off... she's Mine, Can't Get Used to Losing You en nog een cover : Tears of a Clown.

Héél goede vibes waren dit en een leuke souvenir; Helaas heb ik de elpee destijds verloren in het jeugdhuis...

****

Ik heb een paar dagen terug weer dit album geluisterd. Ik blijf hem heel leuk vinden. Ik verander dan ook niets aan mijn vier sterren.

Groot Gelijk!

Ongelijk is een bochel.
Of een gat in de weg.

De beste Ska-singles staan hierop. Na 25 jaar nog niets aan kracht ingeboet; tijdloze muziek dus.
Hoorde vandaag iets van The Dead 60s, die komen aardig in de buurt.

Klassieker van formaat in de traditie van vroege jaren tachtig ska-revival in Engeland; Topplaat!

Minder special dan The Specials, maar wel lekkerder dan Madness. Top 3 uit de 'SKA' periode.

Mirror in the Bathroom hoe geweldig en dan het Standown Margaret .

Specials ok , maar Madness is echt sky radio ska.

Leuk als achtergrondmuziek, maar niet meer dan dat.
Als ik zin heb in ska, dan luister ik naar The Planet Smashers!

Beste ska album ooit gemaakt , wat een power in Mirror in the Bathroom.

Absoluut jeugdsentiment.

Faster fasta fasta fasta. . . faster fasta fasta fasta. . . faster fasta fasta fasta STOP! Al vier jaar geen berichten bij dit album geplaatst, maar het vorige bericht bevatte dan ook de kern van de zaak: "Beste ska album ooit gemaakt" (althans in mijn beleving en met mijn –toegegeven– beperkte kennis van zaken).
        Overigens, toen ik dit op elpee kocht was dit nog een album met 14 tracks, om precies te zijn de eerste 14 van bovenstaande tracklisting met op kant A nummer 10 tussen 5 en 6 ingevoegd en kant B openend met nummer 14. Een paar maanden later kocht een vriendin dit album, en toen stonden er opeens nog maar 12 nummers op. Goed om te zien dat deze uitgebreide versie weer alle tracks bevat (zij het dus in de "verkeerde" volgorde).
        Magisch moment: ik had deze plaat nog niet, maar kende hem kennelijk al wel, want ik liep over straat, lekker zonnetje, en in mijn hoofd zeurde de hele tijd een stem: "Mirror in the bathroom, you're my mirror in the bathroomn (mirra mirra mirra mirra). . ." Wat was dat nou toch? Denk denk denk, en ondertussen verdween het melodietje maar niet uit mijn hoofd. . . Via een platenzaak het nummer tenslotte opgespoord, en sindsdien is de plaat niet van/uit mijn draaitafel/CD-speler/hoofd verdwenen. Zo blijk je een nummer toch te kennen zonder het te kennen, en het is voor mij het ultieme voorbeeld van hoe een nummer zich als een "slak op valium" in je geheugen kan nestelen.
 

 

Voila een nieuwe oorwurm voor je met dit warme weer: English Beat - french toast - YouTube

Ja, ook een heerlijk nummer, Mjuman -- ik heb bij de twee andere albums van deze band nog geen berichten of sterrenwaarderingen geplaatst, maar ik ken ze ook en vind het eveneens uitstekende platen.

Het cassettebandje ben ik kwijt. Gelukkig is er Qobuz en luister ik deze na 30 jaar weer voor het eerst.

Ooit geleend van de bibliotheek van Hoogezand en op een BASF C60 gezet. Kom daar nu maar eens om

De muziek van eind jaren zeventig en jaren tachtig vond ik veelal erg fijn: van U2, Joy Division, Simple Minds, Joe Jackson, Elvis Costello, Graham Parker, Dire Straits, Young Marble Giants, This Heat, A Certain Ratio, Magazine, Fisher Z, Pere Ubu en zo heb ik een platenkast vol staan.

Nu - vele jaren later - doet de meeste van deze muziek mij niets of erg weinig meer. Er zijn uitzonderingen, zoals Elvis Costello, en de vroege albums van Graham Parker en Joe Jackson. Maar zeker ook de eerste drie albums van The Beat.

En de eerste is de meest frisse en energieke van de drie. Nog altijd een feest om te horen. En op feestjes doet ie het ook nog altijd goed.

Het tweede album is iets donkerder maar heeft ook de meeste diepgang. De derde is meer poppy, maar ook nog altijd fijn luistervoer.

In april 1980 maakte ik kennis met The Beat via Hands off... She's Mine, dat gedurende vier weken in de onderste regionen van de Nationale Hitparade van de NOS bivakkeerde met #41 als hoogtepunt.
In hun eigen Verenigd Koninkrijk was er meer succes met de singles van debuutelpee I Just Can't Stop It. Hun eerste hit Tears of a Clown staat er niet op (pas in 1983 voor het eerst op een verzamelaar van de groep verschenen), maar Hands Off werd er in maart #9, het heerlijke Mirror in the Bathroom in mei twee weken #4 en de dubbele A-kant Best Friend / Stand Now Margaret haalde er in augustus #22.

Sterke nummers in de hoek van ska en soms wat reggae en dub, met als sprankelende buitenbeentjes Click Click en Noise in This World waar new wave / postpunk zijn geïntegreerd. De composities mogen er stuk voor stuk zijn en bovendien vol geproduceerd, anders dan bij The Specials en The Selecter, waar het wat meer hol klinkt. Met centraal in het geluid de zang van Ranking Roger en de saxofoon van Saxa. 1980 was een goed jaar voor ska, zo bewijst ook The Beat.

Mijn reis door new wave kwam van het debuut van The Feelies en omdat ik ontdek dat ik de punks van U.K. Subs heb overgeslagen, ga ik terug naar juni 1979 als die groep hun eerste hit scoort met Stranglehold van de elpee Another Kind of Blues.