A Certain Ratio - The Graveyard and the Ballroom (1979)

Op rateyourmusic schrijft iemand:

Met een van zijn beweringen ben ik het alvast eens.

Hadden die slechte kwaliteits live tracks er niet op gestaan (=The Ballroom), dan had deze plaat (The Graveyard) minimum 4,5* gekregen. Minimum!

Dat citaat komt toch uit 24 Hour Party People? 'Tony Wilson' zegt daarin iets vergelijkbaars. Maar ja, daar zit de band dan in hun padvinder-outfitjes, ze lijken ze Hitler Jugend wel merkten ze in die film 'zelf' op.

Tof dat je mij hier nog eens op die film wijst! Ik heb 'm destijds compleet gemist.
Nooit trailers van gezien en dacht dan ook ten onrechte dat hij enkel over de Madchester scene (eind jaren '80, begin jaren '90) ging. Maar nu ik zie dat hij eigenlijk gewoon over de Factory bands (1978-1998) gaat, dus ga ik 'm binnenkort wel eens huren (en dan meteen eens letten op 't citaat)

Als ik de commentaren op moviemeter erop nalees, zie ik dat 'A Certain Ratio' toch ook wel even in de film zit. Alhoewel ze dan weer helemaal niet in de soundtrack opgenomen zijn. Dat is dan natuurlijk wel weer jammer!

Graag gedaan, Freddze.
Heb je de film inmiddels al gezien?

Dit oudere werk van ACR is destijds niet op vinyl uitgebracht. De oorspronkelijke release, Fact16 was - jawel, teken des tijds - op cassette. Ik meen in een oplage van 1000 stuks in plastic hoes (in verschillende kleuren); later in 1985 opnieuw uitgebracht als cassette.

Destijds werd veel in de UK - alleen - op cassette uitgebracht (ook het debuut van Bow Wow Wow).

Heb je (net als ik) ACR ooit life gezien, weet je dat het een erg sterke life band is (improvisatiegericht) en zijn die life-opnames een soort memento. Destijds werd die cassette als een soort geste naar de fans gebracht. Andere aardige cassette-releases uit die tijd zijn "From Brussels with Love" uit 1980, een showcase van Factory/Disque du Crépuscule-artiesten.

Als intro op het 'vroegere' werk van ACR zou ik eerder The Old and The New aanraden (op Soul Jazz heruitgeven, net als ander werk van ACR, bijv. To Each). Wil je origineel gaan, zoek dan de dubbele 12" - The Double 12" - Fact 42.

Deze heb ik nochtans op LP (dubbelaar).

Ja, dat kan heel goed: kijk eens naar label en release-jaar. Ik had het over originele release - kijk ook even naar mijn pm (van eerder op de dag).

Ja er zit een deuk in mijn voorhoofd - heb deze en andere Factory-cassettes inderdaad gehad (met de nadruk op de verleden tijd).

....zou nu denk ik een klein kapitaal waard geweest zijn....kijk voor de lol eens op e-bay of vergelijkbare sites.

Live in de Melkweg

And Then Again

Is het een sneer van Simon Topping aan het begin en eind van The Fox?

'that sounds like Joy Division, doesn't it?' en 'I've been waiting for a guide to come and take me by the hand...'

fantastische cassette!

De eersteling van A Certain Ratio uit de regio Manchester. Volgens MuMe verschenen via Factory in 1979, volgens Discogs in februari 1980. Waar ken ik die verwarring van? Juist, vorige maand leerde ik bij het debuut van The Durutti Column via dit en latere bericht(en) van enkele kenners hoe het eraan toeging bij het piepjonge Factory, dat in september hun eerste muziek ooit had uitgebracht, single All Night Party van eveneens ACR.
Daarom ga ik ervan uit dat het album eigenlijk al klaar lag aan het einde van 1979, maar door zaken als de fabricage van de diverse oplages niet meteen verscheen. Die hebben ieder een andere kleur; werd ook deze ACR door één of meer leden van Joy Division in elkaar geknutseld? Het verscheen slechts op cassette en niet op vinyl; pas in 1994 op cd, in 2004 was daar dan eindelijk de vinyleditie. Geproduceerd door de befaamde Martin Hannett.

Zoals de titel aangeeft is het album verdeeld in een zijde Graveyard (vernoemd naar de studio) en een zijde Ballroom (live, vernoemd naar de zaal). Sommige nummers staan daardoor zowel op de eerste als op de tweede helft.
Qua muziek klinkt dit als een iets lichtere variant van Joy Division met als voornaamste overeenkomst de fraaie monotone zanglijnen. Houd ik van.
Bij onder meer Faceless en Choir doet de stem van Simon Topping bovendien aan die van David Bowie ten tijde van Low denken, waarbij het gitaarspel en ritme wel wat van funk hebben. Wat zegt u? Nee, FUNK, niet punk, al is die laatste stijl hier eveneens aanwezig op z'n postpunks. Maar de funk maakt dat de overwegend korte nummers nogal eens swingen; heerlijk in vleermuizenjas rondjes draaien op de dansvloer.
Bij de tekst van Crippled Child moet ik bovendien denken aan de verlangende teksten die Morrissey vanaf drie jaar ging delen via The Smiths: "A home, I've always wanted a home (...) of my own, a wife with eyes of green." Zelfmedelijden en verlangen strijden om voorrang. Onverwacht is de trompet die opduikt in The Fox, bespeeld door Peter Terrell; ja, dit ACR was alwéér een eigenwijs bandje in de periode eind jaren '70, begin '80.

Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave kwam van single White Mice van Mo-dettes en vervolgt bij de derde van 999, in januari 1980 verschenen.

Het boek Post Punk Diary 1980-1982 van George Gimarc dateert deze cassette op 20 januari 1980. Ik heb de release data van andere ACR-singles vergeleken met die op discogs en die data in het boek zitten er toch dicht bij (zelfde releasemaand of bij sommige platen staan in het boek een datum aan het begin van een maand terwijl discogs die een maand eerder meldt). 9 januari 1980 staat er als releasedatum van The Return Of The Durutti Column.

Net als met de Durutti Column ontstaat de verwarring doordat de opnames uit 1979 dateren en het album later is uitgebracht, in januari 1980. In het eerste geval was het album al gereed (daardoor staat op het label als productiejaar 1979), maar werd het later geleverd, omdat men - tot teleurstelling van Vini Reilly - de kerstdrukte wilde vermijden.

Zonder vermelding van de exacte datum (hoe belangrijk is dat? Tenzij je jdat gegeven aan een bijzondere gebeurtenis kunt koppelen) algemeen geeft de wiki over de discografie van Factory - Factory Records discography - Wikipedia - en.wikipedia.org - over het algemeen een correct beeld, al moet wel worden opgemerkt dat je daarin een aantal bijzondere items zult vinden. Een tweede opmerking: soms is de chronologie niet helemaal correct omdat bepaalde nummers gereserveerd waren voor Joy Division en New Order; andere nummers zijn daarentegen soms niet 'gevuld', omdat een release werd ingetrokken.

Dit weekend vol verwachting de groene cassetterelease (FACT 16, design Saville) bij een website besteld tegen een zachte prijs. Per toeval tegenaan gelopen. Helemaal blij…vandaag bericht dat de cassette niet geleverd kan worden, want zoek in het magazijn….ik thans gefrustreerd. Frustratie enigszins getemperd door het bericht dat FAC 32 wel leverbaar is. Zo dat moest ik ff kwijt..

Heb je dan ook nog een cassette-deck om 'em op te draaien of is dit - zoals voor mij (ik heb de versie met blauw foedraal - een typisch H3-geval?

Hier ook H3…ik had hem, met handschoentjes aan, in een vitrine geplaatst (met alarmbeveiliging uiteraard). Maar goed…door de neus geboord.

PS: waar heb je jouw exemplaar gevonden? Discogs? En welke versie: enkele of dubbele knoop (ff naar beneden scrollen voor de versies)?

geweldige cassette! ik heb de groene.

Ha, jij bent dus de dader!….