U2 - Boy (1980)

Zoals vele mensen bij het eerste concert van Prince in Paradiso schenen te zijn, houd ik me voor een van de (vele) ontdekkers van U2 te zijn.

Boy was een pracht plaat ik was fan , echter toen ik als eerste nummer van cd 2 October hoorde haakte ik al af. Maar Boy geef ik 4,5.

En Bono wantrouw ik toch een beetje.
Eigenlijk had The Sound de band van die jaren moeten worden maar ja Adrian Borland hield het niet langer vol en ontnam zichzelf het leven.

Triest eind voor een veelbelovende band men name
From the Lions Mouth was een pracht cd!

Maar goed Boy van U2 zal ik zeker ook blijven draaien.

Aan dat laatste zal het niet gelegen hebben. Dat trieste voorval geschiedde ver na de jaren 80 (26 april 1999 om precies te zijn).

Dan raakt die opmerking kant nog wal dus.

Maar... in 1980 waren er nog geen cd's? En in 81 ook niet.

Geschiedenis was blijkbaar niet het sterkste vak van deze breedgenaamde user.

In Oor een aangenaam interview met producer Steve Lillywhite, die onder andere deze U2 deed. Uiteraard gaat het over veel meer dan alleen U2: aanbevolen, klik!

Mooi, bedankt voor de tip!

Dit is u2 zoals ik de groep het liefst herinner, zonder hoogmoed.

Out of control , voor mij een ultiem voorbeeld van U2 op hun best. Zeker in combinatie met de vloeiende overgang vanuit de twee voorgaande nummers

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: U2 - Boy (1980) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: U2 - Boy (1980)
U2 zou in de jaren 80 razendsnel uitgroeien tot een band die stadions kon vullen, maar het begon in 1980 klein met Boy, waarop de blauwdruk is te vinden van het uit duizenden herkenbare geluid van de band

Ik had echt al heel lang niet meer naar Boy van U2 geluisterd. Enerzijds omdat ik niet zoveel meer heb met de muziek van de Ierse band en anderzijds omdat ik andere favorieten heb of dacht te hebben in het oeuvre van de band. Boy verscheen aan het begin van de jaren 80 en klonk anders dan de meeste andere albums van dat moment. U2 gebruikte geen synths in haar muziek en had een bijzonder spelende ritmesectie. Het meest in het oor sprong het ruimtelijke en heldere gitaarwerk van The Edge, dat U2 haar unieke geluid gaf. De band beschikte ook nog eens over een charismatische zanger, waardoor het succes niet uit kon blijven en dat deed het dan ook niet, maar het begon allemaal met Boy.

Ik ben al heel lang niet meer geïnteresseerd in de muziek van U2. Het laatste album van de Ierse band dat ik echt van begin tot eind goed vond is Achtung Baby en dat album is volgend jaar alweer 35 jaar oud. Als ik naar U2 luister koos ik tot voor kort uitsluitend voor The Joshua Tree, dat ik met afstand het beste album van de band vond en vind. Een tijdje geleden pakte ik echter ook Boy, het debuutalbum van de band uit 1980, er weer eens bij en sindsdien is ook de liefde voor dat album weer flink opgebloeid.

Boy verscheen in de herfst van 1980 en deed in eerste instantie buiten Ierland niet zo heel veel. Dat veranderde toen de band op 8 juni 1981 op het toen nog eendaagse Pinkpop festival stond. De Ierse band stond in de ochtend geprogrammeerd en maakte een onuitwisbare indruk met een flinke dosis jonge honden energie en een bijzonder eigen geluid. Het zou vervolgens snel gaan voor U2, dat in een paar jaar tijd zou uitgroeien tot een wereldberoemde band.

Ik weet niet meer precies wanneer ik Boy ontdekte, maar het was volgens mij voor dat legendarische optreden op Pinkpop. Aan het begin van de jaren 80 waren vooral de synths hip, maar daar deed U2 niet aan. De band uit Dublin vertrouwde op de beproefde combinatie van gitaar, bas en drums, maar klonk anders dan de andere gitaarbands van die tijd en de gitaarbands uit de decennia die er aan vooraf gingen.

Als ik nu luister naar Boy vind ik het geluid van U2 op haar debuutalbum nog steeds bijzonder. Het is een geluid dat langzaam maar zeker evolueerde in een nogal mainstream pop en rock geluid, maar op Boy hoor ik een unieke eigen stijl. Het is een stijl die deels wordt bepaald door het stuwende baswerk van Adam Clayton, door de opvallend roffelende drums van Larry Mullen Jr. en hier en daar een xylofoon, maar het is vooral het gitaarwerk van The Edge dat Boy zo’n uniek eigen geluid geeft.

U2 laat zich op haar debuutalbum zeker beïnvloeden door andere gitaarmuziek van dat moment, maar de ruimtelijke en wat galmende gitaarakkoorden van The Edge zorgen voor een unieke sfeer. The Edge zou zijn gitaarwerk in de jaren die volgden verder perfectioneren, maar persoonlijk vind ik zijn gitaarspel op Boy het mooist en bijzonderst, zeker wanneer hij ingetogen en ruimtelijke akkoorden speelt. De zang van Bono ging me naarmate U2 beroemder werd steeds meer irriteren, maar op Boy hoor ik wel de nodige bravoure, maar klinkt de zanger van U2 nog niet zo pathetisch. als in later dagen.

Boy is niet over de hele linie even sterk, maar bevat een aantal geweldige songs. Ik ben nooit zo gek geweest op I Will Follow en het album bevat nog een aantal van dit soort rechttoe rechtaan rocksongs, maar alleen al de serie Twilight, An Cat Dubh, Into The Heart en Out Of Control is geweldig en laat horen dat de muziek van U2 niet alleen energiek is, maar ook durft te experimenteren en durft te spelen met dynamiek.

U2 zou de lijn van Boy nog even doortrekken op October en War en zou vervolgens andere wegen verkennen met The Unforgettable Fire en The Joshua Tree. October staat lager aangeschreven dan Boy, maar War wordt over het algemeen hoger ingeschat dan het debuutalbum van de Ierse band. Ik heb er nog eens met de oren van nu naar geluisterd en kies zonder enige twijfel voor Boy, waarop de band een voor een debuutalbum ongekend grootse vorm liet horen. De rest kwam vanzelf. Erwin Zijleman

U2 was het het verschijnen van het debuut al een gewaardeerde band door new wave-liefhebbers. Op dit album en de twee daaropvolgende klonk U2 nog rauw en rebels en het geluid van U2 was inderdaad uniek door de zang van Bono en het gitaarspel van The Edge.
Vanaf The Unforgettable Fire bereikte U2 een groter publiek dankzij de hits en optredens terwijl hun sound meer gestroomlijnd werd maar zonder kwaliteitsverlies. Na Achtung Baby werd het wat wisselvalliger, vanaf het te overgeproduceerde Songs of Innocence heeft U2 voor mij afgedaan.

Ik leerde U2 kennen door Frits Spits, die in de Avondspits A Day Without Me draaide in december 1980. Ik was gelijk om. De KRO en met name Marc Stakenburg besteedden veel aandacht aan de muziek van U2, dus onbekend was de band zeker niet.

Het Nederlandse debuut van U2 was dan ook in ..... de KRO-studio, 's middags. Die avond, in de Melkweg, halfgevuld, was het (echte) venue-debuut. Ondergetekende was erbij. Leerde U2 kennen via Eleven O'Clock Tick-Tock via mail order uit de UK (in die tijd lieten we, muziekliefhebbers onder elkaar, in een café in het centrum van 030 altijd onze nieuwste aankopen zien, voordat we 's zaterdags gingen toepen) en dat zorgde vaak voor instemming.

Frappant genoeg deed het Nederlandse debuut van The Arctic Monkeys in Paradiso - ook daar was ik bij - qua energie en impact denken aan dat van U2.

Meerdere hoezen van Boy sierden lange tijd de etalage van Music Plus in Maastricht. Er zijn daar heel wat exemplaren over de toonbank gegaan. De magie van dit album duurde bij mij niet zo lang, een aantal draaibeurten, om de een of andere reden was het snel over of was er iets anders, misschien wel de Simple Minds.

De winst van de onvoorziene samenloop der omstandigheden. U2 is behoorlijk onder de indruk van het ruimtelijke inzicht, de opnamemogelijkheden van Martin Hannett en het vooruitstrevende werk wat hij bij Joy Division verricht. De muziekproducent gebruikt de kilte van de Cargo Studios te Rochdale om een deelgenoot in het proces te zijn. Volgens zijn visie is elk aanwezig object voor opname geschikt en leent elke ruimte zich ervoor om de songs te laten ademen. Met deze looping-technologie creëert hij een unieke sound. Martin Hannett gelooft in het U2 verhaal, neemt met de band de lawaaierige 11 O'Clock Tick Tock punkrock single op, en de belofte om tevens hun debuutplaat te produceren, staat in principe vast.

In principe dus. De niet geheel onvoorspelbare dood van Ian Curtis gooit roet in het eten. De net zo labiele Martin Hannett vlucht in buitensporig drugsgebruik weg om de pijn van het verlies te verzachten. U2 is genoodzaakt om in andere oplossingen te denken. Al snel komt Steve Lillywhite op het pad. Net als Martin Hannett gaat hij van de kracht van de drummer uit, en plaatst hij Larry Mullen Jr. op de meest onlogische plekken van de Windmill Lane Studios. Het is de echo van het trappenhuis welke zodanig indruk maakt, dat hij daar de basis opzoekt. Hierdoor klinken de slagen van Larry Mullen Jr. hard en doeltreffend. Dat dit tegen de doelstelling van Bono ingaat, die juist de groepseenheid zo centraal mogelijk wil benadrukken, levert in dit geval gezonde spanningen op.

Natuurlijk is Steve Lillywhite ook door Martin Hannett beïnvloedt, en recyclet hij aanwezige voorwerpen tot bruikbare muziekinstrumenten. Zo weerklinken door openingstrack I Will Follow kapot gevallen flessen en bestek wat tegen een draaiend fietswiel gehouden wordt door. Allemaal subtiel doeltreffend en absoluut niet dominant. Steve Lillywhite is niet zo gecharmeerd van zijn oorspronkelijke, wat fletse drumopnames van de A Day Without Me single, en zet er alle zinnen op om de Ieren minder dromerig, maar juist urgenter en gejaagd te laten klinken. Een valse start, die benut wordt om elkaar vervolgens beter te leren kennen.

Bono draagt de nodige privé bagage en shit met zich mee. Voor hem is het een voorrecht dat Steve Lillywhite zo serieus met zijn A Day Without Me tekst over een zelfmoordpoging van een goede vriend omgaat. Bono geeft er een opbeurende twist aan. Het is triest dat men de track in het licht van het donkere einde van Ian Curtis plaatst. Puur toeval dus dat de songs thematisch in elkaars verlengde liggen. Het is de kunst om een opbeurende glans over deze treurnis te werpen, en er zoveel positivisme in te stoppen.

Vooral de pers geeft Bono het etiket van naïeve sociaal denkende optimist mee. Als er iemand is die in de jaren tachtig juist realistisch kritisch tegen zichzelf, de omgeving en de maatschappij aankijkt, is dat Bono wel. Er zit heel veel wanhoop in de U2 tracks. Met enkel wanhoop kom je er niet, je moet de luisteraar ook iets anders bieden. Niet zozeer oplossingen, wel het gevoel voor een gezond verstand en zelfbewustheid. Bono is hiervoor de geschikte persoon, al gaat deze amicale houding hem later ook tegenwerken. Vergeet daarbij niet, dat ook het geloof een grote rol in het geheel speelt. Deze spirituele invalshoek is op alle fronten tastbaar, en Bono probeert met zijn overtuigende performance ook zieltjes te winnen.

Boy verschijnt vrijwel gelijktijdig met de I Will Follow single. I Will Follow is absoluut een sleuteltrack in de carrière van U2, al zal het bijna twee jaar duren voordat de in het Nederlandse Hattem opgenomen live versie als een bom inslaat, en het balletje laat rollen. Dit geintje herhalen ze vervolgens ook met Sunday Bloody Sunday en het wereldberoemde Bad moment op Live Aid. I Will Follow is de behoefte aan moederlijke liefde en contact, en het pijnlijke gemis daarvan. Je kan verdriet ontlopen, maar het is zinvoller om samen met iemand anders deze weg te vervolgen. Het steunende I Will Follow heeft dus vele facetten, en is tevens tot intense vriendschap te herleiden. Dat het meezingbare I Will Follow lijflied vervolgens vele muziekminnende volksstammen verbindt is en tot hereniging oproept, is een fraai bijeffect.

De moeder van Bono overlijdt als hij veertien jaar oud is. Deze impact heeft veel invloed op de gezinsdynamiek. De enige vrouw in huis valt plotseling weg, waardoor Bono noodgedwongen een volwassene positie in huis aankleedt. Het Twilight trauma is dit onrealistische verdovende schemergebied. Twilight is twijfel, de angst om die innerlijke enthousiaste jongeman definitief vaarwel te zeggen. Het gitaarspel van The Edge staat hierbij voor het gejaagde ongecontroleerde gevoel. Bono stelt zich tevens in de schaduw van The Edge op. Dit is exact dezelfde positie die de gitarist op het podium inneemt tijdens de momenten dat Bono zich in zijn emoties verliest. De beschermende schaduw die als een aura om hem zweeft, en de zanger weer bij zinnen brengt.

Het puntige An Cat Dubh handelt over het keerpunt in de verstandhouding die Bono met zijn toekomstige vrouw Ali heeft. An Cat Dubh is de vroegtijdige ontdekking dat de frontman geheel van haar afhankelijk is. Deze tijdelijke korte relatiepauze wordt jaren later nog gedetailleerder in With Or Without You uitgewerkt. Hier is het een prestadium van het bezinnende Into The Heart, waar Bono zichzelf diep in zijn ziel tegenkomt. Dit is precies dezelfde plek waar de Twilight jongen hem kwijtraakt. Alles heeft betekenis, alles zit in elkaar verweven.

Out Of Control is het moedige gevecht met de puberteit. De vragen waarmee hij voorheen bij zijn moeder terecht kon, blijven onbeantwoord. Het rouwproces laat de nodige littekens in zijn moeizame contact met zijn vader achter. Beide gepassioneerde Ieren; de een conservatief en stug; de ander rebels en vooruitstrevend. Bono zoekt daarom zijn rolmodellen in televisieprogramma’s en songteksten. Stories for Boys schetst deze geromantiseerde schijnwereld waar ook zoveel troost uit te halen valt, het is slechts fantasie, maar wel troostende fantasie. Op de momenten dat Bono zich afsluit ontstaan de levendige sfeervolle prenttekeningen van het mijmerende The Ocean. Grijs, omdat de stiften om deze in te kleuren, niet voor handen zijn. Ook het beschermende afsluitende Shadows and Tall Trees is een trieste verslaglegging van deze eenzame zoektocht.

Another Time, Another Place hunkert naar het weerzien van zijn moeder. Dit maniakale verlangen legt de meest donkere dagen uit het leven van de frontman bloot. Het suïcidale karakter is niet zozeer een gemeende poging om uit het leven te stappen, het is juist de behoefte om het leven opnieuw op te starten. Another Time, Another Place is waarschijnlijk de meest pure postpunk song die U2 ooit gemaakt heeft en past perfect in het zwarte tijdsbeeld waar The Cure, Killing Joke en Joy Division de richting bepalen. Bono is een emotie zanger, en in het opgefokte The Electric Co. verzet hij zich tegen de ingrepen om die emoties te stabiliseren of zelfs te elimineren. Er zit heel veel opruiende A Clockwork Orange anarchie en gekte in The Electric Co.

Boy is een geopend dagboek. De jeugdige onschuld voor eeuwig gedocumenteerd in een elftal momenten. Boy is ook meer dan dat, het confronterende Boy is ook de kanttekening bij het katholieke geloof. Waarom wordt een gezin door de vroegtijdige dood van een dierbare verscheurd? De objectieve toeschouwer staat opeens midden in het schouwspel. Bono krijgt vrij spel van de overige bandleden om zijn verhaal te delen, wat is principe al genoeg over de amicale verstandhouding binnen U2 vertelt. Boy is een geankerd fundament waar U2 altijd op kan teren en altijd op kan terugvallen.