U2 - Boy (1980)

Zoals vele mensen bij het eerste concert van Prince in Paradiso schenen te zijn, houd ik me voor een van de (vele) ontdekkers van U2 te zijn.

Boy was een pracht plaat ik was fan , echter toen ik als eerste nummer van cd 2 October hoorde haakte ik al af. Maar Boy geef ik 4,5.

En Bono wantrouw ik toch een beetje.
Eigenlijk had The Sound de band van die jaren moeten worden maar ja Adrian Borland hield het niet langer vol en ontnam zichzelf het leven.

Triest eind voor een veelbelovende band men name
From the Lions Mouth was een pracht cd!

Maar goed Boy van U2 zal ik zeker ook blijven draaien.

Aan dat laatste zal het niet gelegen hebben. Dat trieste voorval geschiedde ver na de jaren 80 (26 april 1999 om precies te zijn).

Dan raakt die opmerking kant nog wal dus.

Maar... in 1980 waren er nog geen cd's? En in 81 ook niet.

Geschiedenis was blijkbaar niet het sterkste vak van deze breedgenaamde user.

In Oor een aangenaam interview met producer Steve Lillywhite, die onder andere deze U2 deed. Uiteraard gaat het over veel meer dan alleen U2: aanbevolen, klik!

Mooi, bedankt voor de tip!

Dit is u2 zoals ik de groep het liefst herinner, zonder hoogmoed.

Out of control , voor mij een ultiem voorbeeld van U2 op hun best. Zeker in combinatie met de vloeiende overgang vanuit de twee voorgaande nummers

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: U2 - Boy (1980) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: U2 - Boy (1980)
U2 zou in de jaren 80 razendsnel uitgroeien tot een band die stadions kon vullen, maar het begon in 1980 klein met Boy, waarop de blauwdruk is te vinden van het uit duizenden herkenbare geluid van de band

Ik had echt al heel lang niet meer naar Boy van U2 geluisterd. Enerzijds omdat ik niet zoveel meer heb met de muziek van de Ierse band en anderzijds omdat ik andere favorieten heb of dacht te hebben in het oeuvre van de band. Boy verscheen aan het begin van de jaren 80 en klonk anders dan de meeste andere albums van dat moment. U2 gebruikte geen synths in haar muziek en had een bijzonder spelende ritmesectie. Het meest in het oor sprong het ruimtelijke en heldere gitaarwerk van The Edge, dat U2 haar unieke geluid gaf. De band beschikte ook nog eens over een charismatische zanger, waardoor het succes niet uit kon blijven en dat deed het dan ook niet, maar het begon allemaal met Boy.

Ik ben al heel lang niet meer geïnteresseerd in de muziek van U2. Het laatste album van de Ierse band dat ik echt van begin tot eind goed vond is Achtung Baby en dat album is volgend jaar alweer 35 jaar oud. Als ik naar U2 luister koos ik tot voor kort uitsluitend voor The Joshua Tree, dat ik met afstand het beste album van de band vond en vind. Een tijdje geleden pakte ik echter ook Boy, het debuutalbum van de band uit 1980, er weer eens bij en sindsdien is ook de liefde voor dat album weer flink opgebloeid.

Boy verscheen in de herfst van 1980 en deed in eerste instantie buiten Ierland niet zo heel veel. Dat veranderde toen de band op 8 juni 1981 op het toen nog eendaagse Pinkpop festival stond. De Ierse band stond in de ochtend geprogrammeerd en maakte een onuitwisbare indruk met een flinke dosis jonge honden energie en een bijzonder eigen geluid. Het zou vervolgens snel gaan voor U2, dat in een paar jaar tijd zou uitgroeien tot een wereldberoemde band.

Ik weet niet meer precies wanneer ik Boy ontdekte, maar het was volgens mij voor dat legendarische optreden op Pinkpop. Aan het begin van de jaren 80 waren vooral de synths hip, maar daar deed U2 niet aan. De band uit Dublin vertrouwde op de beproefde combinatie van gitaar, bas en drums, maar klonk anders dan de andere gitaarbands van die tijd en de gitaarbands uit de decennia die er aan vooraf gingen.

Als ik nu luister naar Boy vind ik het geluid van U2 op haar debuutalbum nog steeds bijzonder. Het is een geluid dat langzaam maar zeker evolueerde in een nogal mainstream pop en rock geluid, maar op Boy hoor ik een unieke eigen stijl. Het is een stijl die deels wordt bepaald door het stuwende baswerk van Adam Clayton, door de opvallend roffelende drums van Larry Mullen Jr. en hier en daar een xylofoon, maar het is vooral het gitaarwerk van The Edge dat Boy zo’n uniek eigen geluid geeft.

U2 laat zich op haar debuutalbum zeker beïnvloeden door andere gitaarmuziek van dat moment, maar de ruimtelijke en wat galmende gitaarakkoorden van The Edge zorgen voor een unieke sfeer. The Edge zou zijn gitaarwerk in de jaren die volgden verder perfectioneren, maar persoonlijk vind ik zijn gitaarspel op Boy het mooist en bijzonderst, zeker wanneer hij ingetogen en ruimtelijke akkoorden speelt. De zang van Bono ging me naarmate U2 beroemder werd steeds meer irriteren, maar op Boy hoor ik wel de nodige bravoure, maar klinkt de zanger van U2 nog niet zo pathetisch. als in later dagen.

Boy is niet over de hele linie even sterk, maar bevat een aantal geweldige songs. Ik ben nooit zo gek geweest op I Will Follow en het album bevat nog een aantal van dit soort rechttoe rechtaan rocksongs, maar alleen al de serie Twilight, An Cat Dubh, Into The Heart en Out Of Control is geweldig en laat horen dat de muziek van U2 niet alleen energiek is, maar ook durft te experimenteren en durft te spelen met dynamiek.

U2 zou de lijn van Boy nog even doortrekken op October en War en zou vervolgens andere wegen verkennen met The Unforgettable Fire en The Joshua Tree. October staat lager aangeschreven dan Boy, maar War wordt over het algemeen hoger ingeschat dan het debuutalbum van de Ierse band. Ik heb er nog eens met de oren van nu naar geluisterd en kies zonder enige twijfel voor Boy, waarop de band een voor een debuutalbum ongekend grootse vorm liet horen. De rest kwam vanzelf. Erwin Zijleman

U2 was het het verschijnen van het debuut al een gewaardeerde band door new wave-liefhebbers. Op dit album en de twee daaropvolgende klonk U2 nog rauw en rebels en het geluid van U2 was inderdaad uniek door de zang van Bono en het gitaarspel van The Edge.
Vanaf The Unforgettable Fire bereikte U2 een groter publiek dankzij de hits en optredens terwijl hun sound meer gestroomlijnd werd maar zonder kwaliteitsverlies. Na Achtung Baby werd het wat wisselvalliger, vanaf het te overgeproduceerde Songs of Innocence heeft U2 voor mij afgedaan.

Ik leerde U2 kennen door Frits Spits, die in de Avondspits A Day Without Me draaide in december 1980. Ik was gelijk om. De KRO en met name Marc Stakenburg besteedden veel aandacht aan de muziek van U2, dus onbekend was de band zeker niet.

Het Nederlandse debuut van U2 was dan ook in ..... de KRO-studio, 's middags. Die avond, in de Melkweg, halfgevuld, was het (echte) venue-debuut. Ondergetekende was erbij. Leerde U2 kennen via Eleven O'Clock Tick-Tock via mail order uit de UK (in die tijd lieten we, muziekliefhebbers onder elkaar, in een café in het centrum van 030 altijd onze nieuwste aankopen zien, voordat we 's zaterdags gingen toepen) en dat zorgde vaak voor instemming.

Frappant genoeg deed het Nederlandse debuut van The Arctic Monkeys in Paradiso - ook daar was ik bij - qua energie en impact denken aan dat van U2.

Meerdere hoezen van Boy sierden lange tijd de etalage van Music Plus in Maastricht. Er zijn daar heel wat exemplaren over de toonbank gegaan. De magie van dit album duurde bij mij niet zo lang, een aantal draaibeurten, om de een of andere reden was het snel over of was er iets anders, misschien wel de Simple Minds.