U2 - Boy (1980)

Ik denk het meest krachtige en indrukwekkende debuutalbum van de jaren 80? Of zie ik het een en ander over het hoofd. Vast wel, maar toch (persoonlijk vind ik de eerste van Matt Johnson fenomenaal).

Nou nou, er zijn wel meer erg goede debuutalbums geweest in de 80's. wat dacht je van The Sound (Jeopardy), The Chameleons (Script), Bunnymen (Crocodiles), Church (Of Skins and Heart) en er gaan waarschijnlijk nog veel meer namen volgen als ik mijn oren weer even in de 80's hoek druk.

Chameleons heb ik idd over het hoofd gezien. De andere debuten die je noemt halen het toch niet bij Boy vind ik. Waarom? Vanwege het zeer karakteristieke gitaargeluid van The Edge (meer eigen dan het geluid van bijv. Borland), het melodieuse/pop gehalte van het album (met hitkrakertjes zoals I Will Follow en Out of Control) en de enorme Sturm und Drang (hoewel Jeopardy daar heel dicht tegenaan schuurt). Bovendien is er nog een verschil tussen prachtige debuutalbums (zelfs 5* platen zoals Script) en de kwalificatie krachtig / eigenzinnig / maar ook toegankelijk debuut. Script, hoe geweldig ook, sluit qua sound toch veel meer aan bij andere bands (Sound, Comsats e.d. en zelfs U2) dan dat Boy ergens aan refereerde.

De banaan van de VU is ook zo'n iconisch debuut, mss wel het meest iconische...En wat wave betreft natuurlijk UP van JD. Sloeg bij mij in 1983/84 in als een bom. En dat laatste is de meest belangrijke factor voor de persoonlijke perceptie: wat het album met je deed toen je het als puber in de jaren 80 voor het eerst hoorde.

Dat ben ik helemaal met je eens Chameleon Day en het is natuurlijk ook een persoonlijke belevenis. Maar altijd mooi als muziek mensen weet te raken ongeacht het genre.

Dat, mijn waarde, is imo eerder dit album Cocteau Twins - Garlands (1982) - MusicMeter.nl - dat album kwam echt als een donderslag bij heldere hemel.

Those in the know kenden U2 al via de door Martin Hannett geproduceerde 11 O' Clock Tick Tock, net als The Cure, via de eerdere single Killing an Arab; hetzelfde verhaal met Joy Division.

'Garlands' had ik ook in gedachten. Zeer karakteristiek en uniek debuut. Maar toch dingt het album wat mij betreft niet mee voor de gouden medaille. Niet zo toegankelijk voor een wat breder publiek - al is dat relatief begrip - als Boy. Het melodieuse / song gehalte is imo te laag. Bovendien had ik er in de jaren 80 niet zoveel mee.

Vwb dat laatste: wijsheid komt met de jaren!

Denk dat Boy in retro meer heeft verkocht dan bij debuut, alhoewel er een zekere spanning was onder muziekliefhebbers bij de release ervan. Police - Outlandos kwam trouwens ook uit het relatieve niets. Ten tijde van Regatta de Blanc was er al veel 'buzz' en verwachting. Bij UP lag trouwens de verwachting onder 'kenners' erg hoog en dan nog kwam het album binnen als een mokerslag - helaas tellen genoemde albums niet mee voor "beste debuut in da 80s" - het krokodillen-album trouwens wel en dat kan je eigenlijk niet missen

Het Krokodillen-album scoort hoog op melodie en songgehalte en karakteristiek stemgeluid van de zanger, maar, vergeleken met Boy, mi toch minder op karakteristiek gitaargeluid (en daarmee overall op "sound") en Sturm und Drang.

Boy is een geweldige debuutplaat, maar voor mij kwam de beste debuutplaat uit de jaren tachtig pas tegen het einde uit, namelijk de eerste van The Stone Roses.

Ik ga met Mjuman mee, Garlands kwam uit het niets en was qua sound zo eigenzinnig van een drietal Schotten van nog niet eens twintig jaar (Fraser was zelfs nog geen 18 jaar).

Crocodiles is een leuke plaat, maar wordt totaal opgevreten door zijn opvolger Heaven Up Here, dat de impact op mij eigenlijk minimaal is. Boy heeft eigenlijk hetzelfde, October is mijn U2 album. Ik hoorde A Day Without Me op de radio en dat vond ik qua gitaargeluid echt uniek en ging de volgende dag (ik was 16) naar de plaatselijk electrozaak, die ook LP's verkocht. Het was herfst 1981 en hij had alleen October in de bakken staan, die net uit was. Toen ik een paar maanden later in de stad Groningen Boy kocht, vond ik het geluid nogal ieletjes vergeleken met October.

Een (zeer) eigenzinnig geluid is wat mij betreft slechts één van de te wegen factoren voor de kwalificatie "Het Debuut" van de jaren 80. Daar moet meer bij.

Een debuut moet je stand alone beoordelen en niet gaan vergelijken met latere albums van dezelfde band. Het gaat immers om de impact van het debuut op het moment van release. Wel zijn bepaalde albums, waaronder debuten, (nog) beter in retrospectief te beoordelen. Da's wat anders ...

Uiteraard, op dat album staan twee absulute topnummers van de postpunk, Shallow Then Halo en The Hollow Men. Ik werd omver geblazen bij Hemmes, toen ik het album beluisterde (zie mijn verhaal verder bij Garlands)

Ga je mij vandaag een beetje de les lezen?
Als ik de opvolger eerst hoor dan het debuut (ook bij de Konijnenmannen was dat zo) en debuut steekt daar wat schriel tegen af, kan ik met de beste wil van de wereld dat debuut niet anders beoordelen.

Dat duo is uiteraard fenomenaal en behoort tot de absolute top van de postpunk....maar dat is mi niet voldoende voor de zeer eervolle kwalificatie "het debuut van de jaren 80".

Uiteraard doe ik dat, ben jaren lang docent geweest en nog steeds geef ik elk jaar een paar lezingen / colleges. Dus ik voel me niet bezwaard.



Die gave moet je wel hebben. Geldt natuurlijk voor heel veel debuten. Neem de eerder door mij genoemde bananenplaat van de VU. Sindsdien is er heel veel muziek verschenen die (op onderdelen) nog beter is...maar dat doet niet af aan de kracht en het belang van dat debuut.

In oktober 1980 ging het gonzen in Nederland rond dit nieuwe bandje, dat gitaarwave maakte met een positief gevoel. Heel bijzonder, aldus Oor en heel anders dan de melancholie van The Cure of de somberte van Joy Division.
Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. In de fonotheek van mijn dorp stonden ze niet, mijn eerste album van U2 was het concert dat de KRO uitzond, opgenomen op 12 februari 1981. Dit zette ik op cassette, eentje die ik koester (maar al jaren niet heb afgespeeld - geen werkend deck...). In mijn netste letters noteerde ik op het hoesje datum en plaats (Paradiso), maar ik ontdekte pas zojuist dat dit in 't Paard van Troje in Den Haag is geweest. Concert en muziek staan sinds 2015 op YouTube. De KRO zond toentertijd negen nummers uit, zes van Boy en drie van October.
Pas drie jaar later kwamen deze albums mijn kamer binnen; wederom op cassette, opgenomen door een vriendin die fan was geworden. Voor U2's derde elpee War was dat niet nodig: die stond in de bieb, de band was inmiddels doorgebroken.

In de jaren '90 kocht ik Boy met October en War op vinyl voor een prikkie op Koninginnedag, toen menigeen zijn ouderwetse elpees de deur uitdeed. Gistermiddag heb ik de plaat weer eens afgespeeld en die kwám me toch fris binnen!
Een cocktail van het gedreven drumwerk van Larry Mullen die weloverwogen en toch onstuimig rake klappen slaat, het scheurende waaiergitaarspel van The Edge, de heldere stem van Bono en het degelijke basspel van Adam Clayton, de enige die met zijn achternaam op de hoes wilde. En verder sterke liedjes, een xylofoon als bonusinstrument (door Bono bespeeld volgens Wiki, de hoes zwijgt erover). Dit alles in de ruimtelijke productie van Steve Lillywhite, een geluid dat ik toen als vrij kaal ervaarde maar dat is nu anders.

In 2008 verscheen Boy in een boxversie met als bonussen enkele opnamen uit het pre-Boytijdperk en enkele livetracks uit die vroege dagen, een album dat ook op streaming is te vinden. In oktober 2020 besteedde Oor uitgebreid aandacht aan de band waarover toen al veertig jaar door het blad werd geschreven en waarmee altijd een warme band was blijven bestaan.

De gitaarsolo in Twilight is zojuist in mijn afspeellijst van 100 beste gitaarsolo's gekomen, tussen namen van onder meer snarenracers Yngwie Malmsteen en Ritchie Blackmore. Een sterk voorbeeld van hoe je met een vrij beperkt aantal noten toch heel intens kunt spelen.

Frits Spits draaide eind 1980 A Day Without Me tijdens zijn programma Avondspits en ik vond dat echt muziek van een andere planeet. Marc Stakenburg van de KRO was in die tijd ook een promotor van U2, met name live opnamen, het reeds genoemde Paard van Troje optreden. Dat staat ook bij mij nog op een cassettebandje, net als de Veronica opnames van mei 1982 uit Hattem. Mijn eerste concert van U2 was in december 1982 in de Martinihal in Groningen, nostalgie….

Vroegah - niemand had ooit van Me2 en stikstof gehoord; lucht was schoon en seks was vies - was het een moeizame procedure om singles uit de UK te bestellen. Ik was dan ook trots toen ik in de zomer van 1980 de single 11 O'Clock Tick-Tock aan m'n muziekmaten kon tonen in een (thans niet meer bestaand) café in U. 's Zaterdags wisselden we altijd info en cassettes uit (ook met John Peesl show erop); daarna gingen we toepen.

We waren dan ook op de hoogte van de eerste concerten van U2 in NL: KRO-studio 14/10, Melkweg 15/10 - daar waren we met 3 bij - in een niet uitverkocht huis, Vera 16/10 - dat je dat miste Premonition en ik meen 17/10 Gigant (Apeldoorn).

Over nostalgie gesproken: in die tijd kon je nog voor 10 florijnen een concert bijwonen

Als je tien gulden van 1980 omrekent naar de waarde van nu, kom je ook richting de drie eurotientjes. Wat nog best in de buurt komt van wat een vrij normale entreeprijs is in tentjes van die omvang.

Ja hoor, als ik o.b.v. diezelfde ratio m'n inkomen (salaris) van toen omreken naar dat van nu kom ik echt nog wel wat tekort. Je moet dan wel een 'creatieve boekhouder' zijn, wil je dat kunnen rechttrekken. En in vergelijking met 1980 mogen we obv van diezelfde ratio ook helemaal niet zeiken over de energieprijs van nu.

Terug naar de muziek: als ik diezelfde ratio hanteer voor de kostprijs van een lp (toen ca 20 florijnen), dan zou diezelfde lp nu 60 euro moeten kosten. Dus dat geklaag over de kostprijs van de laatste Depeche Mode (50,-) slaat dus nergens op.

Ik werd pas wakker toen een elpee alweer vijfentwintig gulden kostte. Dat was echt een klap geld voor mij.

Tja, ik werd in november dat jaar 16.....
Op mijn 18-de veel ingehaald, U2, Simple Minds, Cocteau Twins (u weet dat ongetwijfeld nog )

Tja, drie jaar later zagen we elkaar wél virtueel - in de Meervaart, bij het Cocktail Trio

Vond trouwens onlangs een Youtube link met ruim 30 min. muziek van dat concert, volgens mij radio-opname. Zal nog eens kijken.

Haha, dezelfde gedachten....

https://www.youtube.com/watch?v=ptuvJDT__Xs

Dazzum, alleen in de versie die ik vond, ging er nog een er aankondiging aan vooraf; betere geluidskwaliteit dan de video die ik ooit zag.

'Order, orderrrrr!' roept de voorzitter als hierboven het gesprek naar Cocteau Twins gaat en er een link naar muziek van die groep wordt gepost. Terug naar Boy.

Inmiddels heb ik de speciale editie (2008) in huis, met op de bonus-cd onder andere werk dat de groep vóór 1980 uitbracht. En dat ís me toch góed! Met zijn veertien tracks bijna een volwaardig tweede album, dat je zelfstandig zou kunnen uitbrengen. Tevens op streaming te vinden.

Naast singleversies is er meer te horen. De "nieuwe" nummers hiervan: het instrumentale Speed of Life, dat het debuut niet haalde maar wél heerlijk knalt; Saturday Night doet niet onder voor andere nummers van Boy, maar haalde evenmin de elpee; het instrumentale Things to Make and Do was in juli 1980 B-kant van een single.

Van de EP Three (3) (1979) komen Out of Control, Boy-Girl en Stories for Boys; de eerste en laatste klinken dankzij de productie directer dan ze op Boy doen en de tweede was mij tot streaming onbekend.
De laatste drie nummers op de bonus-cd zijn live, twee vanuit de Londense Marquee in september 1980, de laatste uit Dublin eerder dat jaar, te weten Cartoon World, dat als een knipoog naar The Kinks of The Who klinkt. Verrassend!

Voor liefhebbers van U2's jonge, onstuimige jaren: zeer warm aanbevolen.

Boy is van alle debuutalbums toch wel de belangrijkste en mooiste uit mijn jeugd. Het
is zeker ook één van mijn meest afgespeeld albums van de middelbare schooltijd , naast de rest van U2 .

In die tijd kende ik alleen nog The Cure en had vaag van JD gehoord en ook van Echo , maar kende er niets van. Overigens vind ik due van Echo ook niet verkeerd , maar nog steeds kan ik Boy van I Will Follow tot en met de afsluiter in zijn geheel beluisteren.....ook iets met de beleving en impact van muziek in je jeugdjaren.