U2 - Boy (1980)

Een debuut heft altijd iets magisch. Zeker als het over de eersteling van een der groten der aarde gaat. Achteraf is het makkelijk lullen over hoe geweldig die plaat toen al niet was.

Maar zo voor de hand liggend was het U2 van 1980 nog niet. Ergens tussen de punk en new wave vocht U2 voor haar eigen plek.

Amper 20 jaar oud waren ze, toen Boy in de schappen lag.
Jongens, pubers, adolescenten. Jeugdige onschuld op een volwassen missie.

De grootste band op aarde worden. Bono & co staken hun ambities niet onder stoelen of banken. De critici wisten daar wel raad mee.

Was er wel een markt voor U2 buiten Ierland? Boy reikte niet verder dan een schamele nummer 52 in de Britse albumlijsten. Maar U2 heeft de wereld stap voor stap veroverd. Begonnen in het thuisland, met zinderende optredens, een volstrekt eigen sound, een paar sterke singles en een hondstrouwe fanschare. Stap voor stap.

En toen kwam Boy, het eerste album, vol galm en passie. Voor een stel dolende tieners, op speurtocht in de mistige schemerzone tussen jeugd en volwassenheid, klinken ze ongekend strijdvaardig. Vastberaden en overtuigd van hun eigen kunnen. In de suburbs van Dublin werd je al vroeg groot. Eén hoesfoto zegt meer dan duizend woorden.

Maar Bono vertelt het verhaal. Hoofdstukken vol angst, twijfel en hoop. Over jong zijn in de Ierse jungle, zelfmoord, de dood van zijn moeder,...De muziek verandert de vraagtekens in uitroeptekens.

I Will Follow lost het zinderende openingssalvo. Met een verpletterend ritme en gerammel op glazen flessen. De single die zou uitgroeien tot klassieker. Twilight, één van mijn favoriete U2-songs uit de oude dagen, volgt met minstens zoveel bezieling. Vol vuur en overgave.

Boy wordt gebrandmerkt door het onhoudbare gitaarspel van The Edge. Daardoor zijn er maar weinig rustpunten. The Ocean , het tweede deel van tweeluik An Cat Dubh/Into The Heart en het halfakoestische Shadows And Tall Trees zorgen voor een paar stille momenten.

Maar U2 is het sterkst als alle remmen los gaan. Zoals bij Out Of Control, Stories For Boys, A Day Without Me (de tweede single) en vooral The Electric Co...Nog geen 20 jaar oud en dan al zo'n plaat.

BOY 1980

Boy - October - War
De eerste triptiek van U2 belicht een groeiproces.

Wat Boy onderscheidt van zijn lotgenoten uit het postpunk tijdperk
is de sturm und drang, de jeugdige begeestering, een zekere vitaliteit.
Boy gaat de pijn niet uit de weg, maar blijft klinken als een adrenalinestoot.

I Will Follow
U2 start met een positieve noot. En ja, het nummer handelt over het prille verlies
van Bono's moeder. A boy tries hard to be a man, his mother takes him by the hand ...
Maar met mijn Joy Division bril zie ik ook een lijn naar die andere, muzikale gids en dichter
die zijn debuut ooit begon met I've been waiting for a guide to come and take me by the hand.

U2 was even getuige van het laatste opnameproces van Joy Division.
Martin Hannett was immers producer van hun derde single 11 o' Clock Tick Tock.
We zoeken het echt niet te ver als we daarvan sporen terugvinden op Boy.
Bono begint aan zijn zoektocht (het leven) zonder zijn gids (moeder).

Twilight
Ik dacht vroeger altijd dat het nummer ging over een jongen die man werd.
Blijkt het over de ontmoeting tussen een jonge kerel en een oudere man te gaan.
Over de ontdekking van de eigen seksualiteit. Toch een beetje een duister nummer.
Heet ook niet toevallig Twilight ... wat ik altijd vertaalde als tweesprong.
Volwassen worden zonder het kind (boy) in jou te verliezen.

An Cat Dubh / Into the Heart
Hoor ik daar schurende gitaren die aan JD's Exercise One doen denken?
Al vanaf het eerste album bewijst het jonge U2 dat ze een sfeer kan neerzetten.
Hier zitten de kiemen die Brian Eno op The Unforgettable Fire zal weten om te zetten
in een geladen klanktapijt op nummers zoals oa Promenade, 4th of July en de titelsong.
Beide tracks dragen een zekere puurheid, zeg maar ontroering in zich.

Out of Control / Stories for Boys
Remakes van hun eerste single. Songs die een link legt met de punk branie
waaraan alle new wave bands schatplichtig zijn. Meteen wordt duidelijk dat U2
virtuositeit toevoegt aan de straight forward attitude van de doorsnee punkband.
In Out of Control zit nog een schooljongen met korte broek en baard in de keel.
Storiers for Boys klinkt als een soort programmaverklaring voor het album.

The Ocean
Wat op An Cat Dubh / Into the Heart wel lukte (de sfeerschepping)
komt op deze korte instrumental een beetje geforceerd over. Het nummer staat
verder helemaal los van de andere tracks ... al verwacht je wel dat het een soort intro is.
Samen met het volgende nummer voor mij de minst beklijvende tracks op deze plaat.

A Day without Me
De eerste Boy single, eigenlijk een single die het album wat vooraf ging,
maar toch bewaard bleef in de tracklijst. Wat ik eigenlijk een beetje jammer vind.
Er zit een contrast in de frivoliteit van de muziek en de suïcidale connotaties van de tekst.
De muziek doet denken aan een gitaargestuurde instrumental van A Flock of Seagulls.
Ik had liever 11 o'Clock Tick Tock op het album terug gezien dan A Day without Me.

Another Time Another Place
Eén van de beste nummers op Boy, vind ik. The Edge die even afstand neemt
van zijn al zo herkenbare gitaarsound. Een nummer dat het nog jonge U2 ook met overtuiging
in de hele postpunk scene wortelt. Een song met erg veel karakter en solide baswerk.
Een strijdkreet zoals we er later op War nog enkele zouden terugvinden.

The Electric Co
Nog zo'n winnaar op Boy, met een definitieve versie op Under a Blood Red Sky natuurlijk.
Het stukgemaakte speelgoed is uiteraard een prima metafoor om de overstap naar October
in te leiden. Op dat album exploreert U2 de pijn van het zijn, het vallen van de bladeren.
Op The Electric Co stroomt de sturm und drang nog aan 220 volt door de aderen.

Shadows and Tall Trees
Een song die klinkt als een nog niet volledig ontwikkelt nummer.
Toch doet U2 mij hier met een eerder kaalgeplukt arrangement aan Joy Division denken.
De referenties naar October en de dood zijn subtiel, maar hoorbaar aanwezig.

Back to the cold restless streets at night
I talk to myself about tomorrow night
Walls of white protest
A gravestone in name
Who is it now
It's always the same
Who is it now
Who calls me inside
Are the leaves on the trees
Just a living disguise

Moeder en Curtis liggen begraven onder het bladerdek.
U2 wortelt in de postpunk scene, maar zal dra beginnen aan een groeiproces
tot ver daar voobij. Stap voor stap klimt de groep omhoog uit een muzikaal tijdperk
dat nog altijd iets te graag geassocieerd wordt met doemdenken en zelfbeklag.
Wie goed naar de eerste drie albums van U2 luistert, weet dat er meer is.

Veelbelovend debuut van U2. "I Will Follow" is een perfecte opener voor deze plaat en je hoort direct dat herkenbare gitaargeluid van The Edge. Overigens is zijn gitaarspel op deze gehele plaat puik te noemen. Venijnig, scherp en vooral urgent. Ondersteund door een meer dan degelijke ritmesectie zit het muzikaal direct goed in elkaar. De energie spat er vanaf. Ook Bono doet natuurlijk een flinke duit in het zakje. U2 laat direct horen over welke talenten ze beschikken en "Boy" is het perfecte opstapje naar wat komen gaat. Naast "I Will Follow" vind ik "An Cat Dubh" een prachtig liedje. De overgang naar "Into the Heart" is mooi gedaan en het zorgt ervoor dat deze twee nummers een mooi geheel vormen. Ook zal "The Electric Co" uitgroeien tot een echte U2 klassieker, al vind ik de live versie van dit nummer beter dan deze studio-opname. U2 profileert zich met "Boy" wat mij betreft direct als een band waar rekening mee moet worden gehouden. En dat hebben ze in de loop der jaren zeker bewezen.

Een van de allerbeste debuten aller tijden. Mijns inziens hebben ze deze nooit meer overtroffen, al wil ik daarmee niets aan de relevantie van hun latere werk afdoen. Een sound die nog enigszins stoelde op Joy Division maar ook lichtere tinten toeliet. Dit zijn "the real songs of innocence".

Vandaag 35 jaar oud! de boy op de cover is inmiddels 41, en U2 is een band van wereld formaat geworden, en niet meer weg te denken uit de muziek. Ik leerde de band kennen met Pride, en ben dit album dus pas later gaan luisteren. Net als met Queen heb ik lang gedaan om de 1e (3 bij U2) te gaan waarderen.

1.I Will Follow (3:37)
Toen ik dit nummer voor het eerst als studio opname hoorde vond ik het erg tegenvallen. De versie van Under a blood red sky kende ik als 1e, en die is veel rauwer, en rockt dus meer. Toch is in de loop der tijd deze versie ook wel geaccepteerd. De teveel aanwezige xylofoon vind ik het enige nadeel in deze versie. Blijft natuurlijk wel een sterke compositie. En live nog steeds een groot feest. Een mooie tribute aan zijn te vroeg overleden moeder.

2.Twilight (4:22)
Een zeer toegankelijk nummer. De alom bekende U2 sound is vanaf album 1 dus al te horen. Zeer lekker nummer dit! Mooie iets zwaardere gitaar sound na het refrein ook. Helaas maar van erg korte duur.

3.An Cat Dubh (4:46)
Mooi intro, en aantrekkelijk bas loopje. De stem van Bono lijkt wat vervormd. een iets goedkope xylofoon doet intrede halverwege het nummer. Dat is wat jammer. Het nummer zelf is mooi duister en heeft wat elementen die het wat minder toegankelijk maken, dan is die Xylofoon iets ongepast naar mijn idee. De bas maakt het nummer in dit geval. Mooie dreiging! Goed nummer.

4.Into the Heart (3:27)
De overloop naar dit nummer is vlekkeloos en mooi. De xylofoon hebben ze wel meegenomen. Dat hoort toch echt op een kleuterschool of een fanfare band thuis. Wederom wel een mooi nummer.

5.Out of Control (4:14)
Het eerste nummer wat mijn aandacht niet vast houdt. Ik vind het iets te gemiddeld, en haalt 't niveau van de eerdere nummers niet. Het rustige middenstuk vind ik wel mooi, maar bevestigt mijn gevoel dat dit nummer op de opener lijkt (maar dan een slechtere kopie) Nu dit stuk er ook in te horen is, wordt gevoel alleen maar sterker.

6.Stories for Boys (3:02)
Gelukkig wordt het niveau van de afsluiter van kant A niet voortgezet. De Xylofoon blijkt helaas wel een populair instrument op dit album, want ook hier hoor ik 'm weer. Mooi gitaarwerk van Edge compenseert gelukkig een heleboel.

7.The Ocean (1:35)
Een mooi, zwevend intro, en een dromerige zang van Bono. Een veel te kort nummer! Dit vind ik erg mooi! Mooi ook, dat geluid van een krakend schip op zee. Kort maar krachtig.

8.A Day Without Me (3:13)
Een aangenaam, maar geen heel bijzonder nummer. Ligt gewoon goed in het gehoor, maar klinkt me net iets te simpel (het einde doet dat gevoel erg versterken). Wel zeer leuk gitaar werk van Edge!

9.Another Time, Another Place (4:32)
Gelukkig weer een beter nummer. Een typisch U2 intro, mooi te herkennen. Ben meer gecharmeerd van de muziek, dan van de zang op deze song. Pas aan het einde als Bono ineens rauw gaat zingen vind het alsnog interessant qua vocalen. Een nummer met 2 gezichten voor mij. Misschien een andere keer, op een andere plek kan ik het meer waarderen.

10.The Electric Co. (4:46)
Weer een nummer wat ik via U2 - Under a Blood Red Sky (1983) eerder kende. De versie op de live plaat vind ik weer beter. Maar in dit geval echt vele malen beter. De studio versie doet me niks, De live versie des te meer. Deze studio versie vind ik wat rommelig klinken. Maar ik ben "besmet" met de live versie, dus niet objectief misschien?

11.Shadows and Tall Trees (4:40)
Tijd om gas terug te nemen dachten de heren. Ik was er ook wel aan toe. Het nummer vind ik wel mooi, maar de achtergrond zang (van Edge neem ik aan) vind ik dan weer wat storend. Niet zuiver lijkt het. Het drumwerk zorgt ervoor dat ik de aandacht bij het nummer blijf houden.

Deze plaat bevalt me veel beter (als geheel) dan U2 - War (1983). Toch vind ik dat er individueel op War wel veel sterkere songs op staan. Maar dit album is gewoon één geheel en een fijn pakketje. 3,5 sterren is wat ik War gaf, en dat doe ik ook voor dit album. Waar War voor mij neigt tussen 3 en 3,5, neigt deze naar 3,5 tot 4. Maar vooralsnog dus 3,5

Baanbrekend een zeer goed debuutalbum van U2, die 4 hele sterren verdiend. De toen nog zeer jonge bandleden Bono, The Edge, Adam Clayton en Larry Mullen lieten destijds in 1980 al horen dat zij mooie, goede muziek konden maken (Het grote succes volgde echter pas drie jaar later met 'War')
Een tweede luisterbeurt op de dag hiervoor was voldoende om dit cijfer toe te kennen.
Nog een luisterbeurt extra voor een beschrijving over de nummers. (* mijn favoriete albumtracks).

* 'I will follow': Beste versie van dit nummer, ik hoor hem liever dan de live-versie uit 1982.
'Twilight': Een goed (standaard) nummer.
* 'An cat Dubh': Heeft een heel mooi gitaarsolo en klinkt New-wave-achtig (Doet mij denken aan The Cure rond die tijd).
'Into the heart': Ook een mooi nummer, waarbij ik bij het intro even het gevoel heb dat de bandleden ook naar Mike Oldfield hebben geluisterd.
* 'Out of control': Zeker een van de betere nummers op het album (dat wat wegheeft van 'Regatta de Blanc' van The Police).
'Stories for boys': Ook een goed nummer, maar valt voor mij niet op (dat kan).
'The Ocean': Mooi gitaarsolo-en-drumritmecombinatie, maar dit nummer is helaas te kort.
'A Day without me': Net zoals in 'An cat Dubh', een mooi new-wave-geluid, heeft vermoedelijk invloed gehad op A Flock of Seagulls ('I Ran').
'Another time, another place': Ook dit nummer heeft een new-wavegeluid.
'The Electric Co': duidelijk hoorbaar hoe U2 in het beginperiode klonk, punkachtig, snelle gitaarriffs en drumpartijen, maar wel wat commerciëler beetje Police-achtig.
'Shadow and tall trees': Een wat rustigere afsuiter.

Altijd moeilijk om zo'n album te beoordelen omdat ik de originele impact niet gekend heb. Ik was nog maar 2 als U2 dit album maakte. Ik leerde de band kennen met latere nummers als New Years Day en Sunday Bloody Sunday. Boy zit nog in een prille fase, ruw maar met enorm veel energie al. Terwijl sommige bands voorzichtig en met wisselend succes de stap hebben gezet van punk naar new wave, komen jonge bands als U2 meteen met de deur in huis vallen. Opener I Will Follow is een voorbode van wat we later meer te horen krijgen. Die doorslag klinkt af en toe na in de rest van het album. Je hoort ze de komende jaren mooi groeien.

Leuk begin van de band met wisselende nummers. Maar zeker niet slecht.

Aangenaam debuut, waarvan ik feitelijk alleen opener I Will Follow kende. De rest van het songmateriaal doet daar niet veel voor onder, met uitzondering van het afsluitende Shadows And Tall Trees, dat behoorlijk slecht is. Het geluid is nog niet zo verfijnd als op latere albums, met uitstapjes richting new wave en zelfs surfpop, maar dat is juist wel leuk en zorgt ervoor dat het album lekker fris en afwisselend klinkt.

In oktober 1980 ging het gonzen in Nederland rond dit nieuwe bandje, dat gitaarwave maakte met een positief gevoel. Heel bijzonder, aldus Oor en heel anders dan de melancholie van The Cure of de somberte van Joy Division.
Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. In de fonotheek van mijn dorp stonden ze niet, mijn eerste album van U2 was het concert dat de KRO uitzond, opgenomen op 12 februari 1981. Dit zette ik op cassette, eentje die ik koester (maar al jaren niet heb afgespeeld - geen werkend deck...). In mijn netste letters noteerde ik op het hoesje datum en plaats (Paradiso), maar ik ontdekte pas zojuist dat dit in 't Paard van Troje in Den Haag is geweest. Concert en muziek staan sinds 2015 op YouTube. De KRO zond toentertijd negen nummers uit, zes van Boy en drie van October.
Pas drie jaar later kwamen deze albums mijn kamer binnen; wederom op cassette, opgenomen door een vriendin die fan was geworden. Voor U2's derde elpee War was dat niet nodig: die stond in de bieb, de band was inmiddels doorgebroken.

In de jaren '90 kocht ik Boy met October en War op vinyl voor een prikkie op Koninginnedag, toen menigeen zijn ouderwetse elpees de deur uitdeed. Gistermiddag heb ik de plaat weer eens afgespeeld en die kwám me toch fris binnen!
Een cocktail van het gedreven drumwerk van Larry Mullen die weloverwogen en toch onstuimig rake klappen slaat, het scheurende waaiergitaarspel van The Edge, de heldere stem van Bono en het degelijke basspel van Adam Clayton, de enige die met zijn achternaam op de hoes wilde. En verder sterke liedjes, een xylofoon als bonusinstrument (door Bono bespeeld volgens Wiki, de hoes zwijgt erover). Dit alles in de ruimtelijke productie van Steve Lillywhite, een geluid dat ik toen als vrij kaal ervaarde maar dat is nu anders.

In 2008 verscheen Boy in een boxversie met als bonussen enkele opnamen uit het pre-Boytijdperk en enkele livetracks uit die vroege dagen, een album dat ook op streaming is te vinden. In oktober 2020 besteedde Oor uitgebreid aandacht aan de band waarover toen al veertig jaar door het blad werd geschreven en waarmee altijd een warme band was blijven bestaan.

De gitaarsolo in Twilight is zojuist in mijn afspeellijst van 100 beste gitaarsolo's gekomen, tussen namen van onder meer snarenracers Yngwie Malmsteen en Ritchie Blackmore. Een sterk voorbeeld van hoe je met een vrij beperkt aantal noten toch heel intens kunt spelen.

Dit is u2 zoals ik de groep het liefst herinner, zonder hoogmoed.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: U2 - Boy (1980) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: U2 - Boy (1980)
U2 zou in de jaren 80 razendsnel uitgroeien tot een band die stadions kon vullen, maar het begon in 1980 klein met Boy, waarop de blauwdruk is te vinden van het uit duizenden herkenbare geluid van de band

Ik had echt al heel lang niet meer naar Boy van U2 geluisterd. Enerzijds omdat ik niet zoveel meer heb met de muziek van de Ierse band en anderzijds omdat ik andere favorieten heb of dacht te hebben in het oeuvre van de band. Boy verscheen aan het begin van de jaren 80 en klonk anders dan de meeste andere albums van dat moment. U2 gebruikte geen synths in haar muziek en had een bijzonder spelende ritmesectie. Het meest in het oor sprong het ruimtelijke en heldere gitaarwerk van The Edge, dat U2 haar unieke geluid gaf. De band beschikte ook nog eens over een charismatische zanger, waardoor het succes niet uit kon blijven en dat deed het dan ook niet, maar het begon allemaal met Boy.

Ik ben al heel lang niet meer geïnteresseerd in de muziek van U2. Het laatste album van de Ierse band dat ik echt van begin tot eind goed vond is Achtung Baby en dat album is volgend jaar alweer 35 jaar oud. Als ik naar U2 luister koos ik tot voor kort uitsluitend voor The Joshua Tree, dat ik met afstand het beste album van de band vond en vind. Een tijdje geleden pakte ik echter ook Boy, het debuutalbum van de band uit 1980, er weer eens bij en sindsdien is ook de liefde voor dat album weer flink opgebloeid.

Boy verscheen in de herfst van 1980 en deed in eerste instantie buiten Ierland niet zo heel veel. Dat veranderde toen de band op 8 juni 1981 op het toen nog eendaagse Pinkpop festival stond. De Ierse band stond in de ochtend geprogrammeerd en maakte een onuitwisbare indruk met een flinke dosis jonge honden energie en een bijzonder eigen geluid. Het zou vervolgens snel gaan voor U2, dat in een paar jaar tijd zou uitgroeien tot een wereldberoemde band.

Ik weet niet meer precies wanneer ik Boy ontdekte, maar het was volgens mij voor dat legendarische optreden op Pinkpop. Aan het begin van de jaren 80 waren vooral de synths hip, maar daar deed U2 niet aan. De band uit Dublin vertrouwde op de beproefde combinatie van gitaar, bas en drums, maar klonk anders dan de andere gitaarbands van die tijd en de gitaarbands uit de decennia die er aan vooraf gingen.

Als ik nu luister naar Boy vind ik het geluid van U2 op haar debuutalbum nog steeds bijzonder. Het is een geluid dat langzaam maar zeker evolueerde in een nogal mainstream pop en rock geluid, maar op Boy hoor ik een unieke eigen stijl. Het is een stijl die deels wordt bepaald door het stuwende baswerk van Adam Clayton, door de opvallend roffelende drums van Larry Mullen Jr. en hier en daar een xylofoon, maar het is vooral het gitaarwerk van The Edge dat Boy zo’n uniek eigen geluid geeft.

U2 laat zich op haar debuutalbum zeker beïnvloeden door andere gitaarmuziek van dat moment, maar de ruimtelijke en wat galmende gitaarakkoorden van The Edge zorgen voor een unieke sfeer. The Edge zou zijn gitaarwerk in de jaren die volgden verder perfectioneren, maar persoonlijk vind ik zijn gitaarspel op Boy het mooist en bijzonderst, zeker wanneer hij ingetogen en ruimtelijke akkoorden speelt. De zang van Bono ging me naarmate U2 beroemder werd steeds meer irriteren, maar op Boy hoor ik wel de nodige bravoure, maar klinkt de zanger van U2 nog niet zo pathetisch. als in later dagen.

Boy is niet over de hele linie even sterk, maar bevat een aantal geweldige songs. Ik ben nooit zo gek geweest op I Will Follow en het album bevat nog een aantal van dit soort rechttoe rechtaan rocksongs, maar alleen al de serie Twilight, An Cat Dubh, Into The Heart en Out Of Control is geweldig en laat horen dat de muziek van U2 niet alleen energiek is, maar ook durft te experimenteren en durft te spelen met dynamiek.

U2 zou de lijn van Boy nog even doortrekken op October en War en zou vervolgens andere wegen verkennen met The Unforgettable Fire en The Joshua Tree. October staat lager aangeschreven dan Boy, maar War wordt over het algemeen hoger ingeschat dan het debuutalbum van de Ierse band. Ik heb er nog eens met de oren van nu naar geluisterd en kies zonder enige twijfel voor Boy, waarop de band een voor een debuutalbum ongekend grootse vorm liet horen. De rest kwam vanzelf. Erwin Zijleman

De winst van de onvoorziene samenloop der omstandigheden. U2 is behoorlijk onder de indruk van het ruimtelijke inzicht, de opnamemogelijkheden van Martin Hannett en het vooruitstrevende werk wat hij bij Joy Division verricht. De muziekproducent gebruikt de kilte van de Cargo Studios te Rochdale om een deelgenoot in het proces te zijn. Volgens zijn visie is elk aanwezig object voor opname geschikt en leent elke ruimte zich ervoor om de songs te laten ademen. Met deze looping-technologie creëert hij een unieke sound. Martin Hannett gelooft in het U2 verhaal, neemt met de band de lawaaierige 11 O'Clock Tick Tock punkrock single op, en de belofte om tevens hun debuutplaat te produceren, staat in principe vast.

In principe dus. De niet geheel onvoorspelbare dood van Ian Curtis gooit roet in het eten. De net zo labiele Martin Hannett vlucht in buitensporig drugsgebruik weg om de pijn van het verlies te verzachten. U2 is genoodzaakt om in andere oplossingen te denken. Al snel komt Steve Lillywhite op het pad. Net als Martin Hannett gaat hij van de kracht van de drummer uit, en plaatst hij Larry Mullen Jr. op de meest onlogische plekken van de Windmill Lane Studios. Het is de echo van het trappenhuis welke zodanig indruk maakt, dat hij daar de basis opzoekt. Hierdoor klinken de slagen van Larry Mullen Jr. hard en doeltreffend. Dat dit tegen de doelstelling van Bono ingaat, die juist de groepseenheid zo centraal mogelijk wil benadrukken, levert in dit geval gezonde spanningen op.

Natuurlijk is Steve Lillywhite ook door Martin Hannett beïnvloedt, en recyclet hij aanwezige voorwerpen tot bruikbare muziekinstrumenten. Zo weerklinken door openingstrack I Will Follow kapot gevallen flessen en bestek wat tegen een draaiend fietswiel gehouden wordt door. Allemaal subtiel doeltreffend en absoluut niet dominant. Steve Lillywhite is niet zo gecharmeerd van zijn oorspronkelijke, wat fletse drumopnames van de A Day Without Me single, en zet er alle zinnen op om de Ieren minder dromerig, maar juist urgenter en gejaagd te laten klinken. Een valse start, die benut wordt om elkaar vervolgens beter te leren kennen.

Bono draagt de nodige privé bagage en shit met zich mee. Voor hem is het een voorrecht dat Steve Lillywhite zo serieus met zijn A Day Without Me tekst over een zelfmoordpoging van een goede vriend omgaat. Bono geeft er een opbeurende twist aan. Het is triest dat men de track in het licht van het donkere einde van Ian Curtis plaatst. Puur toeval dus dat de songs thematisch in elkaars verlengde liggen. Het is de kunst om een opbeurende glans over deze treurnis te werpen, en er zoveel positivisme in te stoppen.

Vooral de pers geeft Bono het etiket van naïeve sociaal denkende optimist mee. Als er iemand is die in de jaren tachtig juist realistisch kritisch tegen zichzelf, de omgeving en de maatschappij aankijkt, is dat Bono wel. Er zit heel veel wanhoop in de U2 tracks. Met enkel wanhoop kom je er niet, je moet de luisteraar ook iets anders bieden. Niet zozeer oplossingen, wel het gevoel voor een gezond verstand en zelfbewustheid. Bono is hiervoor de geschikte persoon, al gaat deze amicale houding hem later ook tegenwerken. Vergeet daarbij niet, dat ook het geloof een grote rol in het geheel speelt. Deze spirituele invalshoek is op alle fronten tastbaar, en Bono probeert met zijn overtuigende performance ook zieltjes te winnen.

Boy verschijnt vrijwel gelijktijdig met de I Will Follow single. I Will Follow is absoluut een sleuteltrack in de carrière van U2, al zal het bijna twee jaar duren voordat de in het Nederlandse Hattem opgenomen live versie als een bom inslaat, en het balletje laat rollen. Dit geintje herhalen ze vervolgens ook met Sunday Bloody Sunday en het wereldberoemde Bad moment op Live Aid. I Will Follow is de behoefte aan moederlijke liefde en contact, en het pijnlijke gemis daarvan. Je kan verdriet ontlopen, maar het is zinvoller om samen met iemand anders deze weg te vervolgen. Het steunende I Will Follow heeft dus vele facetten, en is tevens tot intense vriendschap te herleiden. Dat het meezingbare I Will Follow lijflied vervolgens vele muziekminnende volksstammen verbindt is en tot hereniging oproept, is een fraai bijeffect.

De moeder van Bono overlijdt als hij veertien jaar oud is. Deze impact heeft veel invloed op de gezinsdynamiek. De enige vrouw in huis valt plotseling weg, waardoor Bono noodgedwongen een volwassene positie in huis aankleedt. Het Twilight trauma is dit onrealistische verdovende schemergebied. Twilight is twijfel, de angst om die innerlijke enthousiaste jongeman definitief vaarwel te zeggen. Het gitaarspel van The Edge staat hierbij voor het gejaagde ongecontroleerde gevoel. Bono stelt zich tevens in de schaduw van The Edge op. Dit is exact dezelfde positie die de gitarist op het podium inneemt tijdens de momenten dat Bono zich in zijn emoties verliest. De beschermende schaduw die als een aura om hem zweeft, en de zanger weer bij zinnen brengt.

Het puntige An Cat Dubh handelt over het keerpunt in de verstandhouding die Bono met zijn toekomstige vrouw Ali heeft. An Cat Dubh is de vroegtijdige ontdekking dat de frontman geheel van haar afhankelijk is. Deze tijdelijke korte relatiepauze wordt jaren later nog gedetailleerder in With Or Without You uitgewerkt. Hier is het een prestadium van het bezinnende Into The Heart, waar Bono zichzelf diep in zijn ziel tegenkomt. Dit is precies dezelfde plek waar de Twilight jongen hem kwijtraakt. Alles heeft betekenis, alles zit in elkaar verweven.

Out Of Control is het moedige gevecht met de puberteit. De vragen waarmee hij voorheen bij zijn moeder terecht kon, blijven onbeantwoord. Het rouwproces laat de nodige littekens in zijn moeizame contact met zijn vader achter. Beide gepassioneerde Ieren; de een conservatief en stug; de ander rebels en vooruitstrevend. Bono zoekt daarom zijn rolmodellen in televisieprogramma’s en songteksten. Stories for Boys schetst deze geromantiseerde schijnwereld waar ook zoveel troost uit te halen valt, het is slechts fantasie, maar wel troostende fantasie. Op de momenten dat Bono zich afsluit ontstaan de levendige sfeervolle prenttekeningen van het mijmerende The Ocean. Grijs, omdat de stiften om deze in te kleuren, niet voor handen zijn. Ook het beschermende afsluitende Shadows and Tall Trees is een trieste verslaglegging van deze eenzame zoektocht.

Another Time, Another Place hunkert naar het weerzien van zijn moeder. Dit maniakale verlangen legt de meest donkere dagen uit het leven van de frontman bloot. Het suïcidale karakter is niet zozeer een gemeende poging om uit het leven te stappen, het is juist de behoefte om het leven opnieuw op te starten. Another Time, Another Place is waarschijnlijk de meest pure postpunk song die U2 ooit gemaakt heeft en past perfect in het zwarte tijdsbeeld waar The Cure, Killing Joke en Joy Division de richting bepalen. Bono is een emotie zanger, en in het opgefokte The Electric Co. verzet hij zich tegen de ingrepen om die emoties te stabiliseren of zelfs te elimineren. Er zit heel veel opruiende A Clockwork Orange anarchie en gekte in The Electric Co.

Boy is een geopend dagboek. De jeugdige onschuld voor eeuwig gedocumenteerd in een elftal momenten. Boy is ook meer dan dat, het confronterende Boy is ook de kanttekening bij het katholieke geloof. Waarom wordt een gezin door de vroegtijdige dood van een dierbare verscheurd? De objectieve toeschouwer staat opeens midden in het schouwspel. Bono krijgt vrij spel van de overige bandleden om zijn verhaal te delen, wat is principe al genoeg over de amicale verstandhouding binnen U2 vertelt. Boy is een geankerd fundament waar U2 altijd op kan teren en altijd op kan terugvallen.

Dit debuutalbum van U2 wordt vaak gezien als een mix van rauw talent en onvolwassen ideeën. Ik ben het daar wel mee eens. Het is geen perfect album, maar juist daardoor voelt het eerlijk en echt. Ik hoor hier een jonge band die nog zoekende is, maar tegelijkertijd al duidelijk laat zien dat er iets bijzonders in zit.

Boy verscheen in 1980 en hoort qua stijl bij post-punk en new wave. De muziek klinkt energiek, soms een beetje rommelig, maar altijd gedreven. Wat mij meteen opvalt is dat de band nog niet helemaal weet wat hun definitieve geluid is. Toch hoor je al duidelijk elementen die later typisch U2 zouden worden, zoals de echo-achtige gitaar van The Edge en de emotionele zang van Bono.

Het album opent met “I Will Follow”, en dit nummer is direct een hoogtepunt. Het heeft een sterke drive en een simpele, maar effectieve structuur. Volgens andere-recensies is dit zo’n nummer dat meteen laat horen waarom U2 later zo groot zou worden. Het heeft energie, herkenbaarheid en een duidelijke emotie.

Daarna volgen nummers als “Twilight” en “An Cat Dubh”. Hier merk ik dat de band wat experimenteler wordt. Vooral “An Cat Dubh” is een interessant, maar ook te lang uitgesponnen nummer. Het begint sfeervol, maar verliest onderweg wat focus. Dat is iets wat vaker gebeurt op dit album: goede ideeën die niet altijd volledig worden uitgewerkt.

Een nummer dat vaak positief wordt besproken is “Out of Control”. En ook voor mij is dat een tweede hoogtepunt Hier hoor ik een combinatie van kracht en gevoeligheid. Volgens recensies laat dit nummer goed zien hoe strak de band al kan spelen, zelfs in deze vroege fase. De samenwerking tussen gitaar, bas en drums voelt hier al sterk en samenhangend.

De meeste sndere nummers op het album vind ik van middelmatige kwaliteit. Die hebben een wst te jeugdig karakter, wat goed past bij het thema van het album. Veel teksten gaan namelijk over opgroeien, onzekerheid en het zoeken naar identiteit. Dat geeft het geheel een duidelijke rode draad.

Toch zijn er ook zwakkere momenten. “A Day Without Me” is nog kantje boord maar een nummer als Shadows and Tall Trees klinkt wat simpel en mist de kracht van de betere tracks. Ook korte of vreemde nummers zoals “The Ocean” voelen meer als experimenten dan als echt uitgewerkte songs. . Hier hoor ik opnieuw dat de band ambitie heeft, maar soms moeite heeft om nummers goed af te ronden. Vooral “The Electric Co.” begint sterk, maar verliest volgens sommige recensies zijn richting halverwege.

Uiteraard moet Boy vooral beoordeeld worden als debuutalbum. Als je het vergelijkt met latere klassiekers van U2, zoals The Joshua Tree, dan schiet het tekort. Maar als eerste stap is het juist indrukwekkend. Je hoort duidelijk potentie, energie en een eigen identiteit die zich nog moet ontwikkelen.

De productie van Steve Lillywhite speelt ook een rol. Hij gaf de band ruimte om te experimenteren, wat zorgt voor een levendig en soms rauw geluid. Dat maakt het album minder gepolijst, maar wel authentiek.

Als ik alles bij elkaar neem, zie ik Boy als een album dat vooral draait om begin en belofte. Het is niet altijd consistent en soms zelfs een beetje rommelig, maar het heeft charme. De energie van een jonge band die nog alles moet bewijzen, is overal voelbaar.

Wat mij betreft is Boy geen zeker geen meesterwerk, maar wel een belangrijk album. Het laat zien waar U2 vandaan komt en waarom ze later zo succesvol zijn geworden. Het is een plaat met sterke momenten, zwakke plekken en vooral veel karakter. Juist dat maakt het interessant om naar te luisteren, zelfs nu nog.