U2 - Boy (1980)

JapioFKA the westone kid schreef:
Eigenlijk had The Sound de band van die jaren moeten worden maar ja Adrian Borland hield het niet langer vol en ontnam zichzelf het leven.

JapioFKA the westone kid schreef:
Zoals vele mensen bij het eerste concert van Prince in Paradiso schenen te zijn, houd ik me voor een van de (vele) ontdekkers van U2 te zijn.

Boy was een pracht plaat ik was fan , echter toen ik als eerste nummer van cd 2 October hoorde haakte ik al af. Maar Boy geef ik 4,5.

.

Premonition schreef:
Ik leerde U2 kennen door Frits Spits, die in de Avondspits A Day Without Me draaide in december 1980. Ik was gelijk om. De KRO en met name Marc Stakenburg besteedden veel aandacht aan de muziek van U2, dus onbekend was de band zeker niet.

deric raven schreef:
De winst van de onvoorziene samenloop der omstandigheden. U2 is behoorlijk onder de indruk van het ruimtelijke inzicht, de opnamemogelijkheden van Martin Hannett en het vooruitstrevende werk wat hij bij Joy Division verricht. De muziekproducent gebruikt de kilte van de Cargo Studios te Rochdale om een deelgenoot in het proces te zijn. Volgens zijn visie is elk aanwezig object voor opname geschikt en leent elke ruimte zich ervoor om de songs te laten ademen. Met deze looping-technologie creëert hij een unieke sound. Martin Hannett gelooft in het U2 verhaal, neemt met de band de lawaaierige 11 O'Clock Tick Tock punkrock single op, en de belofte om tevens hun debuutplaat te produceren, staat in principe vast.

In principe dus. De niet geheel onvoorspelbare dood van Ian Curtis gooit roet in het eten. De net zo labiele Martin Hannett vlucht in buitensporig drugsgebruik weg om de pijn van het verlies te verzachten. U2 is genoodzaakt om in andere oplossingen te denken. Al snel komt Steve Lillywhite op het pad. Net als Martin Hannett gaat hij van de kracht van de drummer uit, en plaatst hij Larry Mullen Jr. op de meest onlogische plekken van de Windmill Lane Studios. Het is de echo van het trappenhuis welke zodanig indruk maakt, dat hij daar de basis opzoekt. Hierdoor klinken de slagen van Larry Mullen Jr. hard en doeltreffend. Dat dit tegen de doelstelling van Bono ingaat, die juist de groepseenheid zo centraal mogelijk wil benadrukken, levert in dit geval gezonde spanningen op.

Natuurlijk is Steve Lillywhite ook door Martin Hannett beïnvloedt, en recyclet hij aanwezige voorwerpen tot bruikbare muziekinstrumenten. Zo weerklinken door openingstrack I Will Follow kapot gevallen flessen en bestek wat tegen een draaiend fietswiel gehouden wordt door. Allemaal subtiel doeltreffend en absoluut niet dominant. Steve Lillywhite is niet zo gecharmeerd van zijn oorspronkelijke, wat fletse drumopnames van de A Day Without Me single, en zet er alle zinnen op om de Ieren minder dromerig, maar juist urgenter en gejaagd te laten klinken. Een valse start, die benut wordt om elkaar vervolgens beter te leren kennen.

Bono draagt de nodige privé bagage en shit met zich mee. Voor hem is het een voorrecht dat Steve Lillywhite zo serieus met zijn A Day Without Me tekst over een zelfmoordpoging van een goede vriend omgaat. Bono geeft er een opbeurende twist aan. Het is triest dat men de track in het licht van het donkere einde van Ian Curtis plaatst. Puur toeval dus dat de songs thematisch in elkaars verlengde liggen. Het is de kunst om een opbeurende glans over deze treurnis te werpen, en er zoveel positivisme in te stoppen.

Vooral de pers geeft Bono het etiket van naïeve sociaal denkende optimist mee. Als er iemand is die in de jaren tachtig juist realistisch kritisch tegen zichzelf, de omgeving en de maatschappij aankijkt, is dat Bono wel. Er zit heel veel wanhoop in de U2 tracks. Met enkel wanhoop kom je er niet, je moet de luisteraar ook iets anders bieden. Niet zozeer oplossingen, wel het gevoel voor een gezond verstand en zelfbewustheid. Bono is hiervoor de geschikte persoon, al gaat deze amicale houding hem later ook tegenwerken. Vergeet daarbij niet, dat ook het geloof een grote rol in het geheel speelt. Deze spirituele invalshoek is op alle fronten tastbaar, en Bono probeert met zijn overtuigende performance ook zieltjes te winnen.

Boy verschijnt vrijwel gelijktijdig met de I Will Follow single. I Will Follow is absoluut een sleuteltrack in de carrière van U2, al zal het bijna twee jaar duren voordat de in het Nederlandse Hattem opgenomen live versie als een bom inslaat, en het balletje laat rollen. Dit geintje herhalen ze vervolgens ook met Sunday Bloody Sunday en het wereldberoemde Bad moment op Live Aid. I Will Follow is de behoefte aan moederlijke liefde en contact, en het pijnlijke gemis daarvan. Je kan verdriet ontlopen, maar het is zinvoller om samen met iemand anders deze weg te vervolgen. Het steunende I Will Follow heeft dus vele facetten, en is tevens tot intense vriendschap te herleiden. Dat het meezingbare I Will Follow lijflied vervolgens vele muziekminnende volksstammen verbindt is en tot hereniging oproept, is een fraai bijeffect.

De moeder van Bono overlijdt als hij veertien jaar oud is. Deze impact heeft veel invloed op de gezinsdynamiek. De enige vrouw in huis valt plotseling weg, waardoor Bono noodgedwongen een volwassene positie in huis aankleedt. Het Twilight trauma is dit onrealistische verdovende schemergebied. Twilight is twijfel, de angst om die innerlijke enthousiaste jongeman definitief vaarwel te zeggen. Het gitaarspel van The Edge staat hierbij voor het gejaagde ongecontroleerde gevoel. Bono stelt zich tevens in de schaduw van The Edge op. Dit is exact dezelfde positie die de gitarist op het podium inneemt tijdens de momenten dat Bono zich in zijn emoties verliest. De beschermende schaduw die als een aura om hem zweeft, en de zanger weer bij zinnen brengt.

Het puntige An Cat Dubh handelt over het keerpunt in de verstandhouding die Bono met zijn toekomstige vrouw Ali heeft. An Cat Dubh is de vroegtijdige ontdekking dat de frontman geheel van haar afhankelijk is. Deze tijdelijke korte relatiepauze wordt jaren later nog gedetailleerder in With Or Without You uitgewerkt. Hier is het een prestadium van het bezinnende Into The Heart, waar Bono zichzelf diep in zijn ziel tegenkomt. Dit is precies dezelfde plek waar de Twilight jongen hem kwijtraakt. Alles heeft betekenis, alles zit in elkaar verweven.

Out Of Control is het moedige gevecht met de puberteit. De vragen waarmee hij voorheen bij zijn moeder terecht kon, blijven onbeantwoord. Het rouwproces laat de nodige littekens in zijn moeizame contact met zijn vader achter. Beide gepassioneerde Ieren; de een conservatief en stug; de ander rebels en vooruitstrevend. Bono zoekt daarom zijn rolmodellen in televisieprogramma’s en songteksten. Stories for Boys schetst deze geromantiseerde schijnwereld waar ook zoveel troost uit te halen valt, het is slechts fantasie, maar wel troostende fantasie. Op de momenten dat Bono zich afsluit ontstaan de levendige sfeervolle prenttekeningen van het mijmerende The Ocean. Grijs, omdat de stiften om deze in te kleuren, niet voor handen zijn. Ook het beschermende afsluitende Shadows and Tall Trees is een trieste verslaglegging van deze eenzame zoektocht.

Another Time, Another Place hunkert naar het weerzien van zijn moeder. Dit maniakale verlangen legt de meest donkere dagen uit het leven van de frontman bloot. Het suïcidale karakter is niet zozeer een gemeende poging om uit het leven te stappen, het is juist de behoefte om het leven opnieuw op te starten. Another Time, Another Place is waarschijnlijk de meest pure postpunk song die U2 ooit gemaakt heeft en past perfect in het zwarte tijdsbeeld waar The Cure, Killing Joke en Joy Division de richting bepalen. Bono is een emotie zanger, en in het opgefokte The Electric Co. verzet hij zich tegen de ingrepen om die emoties te stabiliseren of zelfs te elimineren. Er zit heel veel opruiende A Clockwork Orange anarchie en gekte in The Electric Co.

Boy is een geopend dagboek. De jeugdige onschuld voor eeuwig gedocumenteerd in een elftal momenten. Boy is ook meer dan dat, het confronterende Boy is ook de kanttekening bij het katholieke geloof. Waarom wordt een gezin door de vroegtijdige dood van een dierbare verscheurd? De objectieve toeschouwer staat opeens midden in het schouwspel. Bono krijgt vrij spel van de overige bandleden om zijn verhaal te delen, wat is principe al genoeg over de amicale verstandhouding binnen U2 vertelt. Boy is een geankerd fundament waar U2 altijd op kan teren en altijd op kan terugvallen.