Boudewijn de Groot - Picknick (1968)

Deze plaat is sowieso beatlesque.

Inderdaad: Picknick = "Het Nederlandse antwoord op Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band."

Eva

Oftewel: Ik vind Eva het mooiste nummer van Boudewijn de Groot.

Ik hoorde (en zag) Spinvis onlangs Eva uitvoeren, dat was ook prachtig!

Om heel eerlijk te zijn, had ik tot zojuist nooit van Spinvis gehoord. Ik heb de Eva van Spinvis net gehoord en ik vind de stem van mijnheer Spinvis niet zo mooi. Het past niet bij het nummer. Misschien dat de wat rauwere stem van Spinvis wel bij zijn overige werk past...

Op het album Picknick klinkt nadrukkelijk de invloed van flower power en surrealisme, vooral in de teksten. Dit was uniek in de kleinkunst van de jaren zestig.
“Picknick” was geïnspireerd op de muziek van “Sgt Pepper’s Lonely Hearts Club Band” van de Beatles. De Nederpop werd met dit album naar een nieuw niveau getild. Het was vernieuwend en gedurfd en toch komt dit album net iets tekort. Is het misschien net iets teveel hippie prietpraat?
Ik vind zijn debuutalbum “Voor de overlevenden” dan ook iets beter.

Daar zat nog een echt debuut voor.

Dit album is sowieso productioneel gezien en qua arrangementen enorm veel beter dan het veelgeroemde Voor de Overlevenden.

Verrukkelijke hippieplaat.

Blijkt maar weer dat arrangementen en producers vrij overbodig zijn.



Maar inderdaad; Paige en Co waren in vorm, onder het genot van meerdere joints.

Serieus; Voor de Overledenen heeft voor mij een prettigere sfeer. Die plaat stond ook dichter bij de Groot en Nijgh, vermoed ik, terwijl ze bij Picknick probeerden het onderste uit hun geest te krijgen. Wat vaak lukte, met veel wroeten en zweetbuien.

Gister op vinyl op de rommelmarkt gescoord; zometeen maar eens een luisterbeurt aan wagen

Ik heb de échte, originele eerste persing op DECCA NU 370 016, met de omgevouwen randjes op de achterkant van de hoes, en op de voorkant het artwork van Simon en Marijke, mét Decca-logo in bijpassend paars. Ik ken deze plaat al bijna zo lang als ik leef en ik krijg er geen genoeg van. Van de oorsterse sferen waarmee Picknick begint, tot het bijna agressieve akkoord waarmee Prikkebeen besluit..... heerlijk.

Toch iets minder dan zijn voorganger. Nog steeds top!

Ik vond deze vroeger ook minder (maar nog prima) en, waarschijnlijk daarom, heb ik 'm een aantal jaren niet gedraaid. Van de week vond ik 'm op wit vinyl voor een prikje, en heb ik 'm ook op lp aangeschaft. Dat verdiende natuurlijk draaitijd en zowaar: de plaat heeft me bij de lurven! Zal de leeftijd wel zijn

Muzikaal gezien toch een veel interessantere en gelaagdere plaat dan Voor de Overlevenden, een enorme progressie t.o.v. daarvan.

Ik draai deze plaat nu al minstens 1x per dag gedurende een week. Da's veel voor mij... Komt dichtbij m'n top tien!

Eva is gewoon z'n allermooiste nummer, geen twijfel meer mogelijk...

En misschien wel het mooiste Nederlandstalige nummer ooit gemaakt. Dit album vind ik ook beter dan zijn voorganger, wat een grotere klassieker is geworden in de Nederpopgeschiedenis.

Wat mij betreft het beste Nederlandstalige album ooit. Onovertroffen.

Het Nederlandstalige antwoord op 'Sgt. Pepper' van The Beatles, lees ik hier ergens (of toch iets in dien trant), en dat kan ik enkel beamen. Aan het meesterwerk van de Fab Four kan dit niet tippen, maar dat neemt niet weg dat 'Picknick' van Boudewijn de Groot een meer dan fijn album is. De opener zet meteen de (ietwat psychedelische) toon en is de perfecte auditieve afspiegeling van de albumhoes. Wat volgt, zijn een kleine veertig minuten vertier, met wederom knappe teksten van Nijgh, en uiteraard het alombekende 'Prikkebeen' als afsluiter.

'Picknick' is op die manier een plaat die uitstekend binnen de tijdsgeest past, en bijna vijftig jaar na datum nog steeds fris en spannend klinkt. Hoedje af!

4 sterren

Het enige Nederlandstalige album dat zich wat mij betreft met de allergrootsten kan meten. Naar verluidt hebben de kevers ook nog een psychedelische periode gekend. Vergeleken met Picknick vind ik hun aardbeivelden maar een schamele oogst opleveren. Kijk, dat heb ik met dit album, ik word nijdig over hoe lacherig sommige mensen doen over dit album – geloof me vrij, ik heb reeds tientallen oververhitte picknickdiscussies gehad. Het zal wel aan mij liggen zeker? Maar ieder nummer heeft een geheel eigen karakter. De teksten zijn bij wijlen over het paard getilde verbrasteringen van onze mooie taal maar het maakt kutje-bef-nog-aan-toe wel indruk. Ik voel de woorden tot leven komen en begrijp intuïtief waar Lennert Nijgh heen wil. Zeker het laatste gedeelte (van Eva tot en met Prikkebeen) is een trip zoals maar weinig bands in die tijd konden voor elkaar krijgen. Dit is voor mij hét psychedelische album met uitstek. En al wie het hier mee oneens is kan de hoogste fluo valbewegingboom in. Voila, ik heb ook recht op puberale driftbuien.

Natuurlijk vaak over dit album gehoord en een aantal nummers kende ik al. Ik vind het openingsnummer 'Picknick' al jarenlang een schitterend nummer.

Verleden jaar een cd'tje voor 2,50 kunnen kopen van dit album. Het is heerlijk en fantastisch. En dat voor een Nederlandse plaat uit 1968! Wie had dat ooit gedacht?

Dit is Boudewijns antwoord op Sgt. Pepper's van The Beatles, dit alleen al maakt dit album rechthebbende op een plaats in de Top 10 van allerbeste Nederlandse album ooit.

Halverwege de jaren '80 was ik kleuter en in de weekenden dienden de platenspeler en bandrecorder van mijn vader als een soort van muzikale paplepel die mij confronteerden met echo's uit de jaren '60 en '70. Echo's die zouden gaan verankeren in mijn muzikale onderbewustzijn. Een diepe, onuitwisbare muzikale impact maakten popklassiekers zoals Whole Lotta Love (Led Zeppelin), Wuthering Heights (Kate Bush) en All Along the Watchtower (Jimi Hendrix) om maar wat referenties te geven .Prikkebeen hoorde (en hoort) ook in dat rijtje van spannende zielsroerende nummers thuis, nummers die ik tot de diepste kern kon absorberen. Nostalgie. Nu ik Prikkebeen aan mijn eigen zoontje van vijf laat luisteren, zie ik een wat een andere beleving: Wel een grote glimlach bij "Want hij heeft last van muizenissen die nesten maken in z'n baard."

De troubadour van de Lage Landen begon zijn repertoire met folksongs en kreeg snel de stempel van protestzanger in navolging van Bob Dylan of Leonard Cohen. En net als beiden wou hij van die stempel afraken. Met Picknick volgt hij de psychedelische muziek van The Beatles met z'n eigen versie van het Sgt Pepper's album. Amper een jaar na The Beatles en zowat de enige uit de Lage Landen die zo'n album heeft gemaakt, of toch met dat succes. Boudewijn de Groot kan dan ook rekenen op een heerlijk team rond zich. Uiteraard tekstschrijver Lennaert Nijgh voor de soms poëtische meesterwerkjes. Maar ook Bert Paige voor het arrangement mag je absoluut niet onderschatten.

Picknick is sowieso een opvallend album in de Nederlandse popmuziekgeschiedenis. En met vakmanschap gemaakt. Sommige nummers klinken misschien wat gedateerd en het is een album van zijn tijd. Maar het is eigenlijk nog best genieten.

Hoor het nu voor het eerst en ben zeer aangenaam verrast.

Afgelopen week The Kik dit album live zien spelen voor een enthousiaste menigte in Nijmegen.

''Voor de overlevenden'' was al prachtig, maar ''Picknick'' was weergaloos gedaan! En leuk om Elly Nieman nog eens op het podium tegen te komen tijdens de vertolking van Mr. Prikkebeen.