Phil Collins - Both Sides (1993)

Ik vind Collins werk vaak goed tot zeer goed. Dit album heeft een bepaalde "melancholische"sound die ik erg kan waarderen. Dit in combinatie met geweldige teksten die je niet zo achter dit "grappige"mannetje zou zoeken maakt het tot 1 van mijn top 10 albums.

Na Face value en ...But seriously het mooiste album. Nummers als Both Side of the story, we wait and we wonder, maar ook survivors en can't find my way zijn heerlijk om naar te luisteren.
Het schijnt dat hij voor dit album al de instrumenten zelf ingespeeld heeft of dit waar is laat ik in het midden, maar het zou wel heel knap zijn.

Sicz, dit kun je niet menen.......
Face Value was briljant, daarna werd het al snel minder met als absoluut dieptepunt dit album......

Al heb ik die andere albums niet beluisterd, vind ik dit och een zeer sterk album. Met als hoogtepunt "Everyday"

Tja, smaken verschillen!

gelukkig maar...

k' Heb alles van de beste man, maar dit vind ik toch wel zijn meesterwerk. De sfeer en de melancholie die hij met het album weet creeëren is ongeëvenaard!
Goeie (autobiografische) teksten die met hoorbaar gevoel zijn ingezongen.
Daarbij komt dat er wat mij betreft geen enkel echt 'minder' nummer op staat en dat ze ook niet zo snel gaan vervelen.

Jammer dat album lang niet zo bekend is als de andere albums zijn.

Echt een aanrader!!!

Groeten,

Marnix
Groningen

Als Phil Phan moet ik ook maar even reageren, destijds was ik echt wel hevig teleurgesteld in deze plaat. Wat ik altijd geweldig vond/vind aan Collins is zijn ongenaakbare drumpartijen en de EWF/Tower of Power invloeden d.m.v. zijn blazersectie, met als absolute hoogtepunt But Seriously... Met deze album (gemaakt op zijn zolderkamer) wilde Collins met minimale middelen laten zien waartoe hij in staat is. Voor mij was het resultaat erg mager. Ik mis hier gewoon mensen als The Phoenix Horns, Daryl Steurmer, Leland Sklar etc. Het was ook het begin van het einde van zijn onmiskenbare populairiteit in de jaren 80, waarmee hij Elvis op de hielen zat als populairste solo artiest aller tijden.

Hmm, Phil op de hielen van Elvis? Verklaar u nader.....

was vroeger een grote van van Genesis, maar dat is met de jaren altijd verminderd.
maar in verband met phil ik heb hem altijd al een goede zanger gevonden maar durfde nooit een album luisteren, vraag me niet waarom:p dit is dan uiteindelijk het eerste album dat ik van hem heb gehoord en om samen te vatten het is een goed album met goeie trage songs die zorgen dat je ff rust kan vinden.

Op het eerste zicht lijkt dit album maar een suf en zoutloos gevalletje, maar wanneer je het dieperliggende thema - de rode draad, zeg maar - doorgrondt, kan je alleen nog besluiten dat het om een meesterwerkje gaat.

Phil Collins behandelt hier de thematiek van zijn ver gevorderde dementie.

- De titel van het album verraadt niet veel, maar uiteindelijk toch wel ... diepzinnig ... hij heeft erover nagedacht ...

- 'Can't turn back the years' klopt natuurlijk als een bus, heimwee naar de jaren van het volle verstand, pijnlijke vaststelling.

- 'Everyday' maakt duidelijk dat hij er elke dag last van heeft.

- 'I've forgotten everything' spreekt voor zich; hij zit werkelijk in een verre fase ...

- 'We're sons of our fathers' toont aan dat het erfelijk is.

- 'Can't find my way': triestig gevolg, het hopeloos verdwalen.

- 'Survivors' biedt toch een vleugje hoop: ondanks alles ga ik overleven, ik ben een vechter!

- 'We fly so close': hij ziet ze vaak vliegen ..

- 'There's a place for us': zinspeelt hij op het bejaardentehuis of een instelling?

- 'We wait and we wonder': ja, als je alles vergeet, heb je veel vragen.

- 'Please come out tonight': ondoorgrondelijk ... Toch geen hoopvolle survivor? Wacht hij op de dood die hem 's nachts komt halen, zacht in zijn slaap? Of hoopt hij op genezing die miraculeus komt in de nacht?

Conclusie: van de man die niemendalletjes als 'You can't hurry love' voortbracht en zich vaak manifesteert als een clownesk figuur, komt dit keer een diepzinnig en filosofisch album. Hij toont hier zijn ware 'ik', de persoon achter het masker van de vrolijkheid. Hij durft zijn ziel bloot te leggen, en dit op een ingetogen manier. Petje af, zou ik zeggen.

Nog eens beluisterd, echt wel een suf en slap album.

Musicboy, je bent een meester!

Tot voor deze plaat was ik een geheide fan van deze grappige kalende drummer van Genesis.

Kocht deze blindelings, of doof eerder, omdat ik ervan uitging dat dit toch weer enig niveau zou halen...

Dàt was naast de waard gerekend. Dit is het begin van het grote afglijden naar supermarktmuzak van de ergste soort.

Kan hier niet meer voor geven dan anderhalf sterretje (1.5)
En als iemand hem wil, kom hem maar halen!

Zoals ik al kwam te zeggen!

Maar hij zou nog wàt meer afglijden naar

de grote diepten der MUZAK !!!!

Ik denk dat we beiden naar een ander album luisteren, zo te horen aan je commentaar.

Het is je volste recht om van dit gedrocht te houden,
iedereen heeft liefde nodig.
Zelfs dit plaatje...

Sorry, respecteer je mening hoor, maar kàn hier echt niet vrolijk van worden, van dit slappe gedoe!

Ik vind dit toch echt weer een Phil Collins album!
Vol met vreemde veranderingen in muziekaal opzicht......
Phil doet gewoon waar hij zin in heeft en ik denk zeker dat hij wel een album met genesis gaat uitbrengen! Phil Collins en Peter Gabriel allebei steeds weer nieuwe dingen aan het uit proberen!
Ga Zo Door(met genesis please?)

Zeer persoonlijk album van Phil die je na But seriously en zijn live album compleet op het andere been zet.

Staan wel 2 van z'n mooiste composities op Can't turn back the years en Everyday

Kan dit nog steeds erg waarderen

Klinkt als 'But Seriously part 2'.

Mooie sfeervolle plaat!
Wel even wennen in vergelijking met z'n voorgaande werk...dit is toch allemaal erg gevoelig en meeslepend.
Toch heerlijk om te luisteren als je het even niet meer ziet zitten of gewoon voor laat op de avond.

Nee, Pieter Paal, het is beduidend slechter dan But Seriously. Cd te treurig om er veel woorden aan te verspillen. Waarom koopt een mens toch altijd al het werk van een bepaalde groep of artiest?

Ik vesta eigenlijk echt niet waarom deze plaat zo weinig scoort. Ik versta wel dat deze plaat minder hitgevoelig was dan de voorgaande platen maar toch. Als je naar het geheel van de plaat luisterd hoor je een mooi stramien in de plaat, het is als je het mij vraagt een redelijk theatrale plaat die echt heerlijk is om naar te luisteren bij kaaslicht.

dat is dan wel hele oude kaas.....

Ik heb me er ook nog laten aan vangen, Hans, helaas, de platen hiervoor waren van top tot ok, maar deze hier is te slecht voor woorden, slappe koek, slappe songs, slappe meuk.

Tekstueel vind ik het erg sterk, het is zijn meest persoonlijke album met autobiografisch getinte teksten, muzikaal weet het mij minder te boeien dan de vorige albums van Phil Collins, het is mij wat te spanningloos en ook een tikkeltje zoutloos. Aanvankelijk was ik teleurgesteld omdat hier geen bonafide hits opstaan. Nu vind ik dit album wel aanvaardbaar maar toch een stuk minder dan zijn vorige.

Ik kan deze plaat in 1 woord beschrijven: GAAP....

Dit was echt de inleiding voor de Skyradio Phil Collins.. Hier ben ik afgehaakt

Wat is er eigenlijk precies aan de hand met Phil Collins, op Both sides?

Hij hád met voorganger ......But seriously nog een prima cd gemaakt. Daarna nog het succesvolle album We can't dance (goede verkopen en weer beter dan de jaren 80 van Genesis) en aansluitende tour met zijn oude maatjes.

Je zou zeggen: ome Phil is redelijk op de hoogte van het maken van sterke albums.

Maar het boekje in de hoes van Both sides verklaart al een en ander: "All instruments played by Phil Collins".

Misschien had onze drummer dat niet moeten doen.

Verder: "Apart from the drum machine, everything was played live". Is een drummachine al iets dat je eigenlijk niet moet willen, als twee stokjes je hoogste goed in de wereld zijn? Daarnaast, waarom zou het allemaal 'live' moeten zijn?

De opening en tevens titeltrack gaat nog aardig. Both sides of the story is redelijk up-tempo, kent ook behoorlijk nog wat agressie en klinkt zelfs lekker fris, 4 ****. Deze had hij waarschijnlijk nog over van ...But seriously.

Maar dan.

Can't turn back the years, Everyday en I've forgotten everything (buitengewoon toepasselijke titel). Waarbij vooral het laatste nummer als één van de grootste dieptepunten in het oeuvre van Phil Collins mag worden gezien. De drummachine voert inderdaad de boventoon in een ongehoord traag tempo, komt geen eind aan. De drie nummers zijn goed voor respectievelijk 1, 1 en 0,5 ster.

Het grote probleem is denk ik, dat Phil Collins ooit heeft gedacht dat hij een goed nummer had geschreven met One more night. Maar dat nummer had nóóit op nummer één in de hitlijsten mogen komen, maar juist moeten worden afgestraft. Nu werd hij op het idee gebracht daar hele albums vol mee te schrijven.

Dat geldt ook voor nummer 5 op deze cd We're sons of our fathers. Wederom een bloedeloze, langdurige ballad, vol met drumcomputer en nietszeggendheid: 1,5 ster.

Een dergelijk nummer kan nog worden gered, als de compositie goed is, er een bepaalde spanning kan worden opgewekt met aardige muziekjes en het allemaal leidt tot een bepaalde climax, ontlading.

Dat geldt dan nog niet helemaal voor Can't find my way, hoewel Collins ons erg lang in het ongewisse laat zitten. Dit is nog wél een aardige ballad, dat als rustpunt tijdens een volledig door rock gedomineerde cd niet zou misstaan (3,5 sterren). Het merendeel van Phil Collins fans lijkt mij hier overigens allang afgehaakt met het idee dat deze cd nog iets kan worden.

Survivors is een poging de cd weer wat vaart te geven maar het is geen sterk nummer van zichzelf, hoewel het feit dat Collins weer een teken van leven heeft gegeven als bemoedigend mag worden bestempeld (2,5 ster).

We fly so close voldoet dan helemaal aan de gestelde criteria: goede ballad, aardig muziekjes, leidt tot behoorlijke en interessante climax. Het nummer doet erg sterk denken aan de start van het Genesis nummer Fading lights, één van de betere nummers van We can't dance. Een beetje vaart komt er overigens pas na een minuut of 4. Maar goed, het nummer verdient geheel op eigen kracht 4 sterren.

Dan denk je: OK, nog drie nummers, probeer er nog een geweldig slot van te maken!! Maar nee. Phil lijkt zelf geschrokken van het vorige nummer en komt nog maar gauw met een van de veels te veel aanwezige slappe ballads: There's a place for us (2,0 sterren, veert nog íets op na 4 minuten maar duurt met 6:46 natuurlijk weer veel te lang).

De aanschaf van Both sides is desondanks noodzakelijk. Voor het maken van een nog redelijke Collins compilatie van zijn muziek in de jaren '90 en begin van de 21e eeuw. Want Both sides herbergt, geheel uit het niets, ook nog het nummer We wait and wonder. Een heuse rocksong begeleid door doedelzakken en voorzien van een sterke melodielijn. Uitermate geschikt om de Collins compilatie mee af te sluiten (4,5 sterren).

En dan wordt er geëindigd met Please come out, wederom een nieuw dieptepunt in ballad-land, oninteressant, drumcomputer, ontdaan van ook maar enige spanning. Hoewel ik van mezelf niet de indruk heb enorm streng te zijn over het algemeen, kom ik ook hier niet verder dan 1 ster.

De vele gezichten van Phil Collins kennende, kies ik nog eerder voor zijn filmmuziek als Buster (A groovy kind of love en Two hearts) dan het meeste wat op Both sides is terug te vinden.

Zou Phil zélf eigenlijk tevreden zijn geweest met deze cd, als we diep in zijn hart mochten kijken? Als hij oprecht is, denk ik van niet.

Het album verkocht ook minder dan zijn vorige, ik kan mij dus moeilijk voorstellen dat Phil Collins daar echt mee tevreden was. Om eerlijk te zeggen vind ik de songs op zich wel goed, zeker op tekstueel gebied maar het is de productie die een aantal nummers bloedeloos maakt, met name die drumcomputers en de te trage tempo's. Een duidelijk voorbeeld is I've Forgotten Everything, in wezen een sterk nummer over dementie dat hier de nek wordt omgewrongen. Phil Collins was toch een briljant drummer met eigen stijl, waarom drumde hij de nummers zelf niet in? Bovendien staan er teveel gelijkaardige ballades na elkaar, dat gaat na een tijd vervelen.

De door musician vernoemde songs Both Sides of the Story, Can't Find My Way, We Fly So Close en We Wait and We Wonder vind ik ook prima.

De twee volgende albums van Phil Collins zijn ook op compositorisch vlak teleurstellend op enkele uitzonderingen na.

Om verder puntenverlies te voorkomen, geef ik maar geen beoordeling over Collins' teksten. Een nummer over dementie en andere sombere gevoelens lijkt mij niet alleen volstrekst zinloos, het schiet zijn doel volledig voorbij, daar zit echt niemand op te wachten in de rockmuziek. De dood in de pot.

Dan liever de nietszeggende maar leuke oude sprookjes van de eerste Genesis cd's, maatschappijkritiek of een vette echtscheiding!