Phil Collins - Both Sides (1993)

aha, je vind de teksten dus niet slecht maar zinloos omdat het over sombere gedachte gaat! Tja niet alles kan happydepeppie zijn lijkt me. Overigens denk ik niet dat Phil Collins rockmuziek maakt maar dit terzijde want met de stelling over teksten heb ik genoeg rare dingen gehoord.

Nee, sombere teksten mogen natuurlijk (daar bestaan er ook genoeg van) maar serieus gaan stilstaan bij een onderwerp als dementie......

Overigens Vigil, Phil Collins heeft toch genoeg (goede) rockmuziek gemaakt om ooit een plaatsje in de rockhemel te mogen verwerven?

Natuurlijk is Both sides een slechte cd. Maar hij heeft ook goede gemaakt, dan zeg ik dat overigens ook. En tot en met ... But seriously is rockmuziek toch ook wel de juiste term?

Het is niet zijn beste maar om nou dit volledig af te schrijven nee.

En zeker een Can't turn back the years of Everyday als die 6 jaar eerder waren verschenen waren het nu classics beter als een cover van "you can't hurry love" die als een classic van hem gezien word door de meeste radiozenders.

Both sides is minder dan voorgaand werk. Toch staan er goeie nummers op. Both sides of the story is een geslaagde single. Daarna komen er wat middelmatige easy listening songs. Deze muziek is wel relaxed , maar er uitspringen doet het niet. Can't find my way en Survivors zijn dan wel weer knappe liedjes. We fly so close doet wat aan In the air denken, muzikaal gezien wel de moeite waard. There's a place for us weet de aandacht wel vast te houden. We wait and we wonder is een luider nr. één van de beteren, en dat is afsluiter Please come out tonight niet. Doet teveel aan Genesis denken. Redelijke doe-het-zelf cd. 3ster.

Stuk minder dan de vorige albums. Vooral aan de "drummachine" erger ik me sterk. Toch staan er nog wel enkele mooie nummers op en is het album toch nog wel op een 1 of andere manier sfeervol. Bevat toch ook een paar "zeik ballads". Maar Phil Collins bewees dat hij nog ergere albums kon maken, namelijk "Dance Into The Light" en "Testify". 3*, wordt misschien nog 2,5*

Zoals velen al gezegd hebben is dit album helaas te zouteloos om de volle lengte te kunnen boeien. En daarvoor duren de nummers ook veel te lang. De sobere aankleding zou beter passen bij de persoonlijke teksten van het album.
Phil maakt eigenlijk elk album op deze manier (zelf alle instrumenten inspelen in demo fase), om daarna een deel te vervangen door andere muzikanten. Gezien het thema heeft hij er deze keer niet voor gekozen. Jammer.

De 3 singles zijn ook meteen de sterkste nummers ('Both Sides of the Story', 'Everyday' en 'We Wait and We Wonder').

Wel jammer dat 2 (wel) goede nummers van deze sessie het album niet hebben gehaald. Op de single van 'We Wait and We Wonder' vinden we het nummer 'For a Friend' dat gelijkenissen vertoond met 'No Son of Mine' en erg sterk is. Ook het nummer 'Take Me With You' van diezelfde single had beter wel op het album kunnen staan. Het is een midtempo nummer, wat goed was geweest voor de balans.

Overigens stonden op de overige 2 eerder genoemde singles nog twee instrumentaaltjes ('Rad Dudeski' en 'Don't Call me Ashley') die beiden voorzien zijn van blazers. Dus ook hier een jammerlijke keuze om ze weg te laten.

Al met al had er dus met het materiaal van deze sessies een beter album gemaakt kunnen worden.

Inderdaad boeiende extra informatie. Zijn die nummers, behalve dan op de singles, later nog wel eens uitgebracht?

Overigens heb ik zelf We fly so close opgenomen in een compilatie van 'betere' Phil Collins nummers van de albums Both sides, Dance into the light en Testify.

Niet dat ik weet. Maar hier zijn ze te beluisteren:
YouTube - PHIL COLLINS - FOR A FRIEND (RARE SONG)
YouTube - Phil Collins - Take Me With You (1993)
YouTube - Phil Collins - Rad Dudeski (1993)
YouTube - Phil Collins - Dont Call Me Ashley (1994)

In tegenstelling tot velen anderen hier ben ik wel enthousiast over dit album.
Maar voordat je dit album gaat luisteren is enige verdieping in de situatie van Collins zijn prive leven van belang anders plaats je deze muziek verkeerd.
De man zat midden in een echtscheiding en er was sprake van groot liefdesverdriet.
In zo'n periode kan ik me voorstellen dat je niet lekker gezellig met een band je plaat gaat opnemen. Nee hij koos om ingetogen, alleen in zijn studio, muziek te maken die op dat moment uit zijn hart kwam.
En dat maakt dit album voor mij zo sterk. Je proeft het verdiet, de emotie, de verbitterheid, de pijn en de ellende.
Nee het is niet de Collins van jaren daarvoor, alhoewel er op But Seriously ook nummers staan die in het verlengde liggen van wat je op Both Sides hoort.

Nummers als Can't turn back the Years, Everyday, Survivors, Can't find my Way, We wait and we Wonder, We fly so Close en There's a place zijn voor mij geweldige stukken muziek waar ik geen genoeg van krijg. De teksten zijn recht voor de raap en komen echt binnen.
Het raakt mij telkens weer als ik het opzet, zeker in periodes als ik zelf niet lekker in me vel zit.

Voor mij het beste album wat de man gemaakt heeft.

Ik zou haast zeggen, relaties zijn een blijvend tranendal bij Collins, hij heeft nogal eens ledevede.


Ja, ja, maar dat is bij hem dus juist geen excuus meer. Ik heb hem flink van zich af horen bijten inzake zijn eerste echtscheiding, vanaf Duke, nog eens behoorlijk dunnetjes overgedaan op Face Value en Hello I must be going.

Toen was er nog sprake van albums die geïnspireerd klonken, Phil Collins die de gezamenlijke woning kwam verbouwen, eventuele vriendjes wel zou aftuigen en kinderen opeiste.

De berusting die dan wordt ingezet op Both sides is er één van iemand die berooid op straat is gezet, te oud om er nog voor te vechten en niet in staat meer om er nog een creatieve wending aan te geven.

Geef mij maar die eerste scheiding.....

Sorry musican, jou verhaal neem ik niet serieus als je Testify beter vind dan Both Sides. Nog maar een keer goed luisteren.

Testify? Wie heeft het hier over dat album gehad? Ik heb geschreven over de albums rond zijn eerste scheiding, volgens mij ligt die periode 20 jaar eerder dan Testify.

lees je eigen recentsie onder testify zou ik zeggen

Ook mijn recensie bij Testify heeft er helemaal niets mee te maken.

Trouwens, als je hier mensen niet serieus gaat nemen omdat ze het ene album net even iets beter beoordelen dan dat jij vindt dat er moet worden beoordeeld, dan zijn je dagen op deze site snel geteld.

Jij geeft een erg hoge waardering voor dit album, ik geef aan dat ik zijn eerdere periode toch echt beter vind. Jouw advies nogmaals te luisteren heb ik (heeft niemand hier) daarbij verder niet nodig, wij zijn geen randdebielen. De oordelen die hier worden gegeven over dit album komen allemaal van mensen die dit album hebben, kennen en meestal uitvoerig hebben beluisterd.

Niet eens zo'n heel beroerd album hoor.Misschien dat ie wat te lang duurt ,maar daarvoor heb je de programeerknop.Het doet wat kil aan en ook de teksten zijn iets meer "In Your Face" dan gebruikelijk.Wat mij opvalt aan deze plaat is dat het geluid zo vol is.Ook de thematiek is weer kommer en kwel.Wederom een scheiding en al het bijkomende leed ,dat daarmee gepaard gaat.In dat soort gevallen is Collins op zijn best ,al was ie op Face Value scherper met de pen.Hier is het idd meer berustend en beschouwend.Een eenzame man die zijn gevoelens uit met muziek en zijn sores deelt met een groot publiek.Ingepakt in soms een bombastische sound ,maar toch wel smaakvol.Niet zijn beste album ,wel een van zijn eerlijkste albums ,als je het mij vraagt.3 en halve ster.

Helemaal eens met rkdev ...
Het album duurt te lang, de nummers zijn te lang uitgesponnen en op een gegeven moment heb je echt genoeg van deze cd, zeg maar na nummer 6. En dat terwijl de nummers op zich best wel mooi zijn, sober, eenvoudig maar daardoor heeft het wel zijn charme. Wel inderdaad het minpuntje: de ritmebox die regelmatig staat te reutelen...

Dit album blinkt uit in eenvoud, en zit toch goed in elkaar. Het ligt een beetje in het verlengde van de songs Do You Remember? op But Seriously en Hold On My Heart op We Can’t Dance. Dit is helemaal geen skyradioachtig album, zoals iemand hier zegt. Het is niet gericht op de hitparade. En jammer dat er users bij dit album zijn die het leuk vinden om Phil belachelijk te maken. Sommige gebruikers hier snappen goede popmuziek gewoonweg niet. Alles wat ze luisteren moet alternatief genoeg zijn, omdat ze anders niet cool genoeg gevonden worden door iedereen. Ik hoop dat mensen dit album toch een kans willen geven. En het wat vaker luisteren om het album te snappen. Laat je niet leiden door users die Phil belachelijk maken. Dit zijn geen The Voice Of Holland, X-Factor of Idols popsongs. Dit is kwaliteitspop. Both Sides krijgt van mij net geen 5 sterren. Omdat de schitterende track For A Friend niet op de deluxe uitvoering staat en de livetracks daarop zijn minder goed dan de studioversies. Dit album is niet zo gemaakt om met een grote liveband te spelen. De studioversies die Phil helemaal zelf inspeelde zijn beter. Ik stoor me niet aan de ritmebox. Het is juist heerlijk in de drums verweven. Ook de lengte van dit album is prima. Alle tracks zijn goed.

Tja ....

Verklaar u nader ....

Phil Collins heeft twee kanten. De virtuoze drummer in een geweldige progrock band. En de componist en uitvoerder van prachtige pakkende goede popliedjes.


Veel songs van dit album gaan over zijn eerste vrouw. Luister maar eens goed.

Jawel, maar zijn eerste album daarover was een stuk beter!

Ik hoor op dit album een mens op de rand van de afgrond, die lijdt en zich volledig geeft in zijn muziek. De discussie over welk album beter is zal voor mij lastig blijven.

Ik vind een aardig album maar te veel een herhaling van ...But S. Vaak deed hij wat anders met z'n albums maar dit is veel van het zelfde en dat hadden we eerder al gehoord en dan was het nog beter ook in 1989/90.

Dat album was natuurlijk een mega giga succes dus misschien wel logisch om daar op voort te borduren maar ik vind het maar matig gelukt. We Wait and We Wonder is dan wel weer top maar daarvan staan er te weinig op dit album. Nu heb ik van t weekend de 2 disc versie gekocht (als onderdeel van de box) en daar moet ik me nog in verdiepen. Wellicht dat er vanuit dat (nieuwe) perspectief een half puntje verhoging in zit.

Het feit dat hij dit in zijn eentje ingespeeld heeft, en dat de nummers eigenlijk niet gemaakt zijn voor een liveband, vind ik een behoorlijke verandering ten opzichte van But S. Hij verlangt terug naar een tijd in de liefde die nooit meer zal terugkomen. En hij is daar depressief van. Het is ontzettend goed gebracht.

Dat hij nu zelf de instrumenten heeft bespeeld is inderdaad anders maar dat maakt het nog steeds een herhalingsoefening. Het gaat om het songmatige en niet om wie de basgitaar bespeelde, in dat opzicht vind ik het dus het zelfde enkel dan wat minder materiaal dan But.

Hij heeft dit album thuis gemaakt. Collins wilde gaan scheiden van de toenmalige echtgenote Jill Tavelman (2e) en zij hoorde de opnames terwijl hij bezig was terwijl ze nog geen weet had van de scheiding die er aan zat te komen. Moet vrij heftig voor haar zijn geweest toen de puzzelstukje op hun plaats gingen vallen.

Vooral het laatste nummer Please come out Tonight was gericht op een oude liefde die hij weer was tegen gekomen en de (mede) aanzet had gegeven voor de scheiding.

Op zich had dit een tweede Face Value moeten worden met zelfs nieuwe benaderingen van structuren van songs van Face Value. Maar dan moet je (ja, ik weet het) wel heel goed luisteren.

Ik mag het album zeker wel, het heeft een droevig iets wat me raakt.

Deze informatie klopt niet. Ze waren al van plan uit elkaar te gaan in 1989. Dit album gaat niet over zijn tweede vrouw.


Ik vind het materiaal niet minder. En je moet begrijpen dat hij alleen wilde zijn met zijn verdriet en dit niet met een band wilde opnemen. Daardoor klinkt het dus wel degelijk anders dan But Seriously, ben ik van mijn mening.

Dat kan en dat mag

Heb jij, als blijkbaar groot fan, al een mening over de nieuwe 2 cd versies?

Ik vind ze geweldig. De extra's zijn leuk. En het eerste album is ook mooi opgepoetst.

Jawel hoor ! De scheiding was pas (uitgesproken) in 1996. bron 1

Lees dit maar eens dan: Phil Collins' Wiltshire-based ex-wife sick of stories about running off with the decorator. | Western Daily Press - westerndailypress.co.uk
Collins famously dumped second wife, Jill Tavelman by fax in 1989