Van Halen - For Unlawful Carnal Knowledge (1991)

De link met de grunge-era leg ik niet zo. Er is weliswaar meer gitaar. Maar dit is verder toch een typische stadionplaat. Groots en wervelend.

De grunge zorgde ervoor dat alles kaal en 'eerlijk' moest zijn. Met teksten over die keer dat je de trein miste en dat dat supererg is enzo. En fretboardgymnastiek cq. technisch verfraaide gitaarsolo's waren reden voor de bladen om je uit te lachen en daarna te negeren. Daar is op F.U.CK. toch nog geen sprake van?

In 91 liep de populariteit van opgepompte hardrock weliswaar op zijn eind maar kwamen er vooral in de VS nog genoeg megaproducties in de schappen te liggen. Twee, drie jaar later zou deze stijl echt nagenoeg dood zijn. Al ging Van Halen rustig verder met Balance.

Je doelt waarschijnlijk op het bericht van Luc uit 2017, mij zal je het woord grunge niet horen noemen, echter de productie is voor mijn gevoel wat minder pompeus dan de voorgaande worpen met Hagar. Het zal hem ook in het feit zitten dat de keyboard stukken en het synthesizer geweld binnen de perken blijft. Dat maakt dat de heren niet blind waren voor opnametechnieken en trendgevoelige producties, daarmee past F.U.C.K. prima in het tijdsbeeld van destijds. Voor Van Halen's begrippen kent het geheel uiteraard nog wel een 'weids' geluid. Ben het met je eens dat rond midden jaren 90 een zogezegd 'naturel en droge' productie, bij veel bands min of meer de norm was geworden en dat irriteerde mij destijds mateloos. Tevens waren de gitaarsolo's, galm op de stem en uitwaaierende riffs grotendeels uit den boze, fascinerend om te zien hoe die trend bij zoveel artiesten en groepen toch navolging kreeg.

Jouw visie deel ik wel. Ik reageerde inderdaad op die andere post. Die is zo oud dat ik er maar een algemene opmerking van maakte.

Na 3 jaar stilte kwam VH weer terug aan het front met het ijzersterke F.U.C.K album. Het beste uit het Sammy Hagar's tijdperk. Destijds deed het me sterk denken aan het Fair Warning album wat ook een beetje een donkere duistere sfeer kende. Ze hadden duidelijk geleerd van de belabberde productie van hun laatste plaat (OU812). Er werden 2 gerenommeerde producers aangetrokken, te weten Ted Templeman die de eerste 6 albums al had gedaan en Andy Johns die ook zijn sporen allang verdiend had (Led Zeppelin, Rolling Stones, Free etc). En dat is dus ook te horen..... een muur van geluid en een dikke vette bass!
Poundcake opent het bal: heavy, los en heerlijk log. Judgement Day komt daar snoeihard over heen. Dan een nummer speciaal voor de bass lijkt wel met Spanked , heavy funk zou je kunnen zeggen. het 4e nummer Runaround is dan toch wel een tegenvaller. Het was dan ook de 2e single wat nogal makkelijk klinkt. De videoclip was dan wel grappig gedaan.
En als we het over duister hebben dan hoort Pleasure Dome daar zeker bij. Machtig sterk nummer met goed doordacht slagwerk. In 'N' Out swingt de pan uit en Man On A Mission is lekker funky.
The Dream Is Over is op zich een ijzersterk nummer maar een beetje verkeerd opgebouwd naar mn mening. Je krijgt eerst een hele serie coupletten achter elkaar en dan het refrein. Dan de break met gitaarsolo en weer het refrein. Het had naar mijn smaak ook iets langer gemogen want nu komt de song niet goed uit de verf.....
Het 3e hoogtepunt (naast Poundcake en Pleasure Dome) is Right Now. Een schitterend nummer met een mooie piano inleiding en sterke teksten. Een nummer dat we niet zo gewend zijn van Van Halen maar dat maakt het ook juist prachtig. Top Of The World is dan een waardige afsluiter.
Eddie Van Halen laat zich weer van zn beste kant zien en kan nog steeds een aardig poepje laten ruiken. Sammy is ook zeer sterk met zn strot en het meest geruststellende is misschien wel dat Mikey's bass weer terug is. Dus eindconclusie is Van halen is back for business!

Echt al in geen jaren meer gedraaid dit. Volgens mijn administratie moet dit schijfje zich echter in mijn CD-kast bevinden. Ik zal 'm zo eens opsnorren en opzetten. Ik herinner me zo uit het hoofd eigenlijk alleen het boormachinegeluid uit het eerste nummer en het al bovengenoemde in mijn oren wat clichématige stadionrock geluid. Destijds was ik zelf eigenlijk meer into muziek over gemiste treinen en hoe supererg dat is.

Ik kan me ook nog een klasgenoot herinneren die dit album net had gekocht, op z'n discman luisterde en het zo vond tegenvallen, dat ie 'm in de klas direct weer van de hand deed aan die andere, altijd maar over Skid Row zagende klasgenoot. Mooie tijden hoor.

Als je Slave To The Grind kent van Skid Row kan ik mij wel voorstellen dat hij daar altijd over aan het doorzagen was

Nou inderdaad!

Een prima productie en opener Poundcake is een schot in de roos, het walst over je heen en Ed is weer aardig in vorm. Judgement Day is wederom heavy en is ook vrij sterk. Spanked is funky, lekkere baspartij van Anthony hoor, het nummer boeit mij echter niet de volledige lengte. Runaround vind ik een magere song. Right Now is aardig en Pleasure Dome is energiek en druk en de ritmesectie maakt overuren, een uitstekend nummer. Man on a Mission kan mij ook bekoren. Hoewel veel songs in mijn beleving onnodig lang worden uitgerekt is F.U.C.K. gewoon een prima plaat. Zo revancheert Van Halen zich voor de enigszins zwakke voorganger, is de plaat tot in de puntjes verzorgd en kent maar weinig echt zwakke momenten.

Tussenstand:

1. Van Halen
2. 1984
3. F.U.C.K.
4. Fair Warning
5. 5150
6. Van Halen II
7. Women and Children First
8. OU812
9. Diver Down

Gisteren naar aanleiding van het trieste nieuws omtrent Eddie veel Van Halen geluisterd. Ook dit prachtalbum weer eens in volle glorie uit de speakers laten knallen. Wát een sound had de beste man toch in z'n gitaar. Op dit album wijkt het af ten opzichte van de oude albums. Maar binnen no time weet je dat het Eddie is. En wat komt 316 dan ineens keihard binnen zeg...pffff.

Je weet ook binnen no time dat Alex Van Halen de drummer is. Zo een herkenbaar geluid hij uit zijn drumstel haalt. Op deze plaat is hij weer dominant aanwezig. Het openingsnummer zegt al genoeg.
Ik hou van dit album. Ja , draai de cd iets meer van wegen de omstandigheden. Zo ontdekte ik ook weer Women And Children first. Wat een plaat is dat zeg. Heerlijk!

Correct! Kijk, je kunt onmogelijk om Eddie heen. Maar daarmee wordt Alex (te) vaak overgeslagen. De sound die hij heeft (al vanaf het debuut) is zó uit duizenden herkenbaar en 'eigen'. Ook daaraan herken je inderdaad binnen luttele seconden met welke band je van doen hebt. Kan me nog herinneren dat toen dit album uit kwam er wat kritiek was uit sommige hoeken dat de drumsound niet zo heel best was. Pfff het zal wel aan mij liggen maar ik hoor dat absoluut niet. Integendeel, ik vind de productie van dit album echt heerlijk!

Terecht wordt hier Alex Van Halen eens bejubeld. De man is een topdrummer. Live is hij zeker niet bepaald ritmevast overigens, want de broeders jaagden elkaar enorm op. Maar bij Van Halen is dat geen enkel probleem. Ik vind dit album overigens iets minder traditioneel Van Halen-achtig trouwens, maar dat is niet perse een negatief punt. Hij klinkt heavier dan iedere eerdere Van Halen plaat die hiervoor uitkwam. Voor het eerst horen we Eddie Van Halen veel spelen op het halselement van zijn (nieuwe) gitaar. Solo's klinken wat ronder en melodieuzer daardoor. Nog steeds te gek, maar iets minder agressief.

Voor mij een vergeten album en das geheel mijn eigen schuld. Aangeschaft en eigenlijk daarna maar weinig of zeg maar nooit naar omgekeken. De reden blijft duister. Bij terugbeluistering is dit een meer dan prima album. Soms is het leuk om platen te herontdekken en dan een parel terug te vinden binnen je eigen collectie. Dit is er zo 1 . 4 en halve ster en deze blijft wel even bij de stereo slingeren.

Net als David Lee Roth in januari dat jaar deed, kwam Van Halen in juni 1991 met een album met méér gitaar en minder toetsen. Grunge moest nog doorbreken (vier maanden na dit For Unlawful Carnal Knowledge), dat was de reden dus niet.
Met 52 minuten is het de langste Van Halen tot dan. Voor mij is de groep op z'n sterkst als hun langspelers onder de 35 minuten blijven. Dan mag Ted Templeman zijn teruggekeerd als producer, met het dikke jaar dat de groep voor de opnamen uittrok, mis ik de spontaniteit van voorheen.

Goede ideeën zijn er zeker, zoals Poundcake in zijn robuustheid, Spanked met zijn grimlachtekst. En toch. Nummers van minimaal vijf minuten? Bij Van Halen leidt het tot onnodig rekken; de herhalingen halen de vaart eruit, zeker als de melodieën te vaak niet memorabel zijn.
Waar Eddie Van Halen voorheen volop experimenteerde met eerst gitaar en vanaf 1981 synthesizers, werd die drang naar uitproberen geleidelijk minder. Met de boorgeluiden op Poundcake doet hij toch weer wat ongewoons, al is het slechts een moment te horen.

Mijn favorieten: het snelle Judgeman's Day; Pleasure Dome houdt gedurende bijna zeven minuten wel mijn aandacht dankzij opbouw, melodieën, riffs, drumwerk en gitaarsolo; het swingende The Dream Is Over met pakkend refrein, fraaie gitaarsolo en zo'n heerlijk koortje van Michael Anthony; uiteindelijk toch nog piano in Right Now, mijn favoriet van de plaat dankzij de melodie; het verstilde 316 en de eindriff van Jump die in Top of the World een tweede leven kreeg. Dat zijn bij elkaar 20 minuten, waarvan het merendeel dus in de tweede helft.
Mijn mening wijkt af van menig fan van Van Halen: in Nederland haalde F.U.C.K. in augustus '91 #24, in de VS net als de vorige albums #1. De singles daar: Top of the World #27 in november '91 en Right Now #55 in maart '92.

Ten slotte: ben ik de enige die bij de riff van Man on a Mission de hele tijd Rag Doll van Aerosmith in het hoofd krijg?

Misschien een leuk weetje is dat Templeman pas halverwege werd terug gevraagd. De reden daarvoor was dat Andy Johns (de originele producer) er een potje van gemaakt had. Eddie en Andy waren drinkmaatjes geworden. En dus vaak bezopen. Hagar begon daar behoorlijk genoeg van te krijgen. Toen Johns per ongeluk een al opgenomen vocal track van Hagar had gewist was de maat vol voor Sammy. En deze riep toen de hulp in van Ted. Dit tot groot ongenoegen van Johns. Het instrumentale gedeelte was toen al grotendeels opgenomen. Ted heeft de zang van Sammy opgenomen. En later nog wat overdubs en de mix enz samen met Johns gedaan. Dat ook dat niet goed viel bij Johns spreekt voor zich.

En dan zaten ze ook nog in de thuisstudio van Eddie, toch?

Dat denk ik wel ja.

Er komt een deluxe release aan van deze kneiter kwam ik gisteren achter. Zeer fraai met het 'Free concert in Dallas' erbij. Die circuleert al jaren op youtube en in het bootleg circuit. De kwaliteit daarvan is aardig acceptabel vind ik zelf. Zo uit het mengpaneel als ik me niet vergis. Alles lekker rauw en eerlijk. Ben benieuwd of ze daar nog wat aan gedaan hebben maar zo niet dan is het ook niet erg. Verder is de boxset natuurlijk véél te duur om gelijk tot aanschaf over te gaan vind ik persoonlijk. Maar even wachten en kijken of ie gaat zakken na verloop van tijd.

Sammy is zo schor als de papegaai van malle pietje in Dallas. Laten ze Live without a net maar eens uitbrengen.

Overdrijven is ook een vak
Hij heeft niet z'n beste dag maar klinkt prima. En Live without a net is al uitgebracht. In tegenstelling tot deze opnames.

Fantastische beelden! Mooi opgepoetst

Afgelopen vrijdag de F.U.C.K boxset ontvangen en ik moet zeggen dat ze er deze keer echt hun best voor hebben gedaan om er wat van te maken! Want de boxset van het hele Hagar oeuvre was wel heel pover. Als je m niet in de voorverkoop hebt gekocht is ie inderdaad wel aan de hoge kant (ik heb m dus voor zo'n 50 eurootjes minder). Maar dit keer wordt je als VH fan wel verwend.
Je krijgt op dubbel LP de remastered versie met op zijde 4 op zwart lak het rings VH logo in donker metallic look. Eigenlijk een must om die in te lijsten en een mooi plaatsje te geven! De remastered versie op CD. De 2e CD is ook een treat, Naast 2 alternatieve versies van Right Now (Organ versie is fraai , de guitar single mix wat minder) 1 instrumentale versie van The Dream Is Over wat best overeind blijft zonder de zang. Verder is het complete opgenomen concert uit december 91 (Dallas Free show) op de 2e cd gezet waarvan er maar een paar tracks als bootleg op youtube verschenen zijn.
En deze show was dus ook professioneel op film ook opgenomen wat ik tot begin dit jaar niet eens wist!
En nu te bewonderen op blue ray disk in haarscherp kwaliteit. En wat ik hieraan ook zo aardig vind is dat ze het zo rauw mogelijk hebben gelaten. En dus inderdaad is Sammy niet helemaal goed bij stem. En dat was juist de rede dat ze die concert gratis gaven. In 1988 moest een show in Dallas voortijdig worden afgebroken omdat Sam's zn stembanden het begaven. De arme man beloofde toen dat ze zouden terugkeren voor een gratis concert! (het management was hier niet zo blij mee overigens)
Naast al dit beeld en geluid is er ook veel meer aandacht besteed aan de aankleding van de set. Aardig wat foto's die ik nog niet kende en verder veel merchandise gerelateerd aan dit album op foto gezet. Zoals de zeer zeldzame echte Poundcake gebak. Daar heeft mijn goede VH vriend ook een aandeel in gehad. Die is daar uiteraard zeer trots op!
De Sammy Hagar tijdperk is hiermee definitief uit het verdom hoekje gehaald. Sterker nog....de verstokte David Lee Roth aanhanger zal nu heel jaloers zijn denk ik zo. En ik denk dan dat Van Halen I en 1984 ook zeker zo'n boxset verdienen............ Dus blijven sparen maar!

Net de box even bekeken op Discogs. Daar staat ie mooi weergegeven, inclusief foto's van al het moois. Ziet er echt fantastisch uit! Toch maar eens kijken of ik ergens een exemplaar kan vinden voor een acceptabel bedrag

Wat is acceptabel? Bij bol is deze set 144,99 en goedkoper zie ik hem nergens.

Op rhino.com is ie omgerekend nu te koop voor 92 euro (99.98 in dollars), maar daar komen nog inklaringskosten bij van postnl. Misschien is het dan nog steeds goedkoper maar niet veel meer ben ik bang.

Klik

Ja dat is inderdaad de vraag...Bij Large had ik 'm inderdaad al zien staan. Maar voor dat geld heb ik die boxset met alle vijf Sammy albums ook. En dus vind ik €130,- voor 1 album niet in verhouding staan en behoorlijk (te) duur. Heb de originele persing ook nog in de kast staan dus ik laat het maar even zo denk ik...