Madonna - Ray of Light (1998)
mijn stem
705 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Dance
Label: Warner Bros.
-
Drowned World / Substitute for Love (5:09)
-
Swim (5:00)
-
Ray of Light (5:21)
-
Candy Perfume Girl (4:34)
-
Skin (6:22)
-
Nothing Really Matters (4:27)
-
Sky Fits Heaven (4:48)
-
Shanti / Ashtangi (4:29)
-
Frozen (6:12)
-
The Power of Good-Bye (4:10)
-
To Have and Not to Hold (5:23)
-
Little Star (5:18)
-
Mer Girl (5:32)
-
Has to Be * (5:16)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
1:06:45
(1:12:01)
2
geplaatst: 13 augustus, 09:48 uur
Neal Peart schreef:
haar beste album, toen ze nog gewoon deed
haar beste album, toen ze nog gewoon deed
Wat is voor jou dan gewoon? Madonna is altijd “ongewoon” geweest, gewoon is haar stijl niet.
1
geplaatst: 13 augustus, 13:40 uur
Voor mij blijft dit het beste en 'meest complete' Madonna album, met daarop ook het -voor mij- beste nummer dat ze heeft. opgenomen, The Power of Goodbye.
Met de mensen die aangeven dat Madonna nooit vernieuwend is geweest ben ik het ook totaal niet eens. Die hebben duidelijk bepaalde tendensen uit haar muzikale loopbaan gemist.
Naar mijn idee (en beleving destijds) heeft Madonna in 1986 met haar album True Blue de wereld veroverd. Zij werd toen echt een fenomeen en overal op de planeet tot ver in alle uithoeken waren de vele singles die van dit album getrokken werden te horen.
En toen in 1989 Like a Prayer werd aangekondigd vormde dat de opmaat tot haar super stardom. En natuurlijk heeft zij zeker op haar beurt vele andere grootheden die na haar kwamen beïnvloed.
(Wie La Isla Bonito hoort en daarna ALjehandro van Lady Gaga, weet genoeg om maar een voorbeeld te noemen).
Met het uitkomen van Erotica raakte ze naar mijn idee een beetje de weg kwijt, haar extreme fascinatie met seks en alles wat daarmee samenhangt deden mij de wenkbrauwen fronzen en ik vond het bijbehorende boek destijds ook volstrekt overbodig. Niet omdat ik zou preuts ben, maar ik vond het banaal en smakeloos. ik dacht toen wel, dit heb je toch helemaal niet nodig...Wel vond ik dat ze haar muzikale weg verder aan het perfectioneren was, in die zin is dat album wel een opmaat naar Ray of Light.
Toen Frozen uitkwam was dat echt een statement, ook de niet Madonna adepten vonden de song en bijbehorende clip geweldig, het was voor haar terug in de limelights. Dit album dat kort daarna uitkwam werd ook door velen gezien als haar Magnum Opus, zo ook door mij.
Eigenlijk vind ik dat ze met Ray of Light en een aantal albums daarna: Music, American Life en Confessions on a Dancefloor, zichzelf zeker elke keer opnieuw heeft uitgevonden.
Ik vind CoaD 1 overigens ook nog steeds veel verrassender en vernieuwender -destijds- en beter dan Confessions II.
Ik vind Confessions II niet slecht, maar ik hoor er niet de topper in die veel mensen hier wel horen. In wezen vond ik Madame X veel beter. Maar ja smaak hé, dat blijft gelukkig een persoonlijk iets.
Maar Ray of Light blijf ik jaarlijks wel een paar keer draaien. Een baken in de tijd.
Met de mensen die aangeven dat Madonna nooit vernieuwend is geweest ben ik het ook totaal niet eens. Die hebben duidelijk bepaalde tendensen uit haar muzikale loopbaan gemist.
Naar mijn idee (en beleving destijds) heeft Madonna in 1986 met haar album True Blue de wereld veroverd. Zij werd toen echt een fenomeen en overal op de planeet tot ver in alle uithoeken waren de vele singles die van dit album getrokken werden te horen.
En toen in 1989 Like a Prayer werd aangekondigd vormde dat de opmaat tot haar super stardom. En natuurlijk heeft zij zeker op haar beurt vele andere grootheden die na haar kwamen beïnvloed.
(Wie La Isla Bonito hoort en daarna ALjehandro van Lady Gaga, weet genoeg om maar een voorbeeld te noemen).
Met het uitkomen van Erotica raakte ze naar mijn idee een beetje de weg kwijt, haar extreme fascinatie met seks en alles wat daarmee samenhangt deden mij de wenkbrauwen fronzen en ik vond het bijbehorende boek destijds ook volstrekt overbodig. Niet omdat ik zou preuts ben, maar ik vond het banaal en smakeloos. ik dacht toen wel, dit heb je toch helemaal niet nodig...Wel vond ik dat ze haar muzikale weg verder aan het perfectioneren was, in die zin is dat album wel een opmaat naar Ray of Light.
Toen Frozen uitkwam was dat echt een statement, ook de niet Madonna adepten vonden de song en bijbehorende clip geweldig, het was voor haar terug in de limelights. Dit album dat kort daarna uitkwam werd ook door velen gezien als haar Magnum Opus, zo ook door mij.
Eigenlijk vind ik dat ze met Ray of Light en een aantal albums daarna: Music, American Life en Confessions on a Dancefloor, zichzelf zeker elke keer opnieuw heeft uitgevonden.
Ik vind CoaD 1 overigens ook nog steeds veel verrassender en vernieuwender -destijds- en beter dan Confessions II.
Ik vind Confessions II niet slecht, maar ik hoor er niet de topper in die veel mensen hier wel horen. In wezen vond ik Madame X veel beter. Maar ja smaak hé, dat blijft gelukkig een persoonlijk iets.
Maar Ray of Light blijf ik jaarlijks wel een paar keer draaien. Een baken in de tijd.
0
geplaatst: 14 augustus, 08:43 uur
Roxy6 schreef:
Voor mij blijft dit het beste en 'meest complete' Madonna album, met daarop ook het -voor mij- beste nummer dat ze heeft. opgenomen, The Power of Goodbye.
Met de mensen die aangeven dat Madonna nooit vernieuwend is geweest ben ik het ook totaal niet eens. Die hebben duidelijk bepaalde tendensen uit haar muzikale loopbaan gemist.
Naar mijn idee (en beleving destijds) heeft Madonna in 1986 met haar album True Blue de wereld veroverd. Zij werd toen echt een fenomeen en overal op de planeet tot ver in alle uithoeken waren de vele singles die van dit album getrokken werden te horen.
En toen in 1989 Like a Prayer werd aangekondigd vormde dat de opmaat tot haar super stardom. En natuurlijk heeft zij zeker op haar beurt vele andere grootheden die na haar kwamen beïnvloed.
(Wie La Isla Bonito hoort en daarna ALjehandro van Lady Gaga, weet genoeg om maar een voorbeeld te noemen).
Met het uitkomen van Erotica raakte ze naar mijn idee een beetje de weg kwijt, haar extreme fascinatie met seks en alles wat daarmee samenhangt deden mij de wenkbrauwen fronzen en ik vond het bijbehorende boek destijds ook volstrekt overbodig. Niet omdat ik zou preuts ben, maar ik vond het banaal en smakeloos. ik dacht toen wel, dit heb je toch helemaal niet nodig...Wel vond ik dat ze haar muzikale weg verder aan het perfectioneren was, in die zin is dat album wel een opmaat naar Ray of Light.
Toen Frozen uitkwam was dat echt een statement, ook de niet Madonna adepten vonden de song en bijbehorende clip geweldig, het was voor haar terug in de limelights. Dit album dat kort daarna uitkwam werd ook door velen gezien als haar Magnum Opus, zo ook door mij.
Eigenlijk vind ik dat ze met Ray of Light en een aantal albums daarna: Music, American Life en Confessions on a Dancefloor, zichzelf zeker elke keer opnieuw heeft uitgevonden.
Ik vind CoaD 1 overigens ook nog steeds veel verrassender en vernieuwender -destijds- en beter dan Confessions II.
Ik vind Confessions II niet slecht, maar ik hoor er niet de topper in die veel mensen hier wel horen. In wezen vond ik Madame X veel beter. Maar ja smaak hé, dat blijft gelukkig een persoonlijk iets.
Maar Ray of Light blijf ik jaarlijks wel een paar keer draaien. Een baken in de tijd.
Voor mij blijft dit het beste en 'meest complete' Madonna album, met daarop ook het -voor mij- beste nummer dat ze heeft. opgenomen, The Power of Goodbye.
Met de mensen die aangeven dat Madonna nooit vernieuwend is geweest ben ik het ook totaal niet eens. Die hebben duidelijk bepaalde tendensen uit haar muzikale loopbaan gemist.
Naar mijn idee (en beleving destijds) heeft Madonna in 1986 met haar album True Blue de wereld veroverd. Zij werd toen echt een fenomeen en overal op de planeet tot ver in alle uithoeken waren de vele singles die van dit album getrokken werden te horen.
En toen in 1989 Like a Prayer werd aangekondigd vormde dat de opmaat tot haar super stardom. En natuurlijk heeft zij zeker op haar beurt vele andere grootheden die na haar kwamen beïnvloed.
(Wie La Isla Bonito hoort en daarna ALjehandro van Lady Gaga, weet genoeg om maar een voorbeeld te noemen).
Met het uitkomen van Erotica raakte ze naar mijn idee een beetje de weg kwijt, haar extreme fascinatie met seks en alles wat daarmee samenhangt deden mij de wenkbrauwen fronzen en ik vond het bijbehorende boek destijds ook volstrekt overbodig. Niet omdat ik zou preuts ben, maar ik vond het banaal en smakeloos. ik dacht toen wel, dit heb je toch helemaal niet nodig...Wel vond ik dat ze haar muzikale weg verder aan het perfectioneren was, in die zin is dat album wel een opmaat naar Ray of Light.
Toen Frozen uitkwam was dat echt een statement, ook de niet Madonna adepten vonden de song en bijbehorende clip geweldig, het was voor haar terug in de limelights. Dit album dat kort daarna uitkwam werd ook door velen gezien als haar Magnum Opus, zo ook door mij.
Eigenlijk vind ik dat ze met Ray of Light en een aantal albums daarna: Music, American Life en Confessions on a Dancefloor, zichzelf zeker elke keer opnieuw heeft uitgevonden.
Ik vind CoaD 1 overigens ook nog steeds veel verrassender en vernieuwender -destijds- en beter dan Confessions II.
Ik vind Confessions II niet slecht, maar ik hoor er niet de topper in die veel mensen hier wel horen. In wezen vond ik Madame X veel beter. Maar ja smaak hé, dat blijft gelukkig een persoonlijk iets.
Maar Ray of Light blijf ik jaarlijks wel een paar keer draaien. Een baken in de tijd.
Ik vond Madonna’s Erotica era net erg fascinerend. Het album zelf is naar mijn mening uiterst ondergewaardeerd en haar Sex boek blijf ik koesteren.
1
geplaatst: 14 augustus, 19:17 uur
ik vind het -oprecht- fijn voor je dat je daar zoveel lol aan beleeft!
Zoveel mensen, zoveel smaken.
Overigens heb ik nergens gezegd dat ik het album Erotica slecht vind, er staan enkele heel goede tracks op, maar de lading waaraan het opgehangen is spreekt mij veel minder aan.
Zoveel mensen, zoveel smaken.
Overigens heb ik nergens gezegd dat ik het album Erotica slecht vind, er staan enkele heel goede tracks op, maar de lading waaraan het opgehangen is spreekt mij veel minder aan.
3
geplaatst: 14 augustus, 19:54 uur
Roxy6 schreef:
Met het uitkomen van Erotica raakte ze naar mijn idee een beetje de weg kwijt, haar extreme fascinatie met seks en alles wat daarmee samenhangt deden mij de wenkbrauwen fronzen en ik vond het bijbehorende boek destijds ook volstrekt overbodig. Niet omdat ik zou preuts ben, maar ik vond het banaal en smakeloos. Jk dacht toen wel, dit heb je toch helemaal niet nodig...
Met het uitkomen van Erotica raakte ze naar mijn idee een beetje de weg kwijt, haar extreme fascinatie met seks en alles wat daarmee samenhangt deden mij de wenkbrauwen fronzen en ik vond het bijbehorende boek destijds ook volstrekt overbodig. Niet omdat ik zou preuts ben, maar ik vond het banaal en smakeloos. Jk dacht toen wel, dit heb je toch helemaal niet nodig...
Dat heeft toch niks te maken met 'nodig hebben'? Sterker nog, in Amerika maakte ze het zich alleen maar moeilijk door over seks te zingen, maar dat is wat ze wilde: iets normaliseren wat ook heel normaal is. Blijkbaar noemen mensen het anno 2026 nog steeds banaal en smakeloos, maar ik begrijp daar niks van.
2
geplaatst: 14 augustus, 23:19 uur
Of ze iets wilde normaliseren betwijfel ik. Het was naar mijn idee - en dat kwam ook heel duidelijk naar voren in al de interviews en artikelen die in 1992 verschenen- dat ze vooral wilde provoceren. Ik heb die hele periode volledig meegekregen.
En daar is ze toen goed in geslaagd, want met name in America, waar je wel hele groepen mensen mag afslachten in full screen en in technicolor colors, maar vooral geen of weinig bloot (denk bijvoorbeeld maar aan Janet Jackson met nipple gate in 2004), heeft ze schokgolven veroorzaakt.
In Europa veel minder. Begin jaren negentig van de vorige eeuw was de hele kust nog gevuld met topless naaktstranden of volledige naaktstranden. Ook in films en series struikelde je toen over het zogenaamde "functionele" bloot.
Wat dat betreft is de maatschappij volledige 180 graden gedraaid, ik weet niet wanneer de grote verpreutsing een aanvang nam, maar dat die de laatste jaren volledig tot wasdom is gekomen staat wel buiten kijf. In deze contreien hoefde zij dus echt niets te normaliseren. Die vrijheid was er toen al.
En daar is ze toen goed in geslaagd, want met name in America, waar je wel hele groepen mensen mag afslachten in full screen en in technicolor colors, maar vooral geen of weinig bloot (denk bijvoorbeeld maar aan Janet Jackson met nipple gate in 2004), heeft ze schokgolven veroorzaakt.
In Europa veel minder. Begin jaren negentig van de vorige eeuw was de hele kust nog gevuld met topless naaktstranden of volledige naaktstranden. Ook in films en series struikelde je toen over het zogenaamde "functionele" bloot.
Wat dat betreft is de maatschappij volledige 180 graden gedraaid, ik weet niet wanneer de grote verpreutsing een aanvang nam, maar dat die de laatste jaren volledig tot wasdom is gekomen staat wel buiten kijf. In deze contreien hoefde zij dus echt niets te normaliseren. Die vrijheid was er toen al.
1
cosmic kid (moderator)
geplaatst: 15 augustus, 07:53 uur
Beste allen, mag het hier weer over Ray Of Light gaan? Interessant gesprek maar meer iets voor de artiestenpagina. Of voor bij Erotica
0
geplaatst: 15 augustus, 10:28 uur
Roxy6 schreef:
Of ze iets wilde normaliseren betwijfel ik. Het was naar mijn idee - en dat kwam ook heel duidelijk naar voren in al de interviews en artikelen die in 1992 verschenen- dat ze vooral wilde provoceren. Ik heb die hele periode volledig meegekregen.
Of ze iets wilde normaliseren betwijfel ik. Het was naar mijn idee - en dat kwam ook heel duidelijk naar voren in al de interviews en artikelen die in 1992 verschenen- dat ze vooral wilde provoceren. Ik heb die hele periode volledig meegekregen.
Als iets taboe is, dan is provocatie juist een manier om dat te doorbreken.
1
geplaatst: 15 augustus, 10:56 uur
Arrie schreef:
Als iets taboe is, dan is provocatoe juist een manier om dat te doorbreken.
Klimaat drammers, Zwarte Piet drammers..., we zitten er echt op te wachten Als iets taboe is, dan is provocatoe juist een manier om dat te doorbreken.
. Met andere woorden: provocatie is in meest van tijd gewoon stront vervelend.Ik beschouw "Ray of Light", daar gaat het hier toch over?, niet als een provocerend album. In mijn beleving is het één van de beste albums van Madonna samen met haar album "Bedtime Stories" en beide "Confessions" albums.
1
geplaatst: 15 augustus, 11:22 uur
Hans Brouwer schreef:
. Met andere woorden: provocatie is in meest van tijd gewoon stront vervelend.
Ik beschouw "Ray of Light", daar gaat het hier toch over?, niet als een provocerend album. In mijn beleving is het één van de beste albums van Madonna samen met haar album "Bedtime Stories" en beide "Confessions" albums.
(quote)
Klimaat drammers, Zwarte Piet drammers..., we zitten er echt op te wachten . Met andere woorden: provocatie is in meest van tijd gewoon stront vervelend.Ik beschouw "Ray of Light", daar gaat het hier toch over?, niet als een provocerend album. In mijn beleving is het één van de beste albums van Madonna samen met haar album "Bedtime Stories" en beide "Confessions" albums.
We zitten nog minder te wachten op klimaatontkenners en racisten.
0
geplaatst: 15 augustus, 11:22 uur
Klimaatontkenners zijn veel erger. Dit heeft niets met Madonna te maken maar ik moest het toch even kwijt:)
Toen dit album verscheen had ik op zich niet heel veel met Madonna maar mijn toenmalige vriendin was fan van haar en draaide deze plaat constant. Uiteindelijk begon ik het zo goed te vinden dat ik ook de cd heb aangeschaft. Samen met OK Computer en The Dave Matthews Band is dit voor mij echt de soundtrack die bij het einde van de jaren negentig hoort.
Heb ik toch nog wat over het album er in gesneakt
3
geplaatst: 15 augustus, 12:02 uur
Arrie schreef:
We zitten nog minder te wachten op klimaatontkenners en racisten.
Eens! Daarom kunnen we maar beter genieten van bijvoorbeeld "Ray of Light" We zitten nog minder te wachten op klimaatontkenners en racisten.
.* denotes required fields.
* denotes required fields.