Madonna - Ray of Light (1998)

Madonna: als puber had ik een poster in mijn kamer hangen. Het album Like a Virgin vond ik wel gaaf. Mijn zus kocht daarna het album True Blue wat ik ook leuk vond en Like a Prayer was het album waarmee ik weer Madonna-liefhebber werd.
En daarna? Geen idee eigenlijk. Ik verloor haar totaal uit het oog, het boeide me voor geen meter meer wat ze deed (later heb ik het met terugwerkende kracht ingehaald).
En toen stond Ray of Light op uitkomen. Bij een aantal mensen in mijn omgeving was dat een geweldig iets en ik moet zeggen dat toen ik Frozen hoorde ik eigenlijk ook wel begon uit te kijken naar dit album. Ik en uitkijken naar een nieuw Madonna-album; het moest niet veel gekker worden!

Toch kocht ik het op dag van release en al bij het openingsnummer Drowned World / Substitute For Love was ik om. Dit was heel wat spannender dan ik van deze dame gewend was. Het klonk niet zo flauw of kinderachtig meer: Madonna was muzikaal volwassen geworden. Wat een ongelooflijk slimme zet om de hulp William Orbit in te roepen. Mooi nummer dat hypnotiserend werkt.
Swim kreeg iets meer beats toegevoegd en werd daarmee wat dansbaarder dan het vorige nummer. Er zit een heerlijk ritme in dit nummer met her en daar leuke neveneffecten.
Het ijzersterke Ray Of Light volgt. Die clip staat me ook nog goed bij: past perfect bij dit nummer. Dit is zo'n nummer dat telkens weer voluit mag gaan bij mij: hard draaien en vooral even flink meebewegen. Meezingen laat ik dan maar achterwege, zeker wanneer ze de hoogte in gaat. Okee, ik geef het toe: ik doe dat ook
Wat ik hier goed aan vind is het perfecte samengaan van populaire dance met rockinvloeden. Wederom met dank aan William Orbit.
Candy Perfume Girl heeft net als Swim weer zo'n lekkere mellow beat. Een lekker trippy nummer waar even gas terug wordt genomen na de hectiek van het titelnummer.
Het intro van Skin heeft het mysterieuze wat het nummer Frozen ook heeft. Ook dit nummer vind ik behoorlijk sterk overkomen, dit door alweer die perfecte balans tussen rockgitaar en dancebeats. Daarbij de spacy ondertoon en Skin is daarmee een geweldig nummer te noemen.
Dat Madonna back on top was met dit album bewees het feit dat ze ook in Nederland weer eens hits wist te scoren. Nothing Really Matters was er één van. Ik ken er ook wat remixen van en die zijn zonodig nog opzwepender dan deze album-versie. Ze grijpt met dit nummer enigszins terug naar de happy pop van wat jaren terug, maar doet dat dan wel in een ander jasje waardoor ik het veel beter te pruimen vind.
Sky Fits Heaven heeft ook het gedrevene wat meer songs op deze cd hebben. Ondanks dat het dansbaar is heeft het toch een, voor haar doen, wat somberder ondertoon. Zweverig nummer en dit moet men vooral hard draaien.
Shanti / Ashtangi vormt een klein beetje een buitenbeentje. Hier komt het spirituele gedoe naar voren. Zelf vind ik het randje. Het is dat het muzikaal erg sterk in elkaar steekt, maar verder heb ik er niet zo heel veel mee.
Frozen vind ik tot op de dag van vandaag nog steeds haar beste nummer. Dit was een droom terugkeer. Het nummer klopt gewoon: mooie opbouw, mooi gezongen, mooie muzikale begeleiding.
Of het nu 1998 of 2007 is: het blijft pakken.
Een andere Madonna-klassieker vind ik The Power Of Goodbye. Aan dit nummer zitten behoorlijk persoonlijke herinneringen vast die ik hier niet neer ga zetten, maar neem van mij aan dat het dit dan nét even mooier maakt allemaal. Prachtig!
To Have And Not To Hold gaat nog even door in dezelfde sfeer: melodieus en vloeiend. Het is dat er veel electronica in verwerkt is want anders zou je denken een bossanova-achtig nummer van b.v. Bebel Gilberto te beluisteren. Het heeft wel eenzelfde soort swing.
En dan zijn we aangekomen bij de 2 slotnummers. Ik zie deze nummers eigenlijk als één geheel. Misschien omdat het tempo hier enorm omlaag gaat.
Little Star heeft een heel klein beetje drum and bass invloeden wat bovenwel goed werkt in dit nummer en afsluiter Mer Girl heeft wat donkers over zich. Het is een zeer rustige afsluiter die duidelijk laat horen dat het feest over is. Sterk gedaan.

Ik vind het terecht dat dit album indertijd bejubeld werd door zowel pers als publiek (Madonna die in de OOr top 10 van 1998 stond: wie had dat ooit kunnen denken).
Het zal moeilijk zijn om dit meesterwerkje te evenaren, daarvoor is deze mevrouw soms net iets te berekenend bezig met het zoeken naar een nieuwe sound en bijpassend imago. Natuurlijk was dat hier ook het geval, maar gevoelsmatig lag het er voor mij net even wat minder dik bovenop.
Nog steeds een lievelings-album dit Ray of Light.....

Madonna zal toch wel altijd een artiest blijven waar ik weinig mee heb. Ze is veel te gecalculeerd bezig en vooral in de jaren tachtig heeft ze een aantal draken van singles uitgebracht (True Blue, Papa Don't Preach en nog vele anderen).

Tijdens de Like a Prayer periode wakkerde mijn belangstelling iets aan om daarna zo rond de uitgave van dat sexboek weer om te slaan in een volledige ongeinteresseerdheid / aversie of iets daar tussenin.

En toen was daar ineens de single Frozen, een werkelijk prachtig nummer. En daarna Ray of Light. En daarna Substitute for Love. Zomaar drie prachtige singles achter elkaar. Toen heb ik toch maar dit album aangeschaft en gelukkig bleken er nog vele andere toppers op het album te staan.

Skin en Sky Fits Heaven zijn twee heerlijke dansnummers, The Power of Goodbye is een heel mooi popliedje en Mer Girl een mooie rustige afsluiter.

Soms worden de lofuitingen aan het adres van haar dochter iets te overheersend en niet alle nummers zijn even goed, maar desondanks is dit een heel goed album.

En toen kwam Music en was het weer over tussen mij en Madonna. Maar dit album blijft prachtig.

Ik ben geen fan van Madonna. Haar hitsingles zijn uiteraard bekend en die luisteren over het algemeen prima weg, maar daar blijft het wat mij betreft dan ook bij. Maar als muziekliefhebber in het algemeen moet ik gewoonweg concluderen dat "Ray of Light" een ijzersterk popalbum is. Ik ben direct geboeid vanaf de opener "Drowned World / Substitute for Love". Die geboeidheid blijft eigenlijk het gehele album in tact. Dit is mede toe te schrijven aan de fantastische productie van William Orbit. De mix tussen pop en dance werkt heel goed en af en toe zijn er vleugjes van trip-hop te horen. Het geheel doet me ook een beetje aan Bjork denken. De titeltrack is er tevens eentje om van te smullen, en met "Frozen" levert Madonna wellicht haar allerbeste liedje ooit af. Het daaropvolgende "The Power of Goodbye" is tevens prachtig. "Ray of Light" is een sfeervolle popplaat, met mooie dromerige melodieën en geluidstapijtjes. Dit levert een hypnotiserend geheel op dat spannend blijft van begin tot eind. Een compliment voor Madonna is dan ook op zijn plaats. "Ray of Light" is wat mij betreft het onbetwiste hoogtepunt uit haar oeuvre.

Beste album van deze mevrouw, wat mij betreft. Ray Of Light biedt een reeks zeer afwisselende songs die vrijwel allemaal de moeite waard zijn (op het zweverige Shanti/ Ashtangi en de saaie afsluiter Mer Girl na dan). Productioneel steekt het album bijzonder fraai in elkaar, mede te danken aan producer William Orbit, en qua zang is Madonna hier wel zo'n beetje op haar creatieve hoogtepunt. De songs Skin, Sky Fits Heaven en Frozen behoren absoluut tot haar beste werk.

Dit blijft natuurlijk een wereldalbum en ondanks wat sommigen hier beweren was Madonna met dit album wel degelijk een pionier, want ze zette dit muziekgenre goed op de kaart en wat volgde waren allemaal artiesten/bands die gingen meeliften op haar succes. En nee, dan heb ik het niet over artiesten en bands in de underground, die deden het inderdaad al jaren eerder.

Jammer dat nummers als Candy Perfume Girl en Shanti/Ashtangi het album wel hebben gehaald en sommige nummers niet, want tussen de rejects zitten een paar pareltjes die het album nog mooier zouden hebben gemaakt.

Mijn absolute favoriet is To Have and Not to Hold, zo breekbaar... zo mooi...

Ray of Light is Madonna op haar best en zoals we haar helaas eigenlijk nooit meer horen. Hierna werd het (op Confessions on a DanceFloor na) per album minder.

Klopt en op de twee Bassomatic albums hoor je al heel veel sounds die op Ray of light terugkomen.
Dat hele Electronic gepraise naar Madonna kwam ook voornamelijk uit de USA waar ze lichtjaren achterliepen in de 90's met dance als mainstream accepteren. Madonna zelf zat er al in met Erotica dus dat hele ott gejubel heb ik nooit begrepen