Madonna: als puber had ik een poster in mijn kamer hangen. Het album Like a Virgin vond ik wel gaaf. Mijn zus kocht daarna het album True Blue wat ik ook leuk vond en Like a Prayer was het album waarmee ik weer Madonna-liefhebber werd.
En daarna? Geen idee eigenlijk. Ik verloor haar totaal uit het oog, het boeide me voor geen meter meer wat ze deed (later heb ik het met terugwerkende kracht ingehaald).
En toen stond Ray of Light op uitkomen. Bij een aantal mensen in mijn omgeving was dat een geweldig iets en ik moet zeggen dat toen ik Frozen hoorde ik eigenlijk ook wel begon uit te kijken naar dit album. Ik en uitkijken naar een nieuw Madonna-album; het moest niet veel gekker worden!
Toch kocht ik het op dag van release en al bij het openingsnummer
Drowned World / Substitute For Love was ik om. Dit was heel wat spannender dan ik van deze dame gewend was. Het klonk niet zo flauw of kinderachtig meer: Madonna was muzikaal volwassen geworden. Wat een ongelooflijk slimme zet om de hulp William Orbit in te roepen. Mooi nummer dat hypnotiserend werkt.
Swim kreeg iets meer beats toegevoegd en werd daarmee wat dansbaarder dan het vorige nummer. Er zit een heerlijk ritme in dit nummer met her en daar leuke neveneffecten.
Het ijzersterke
Ray Of Light volgt. Die clip staat me ook nog goed bij: past perfect bij dit nummer. Dit is zo'n nummer dat telkens weer voluit mag gaan bij mij: hard draaien en vooral even flink meebewegen. Meezingen laat ik dan maar achterwege, zeker wanneer ze de hoogte in gaat. Okee, ik geef het toe: ik doe dat ook

Wat ik hier goed aan vind is het perfecte samengaan van populaire dance met rockinvloeden. Wederom met dank aan William Orbit.
Candy Perfume Girl heeft net als Swim weer zo'n lekkere mellow beat. Een lekker trippy nummer waar even gas terug wordt genomen na de hectiek van het titelnummer.
Het intro van
Skin heeft het mysterieuze wat het nummer Frozen ook heeft. Ook dit nummer vind ik behoorlijk sterk overkomen, dit door alweer die perfecte balans tussen rockgitaar en dancebeats. Daarbij de spacy ondertoon en Skin is daarmee een geweldig nummer te noemen.
Dat Madonna back on top was met dit album bewees het feit dat ze ook in Nederland weer eens hits wist te scoren.
Nothing Really Matters was er één van. Ik ken er ook wat remixen van en die zijn zonodig nog opzwepender dan deze album-versie. Ze grijpt met dit nummer enigszins terug naar de happy pop van wat jaren terug, maar doet dat dan wel in een ander jasje waardoor ik het veel beter te pruimen vind.
Sky Fits Heaven heeft ook het gedrevene wat meer songs op deze cd hebben. Ondanks dat het dansbaar is heeft het toch een, voor haar doen, wat somberder ondertoon. Zweverig nummer en dit moet men vooral hard draaien.
Shanti / Ashtangi vormt een klein beetje een buitenbeentje. Hier komt het spirituele gedoe naar voren. Zelf vind ik het randje. Het is dat het muzikaal erg sterk in elkaar steekt, maar verder heb ik er niet zo heel veel mee.
Frozen vind ik tot op de dag van vandaag nog steeds haar beste nummer. Dit was een droom terugkeer. Het nummer klopt gewoon: mooie opbouw, mooi gezongen, mooie muzikale begeleiding.
Of het nu 1998 of 2007 is: het blijft pakken.
Een andere Madonna-klassieker vind ik
The Power Of Goodbye. Aan dit nummer zitten behoorlijk persoonlijke herinneringen vast die ik hier niet neer ga zetten, maar neem van mij aan dat het dit dan nét even mooier maakt allemaal. Prachtig!
To Have And Not To Hold gaat nog even door in dezelfde sfeer: melodieus en vloeiend. Het is dat er veel electronica in verwerkt is want anders zou je denken een bossanova-achtig nummer van b.v. Bebel Gilberto te beluisteren. Het heeft wel eenzelfde soort swing.
En dan zijn we aangekomen bij de 2 slotnummers. Ik zie deze nummers eigenlijk als één geheel. Misschien omdat het tempo hier enorm omlaag gaat.
Little Star heeft een heel klein beetje drum and bass invloeden wat bovenwel goed werkt in dit nummer en afsluiter
Mer Girl heeft wat donkers over zich. Het is een zeer rustige afsluiter die duidelijk laat horen dat het feest over is. Sterk gedaan.
Ik vind het terecht dat dit album indertijd bejubeld werd door zowel pers als publiek (Madonna die in de OOr top 10 van 1998 stond: wie had dat ooit kunnen denken).
Het zal moeilijk zijn om dit meesterwerkje te evenaren, daarvoor is deze mevrouw soms net iets te berekenend bezig met het zoeken naar een nieuwe sound en bijpassend imago. Natuurlijk was dat hier ook het geval, maar gevoelsmatig lag het er voor mij net even wat minder dik bovenop.
Nog steeds een lievelings-album dit Ray of Light.....