Madonna - Ray of Light (1998)

Prachtige mix van dance en pop, met oosterse invloeden.
Muzikaal erg rijk. Min of meer een comeback voor Madonna, na enkele artistiek en commercieel magere jaren.

Ik vond het juist typisch een voorbeeld van een grote ster die een tijdje stil heeft gestaan en dan hip wil worden met de nieuwste producers (vgl. M. Jackson)
Madonna kan natuurlijk wel wat, maar schuift vooral van hot naar her in muziekstijlen zonder te weten wat ze wil lijkt het wel.

Dat doet niets af aan de kwaliteit van dit album. Die is gewoon ( ) erg goed.
Maar goed, niet iedereen houdt er van.

Dit album behoort tot 1 van de albums die ik het meest geluisterd heb. Alle nummers vind ik prachtig, enkel het laatste nummer, die vind ik iets minder, maar niet slecht. Desondanks een prachtig album.
*4.5*

Ben ik helemaal met je eens

er zitten een paar klassiekers op die over tientallen jaren nog "in" zullen zijn 4*

Het is natuurlijk not-done om Madonna in je top 10 te zetten. Ik doe het lekker wel, gewoonweg omdat ik nog steeds erg graag naar dit album luister en ik me er niks van aantrek dat het hier om Madonna gaat

Ikzelf zou Madonna nooit in mijn top 10 zetten. Maar ik zie geen reden waarvoor het not-done zou zijn als je Madonna in je top 10 zou zetten. Als je veel van haar muziek houdt, dan is het totaal geen schande als je die in je top 10 zou zetten.

Ik heb juist veel liever een artiest, zoals Madonna, die met stijlen en dergelijken experimenteert en dan af en toe op zijn/haar bek gaat, dan van die artiesten/bands (bijv. UB40) die steeds hetzelfde liedje zingen.

Daarom heb ik juist erg veel waardering voor Madonna, en zeker voor deze plaat.

Ja, dat is ook zo. Alleen het 'af en toe op haar bek gaan' gebeurt me iets teveel. Ze probeert wat electronica en het is het weer net niet. Ze probeert wat met funky beats en het is weer net wat minder dan vergelijkbare artiesten, op zo'n manier dus.

Bovendien bedoelde ik met die eerdere post dat er in dat nieuwe werk helemaal niets herkenbaars van Madonna meer in zit. Alleen haar stem natuurlijk, maar muzikaal en zelfs de manier waarop ze zingt is volledig overgeproduceerd door andere mensen.
Op zich is dat niet eerlijk van mij, want haar eerdere muziek is natuurlijk ook niet van haarzelf maar van andere destijds bekende producers (Jellybean ), maar ja, toen was het nog nieuw.

Als ik bijvoorbeeld dat nummer 'music' hoor...wat voegt dat in godsnaam toe aan de huidige muziek. Ik durf bijna te stellen dat als een nieuwe zangeres dat nummer had gemaakt het niemand was opgevallen.

Music staat op haar beduidend mindere na Ray of Light volgende plaat. Als het gaat om die plaat ben ik het met je eens. Overgeproduceerd.
Van Ray of Light kun je dat absoluut niet zeggen vind ik. Beluister 'm nog eens zou ik zeggen.

Eens, Kapp.

Oeps. Okee, was maar een voorbeeld. Maar laat ik van dit album dan de hit 'Frozen' als voorbeeld nemen. Met een Madonna in hogere sferen oid.

Ik ben er van overtuigd dat die nummers dan wel opgevallen waren. Zelfs mij. Als bovengemiddeld leuke top 40 hits.

Ik geloof niet dat er veel nummers hiervan als hits zijn gescoord, en bovendien wordt de schoonheid bij meerdere malen luisteren groter en groter.

Zo zie je maar dat smaken verschillen

Vier bescheiden hitjes:

Drowned World / Substitute For Live 3 weken, op 27 als hoogste
Ray Of Light 5 weken, op 17
Frozen 15 weken, op 2
The Power Of Goodbye 12 weken, op 6

Nothing Really heeft de tipparade gehaald.

Het houdt niet over.

Gelukkig trek ik me nooit veel van dit soort lijstjes aan

Toch blijft ze op deze manier in nieuwe tijdperken fier overeind door aanpassingsvermogen. Op deze manier verbreedt ze ook haar horizon, ze lijkt juist wel te weten wat ze wil. Aanpassingsvermogen is ook een groot aspect van het IQ. Maar ik hou ook alleen van dit album.

Prachtig geproduceerd door William Orbit.
Ben erg gek op de rare space geluidjes die de man door de nummers heen mixt. Af en toe is het jammer dat Madonna er door heen probeert te zingen.

1 van hun grootste hits heet ook niet voor niets Sing Our Own Song natuurlijk.

Ik zou liever wat meer sterren weggeven aan dit werk, helaas - helaas - het is niet anders.

Vandaag werd ik er alweer door de omstandstandigheden mee geconfronteerd.

Ik hoor mooie strijkers, ik hoor af en toe een (toendertijd) leuke beat - maar ik ben iets vergeten ...

Wat eens even ... juist de zangeres - toch héél erg zwakjes gezongen hier - ik heb het niet over de "kwaliteit" van haar stem (die middelmatig is, denk ik). Als je over "kwaliteit" wilt spreken, start met een wasmachine-verdeler een conversatie.

Wat erger is: ik hoor helemaal géén overtuiging - ze debiteert haar teksten als ware het holle slogans.

Dat ze eerlijk is in haar teksten - hmmm, "eerlijk zijn" is het jezelf wel erg makkelijk maken, denk ik.

En ik voel geen constante lijn in dit werk - het hinkt naar mijn gevoel op drie verschillende gedachten. Het wil ontroeren, het wil hitjes scoren en een soort van wijsheid uitstralen. Die drie kunnen best als uitgangspunt gebruikt worden van een popplaat - maar dan mag ik het niet zo expliciet horen.

Hier word ik als het ware met geweld ontroert en met huis, tuin & keuken-wijsheden om de oren gesmeten. Maar nog eens - de strijkers van Frozen zijn wel mooi (van Craig Armstrong - dacht ik, daarom dat ene sterretje).

Dat artiesten experimenteren - ik heb niets liever. David Bowie b.v. - die heeft het wiel minstens drie maal opnieuw uitgevonden (glamrock - pure pop - het Berlijn-geluid).

Maar Madonna experimenteert wel heel erg gratuit, vind ik - alsof ze in een restaurant zit en niet weet welk gerecht te nemen. Telkens proeft ze twee hapjes en daarna keilt ze het gerecht tegen de muur ... op zoek naar een nieuw smaakje.

Ik weet dat het gros van de MuM-gebruikers dit een puike plaat vinden - ik wil dan ook niet in gaan tegen deze mensen (jullie horen waarschijnlijk een andere plaat dan ik ). Maar ik wou gewoon toelichten waarom ik slechts 1* overheb voor dit werk.

Zachary:

(en dat is voor het eerst)

Let op de laatste alinea

Daarbij: het zou errug saai worden mochten we het overal over eens zijn

Ik ben blij dat er zulke individuen als Zachary zijn, dat maakt de muziekluisterwereld wel interessant . Echter deel ik zijn mening niet. Dat Madonna na twee hapjes van het ene alweer iets anders wil moet ze zelf weten, het gaat niet om haar, ze is slechts een trendy popmuzikant die denk ik moeilijk in hetzelfde kan blijven hangen om onderscheidend te blijven - het gaat erom dat ik het titelnummer lekker verplicht heb kunnen herkauwen via 538 tijdens dat ene saaie weekje zomervakantiewerk in de systeemplafondfabriek. Met al dat witte stof in je neus kon je best wat moderne, kleurige muziek gebruiken Maar voor meer dan het kleurrijk inrichten van de geluidsgolven op de radio (popmuziek heet dat geloof ik) heb ik Madonna niet nodig.

Mooi zinnetje

Ik vond Madonna perfect in haar rol als poppy popprinses (wat een gigantisch aantal p's in twee woorden ) "Into the Groove", "Material Girl", "Like a Prayer" - dat ging er vlot in bij deze jongen. Het was grappige & prettig in het gehoor liggende popmuziek (ik denk zelfs dat er nog ergens een video bestaat waarop deze jongen samen met z'n nichten op een familiefeestje Into the Groove playbackgewijs naar de filistijnen helpt ).

Wanneer die formule uitgewerkt was, begon ik het wat minder plezierig (lees: té bedacht) te vinden.

Maar nog 'ns - dat heeft te maken met mijn persoonlijke voorkeuren. Misschien ligt deze plaat me gewoon niet. Ja - zo simpel kan het zijn

Hmmm, zou het dan toch in dat éne woordje zitten: ..... nichten ?

En dan in die andere betekenis

Kan ook ik daar dus niet onderuit ?

Ik zou het niet eens experimenteren noemen, meer het idee van: 'wat zal ik nu weer eens verzinnen om in de aandacht te komen' . Het komt niet uit haarzelf (wat me het belangrijkste lijkt bij experimenteren met muziek).

Soms moet je dingen iets minder serieus nemen en er niet te veel achter zoeken, en dan doet deze dame het verdomde goed.
Ik wil graag wat afwisseling in mijn leven, dus ook qua muziek. En dan maakt Madonna toch echt de betere niet-serieuze muziek in mijn ogen. Kan mij het dan schelen dat het een slimme marketing-vrouw is. Dat zijn een hoop experimentele artiesten soms ook wel hoor, anders kregen ze het niet voor elkaar om een platendeal te krijgen (m.u.v de onafhankelijke mensen).
Nogmaals: de betekenis erachter mag soms best verschillen van mij. Als ik er maar van geniet, in welke vorm dan ook.

Juist

Nu niet opeens hier weer met me eens zijn hoor
Laten wij eens lekker een radicaal verschillende mening over een cd hebben: jij met je 1 en ik met mijn 5 ! Die kloof dichten we wel weer bij andere albums.