Peter Doherty - Grace / Wastelands (2009)

Na twee fantastische albums met the Libertines en de wisselvallige Babyshambles albums heeft Pete Doherty zijn eerste solo-project uitgebracht. Ook uit dit album blijkt weer wat voor inventieve sing- and songwriter hij is. Wat dat betreft vindt ik een vergelijking met Syd Barrett, God hebbe zijn ziel, gerechtvaardigd. Weliswaar hebben de excentriekelingen respectievelijk verschillende stijlen. Wel kan van beiden worden dat zij een infantiele en nostalgische wereldkijk hebben. Zowel Barrett als Doherty hebben een losse en fantasierijke schrijfstijl die bohemien genoemd kan worden. Doherty heeft, net als Barrett dat had, iets kwetsbaars en blijkt dan ook zeer vatbaar te zijn voor drugsverslaving.
Hopelijk zal het echter met Pete anders aflopen dan met Syd. De roem, het groepsproces, de mentale ziekte en vooral het drugsgebruik werden hem teveel waardoor hij vanaf 1972 (na zijn tweede solo-album!) zich voorgoed zou terugtrekken uit de muziekwereld om verder, tot zijn dood in 2006, als kluizenaar door het leven te gaan.

Zo ver is het gelukkig nog niet met Pete en het solo-materiaal wat hij op Grace/Wastelands uitbrengt geeft zeker hoop een florissante toekomst. Romantiek, ingetogenheid, acoustische gitaar en een bij tijd en wijle catchy Blur/Kinks-sausje (Graham Coxon) kenmerken het album.

Mijn persoonlijke favorieten zijn 1939 Returning (niet te verwarren met het nummer van the Crocketts ), de Kinks/Paolo Conte-pastiche Sweet by and by, het folky Through the Looking Glass (I am the Rain), Palace of Bone (waarop Doherty met verrassend lage stem zingt), zijn romantisch duet (met Dot Allison) Sheepskin Tearaway en het wanhopige New Love Grows on Trees.

Ook de naar mijn idee mindere nummers Arcadie en Last of the English Roses ben ik na een aantal luisterbeurten meer gaan waarderen. Voorlopig 4* maar daar zou best nog wel eens een halfje bij kunnen komen...

Ik had hele hoge verwachtingen van dit album en die zijn volledig ingelost. Met de geweldige Graham Coxon op gitaar en de productie van Stephen Street had ik al goede hoop. Was wel een beetje bang dat Street de plaat te ‘poppig’ zou maken, maar dat blijkt niet nodig te zijn geweest. Het sfeertje van het hele album staat me aan; breekbaar en ‘dirty’ met ijzersterke teksten en Doherty die echt gevoel en emotie in de nummers legt. Degenen die een album hadden verwacht in de trant van The Libertines of Babyshambles, die hebben niet goed op de demo’s gelet en op de solo shows van de afgelopen jaren. Zij zullen dan ook bedrogen uitkomen, maar zullen toch ook moeten erkennen dat het een plaat is van een heel hoog niveau. De laatste tien jaar kan ik sowieso niemand noemen die de moed heeft een dergelijk album op te nemen; totaal zonder mainstream inslag, op teksten gericht en met een akoestische gitaar (die trouwens echt geweldig is). Ik zie naast LOTER dan ook geen toekomstige singles van dit album, of het moet I Am The Rain of Broken Love Song zijn.

Arcady, hoewel niet al te best gezongen, is het nummer wat laat zien wie Doherty is en waar hij voor staat; gericht op een utopisch Engeland/Groot-Brittanië. LOTER is waarschijnlijk het meest volwassen nummer dat Doherty ooit geschreven heeft en tevens het meest gepolijste nummer op het album, wat niet wil zeggen dat ik het een goed nummer vind. 1939 Returning is tekstueel ijzersterk en ik vind de gitaar van Coxon echt fantastisch. A Little Death Around The Eyes is altijd mijn favoriete demo geweest en ik wordt hier niet teleurgesteld. Salome vind ik een van de betere nummers op het album. I Am The Rain had ik nog nooit gehoord en vind ik persoonlijk het mooiste, breekbaarste en beste nummer op deze plaat. Sweet By And By vond ik eerst niks, maar na meerdere keren luisteren kan ik het heel goed waarderen; weer eens wat anders. Palaca Of Bone vind ik echt een ‘haunting’ nummer. Het herinnert me een beetje aan de late Cash, weet niet waarom. Sheepskin Tearaway is en blijft een heel mooi breekbaar nummer, met de geweldige Dot Allison. Broken Love Song is samen geschreven met Wolfman, een van mijn favorieten op dit album vooral naar het einde toe. New Love Grows On Trees valt me wat tegen, maar dat vond ik ook nooit een van mijn favorieten op de demo. Lady Don’t You Fall Backwards is een perfecte afsluiting van dit album,
Doherty laat eindelijk weer zien waarom ik door de jaren heen van hem ben gaan houden. Zijn onvoorspelbaarheid, zijn bohemianisme, geletterdheid en capaciteit om te schrijven wat hij voelt maken hem voor mij een van de topartiesten en met dit album laat hij zien wat voor mogelijkheden hij heeft en wat voor een fantastisch songwriter er in hem schuilt. Kan alvast niet meer wachten tot de volgende soloplaat!

Voor mij ook echt een 4.5 met potentie tot een vijf.

Met de Libertines heb ik nooit zo veel gehad laat staan voor Pete Doherty. Het was dat ik bij toeval de clip van Last of the English Roses voorbij zag komen: dat had toch wel een aangenaam Blur-sfeertje en dat nummer beviel me wel. Nog grappiger vond ik het einde van de clip waar we zoenende kerels te zien krijgen (de voetballers). Sigur Rós was al eerder met het thema aan de haal gegaan maar Doherty weet er in elk geval mee op te vallen en zal er ongetwijfeld wel weer een hoop mensen mee op stang jagen.
Kortom: het stoute jongentje van de klas laat weer van zich horen en juist omdat ik dat nummer best lekker vond klinken werd het bijna noodzaak ook de rest te beluisteren.
Arcadie klinkt lo-fi en heeft daardoor wel zijn charme maar stelt op zich niet zo heel erg veel voor. Ondanks dat toch best een leuk nummertje.
Last of the English Roses heeft voor mij zoals gezegd zo'n heerlijke Blur-vibe en is overduidelijk een zeer sterk popnummer. En die clip? Ach , die maakt het grappig ook al is die verder nogal minimaal en onopvallend te noemen.
Het gitaargeluid van Coxon is overduidelijk terug te horen op 1939 Returning dat zijn titel in het intro eer aan doet. Alsof we een oud mono-plaatje uit de tijd opgezet krijgen. Dit nummer klinkt lekker loom en het botst een beetje door het wat nonchalante en de strijkers en dat maakt het nummer duidelijk een stuk beter dan het misschien is en waar de zang nu eenmaal niet je van het is.
Het nummer eindigt met draaimolen klanken om door te gaan op A Little Death Around the Eyes, ook al weer zo'n melancholisch nummer. Het geeft een aangenaam warm gevoel en dat is nu niet iets wat ik verwacht had bij Doherty. Het mag best een aangename verrassing genoemd worden.
Het sfeertje zet zich voort op Salome wat ook het lome in zich heeft dat de vorige nummers kenmerkte en het bevalt me goed: het is een vibe waar ik makkelijk inrolde en waar het goed in wentelen is en blijft.
Over Through the Looking Glass (I Am the Rain) hoef ik eigenlijk al niet veel meer te zeggen: lekker folky, melancholiek en okee, ondanks de niet sterke zang toch een fijn nummertje en die zang stoort me eigenlijk niet.
Kitschy, jazzy, Sweet By and By lijkt een vreemde eend in de bijt maar past wonderwel goed op dit album. Ik kan me voorstellen dat de liefhebbers hier niet veel mee kunnen maar ik vind het nummer perfect getimed juist omdat het de boel weer even opbreekt zonder dat dit op een storende manier gebeurt.
Palace of Bone is donkere, akoestische rock and roll and I like it. Ik blijf er dan ook versteld van staan dat ik dit allemaal zo goed kan hebben want eigenlijk is het allemaal niet wereldschokkend wat we voorgeschoteld krijgen, maar een zekere simpelheid werkt dermate doeltreffend dat het zijn doel dus ook niet mist bij mij.
Sheepskin Tearaway gaat vrolijk voort op de melancholische toer en we mijmeren ruim 2 minuten even door. Onthaasten lijkt het toverwoord bij nummers als deze.
Broken Love Song zit degelijk in elkaar en is gewoon een goed popliedje met een mooie opbouw.
New Love Grows On Trees valt een beetje weg tussen de rest, misschien omdat het toch net even te veel dezelfde sfeer is allemaal of misschien gewoon doordat het nummer nog moet groeien bij mij.
Lady, Don't Fall Backwards is een prima afsluiter met een fraai jaren '60 achtig randje. Het is dat zijn stem totaal anders is, maar ik moest heel even denken aan Scott Walker-nummers.
En daarmee is er een einde gekomen aan 12 nummers die me allen wisten te boeien en die ik graag nog wat keren zal gaan opzetten en dat is voor mijzelf toch wel erg verrassend te noemen. Ik mag blij zijn toevallig tegen die clip aangelopen te zijn want anders was dit album volledig aan me voorbij gegaan en dat zou jammer geweest zijn.
Heel in de verte moest ik denken aan The Last Shadow Puppets (maar dan het romantische broertje daarvan) en dat het muziek voor je vriendin zou zijn? Lekker belangrijk; alsof je als man niet mag zwijmelen of zo. Daarbij heb ik niet eens een vriendin

Ik denk persoonlijk over Carl Barat.
Maar alleen om het feit dat Carl vroeger samen met Pete zelfmoord wilde plegen.
Trouwens ik ben er vrij zeker van dat The Sweet By and By ook over Carl gaat, meer met name op de gigs van the Libertines als de support van The Subways? In plaats van hun eigen nummers te spelen, speelden ze improvisatie. Vooral veel jazz als ik het me goed herinner.

Aan het begin van dit decennium waren The Libertines een tijd lang de grote belofte van de Britse popmuziek. De band ging toen een beetje langs mij heen, maar later ontdekte ik alsnog hun heerlijke coole rammel-rock. Voordat ik nog maar een noot van zijn muziek gehoord had kende ik de naam Pete Doherty echter al lang en breed uit de riool-journalistiek. Hij was een heroine-junk en dandy met maf bolhoedje, pafferig gezicht en rotte tanden die een lidmaatschap bij ontwennisklinieken en gevangenissen leek te bezitten. Menig puberend meisje zal haar eerste moedergevoelens ontdekt hebben bij de aanblik van dit hoopje charmante treurnis. Later kreeg hij een onstuimige knipperlicht-relatie met fotomodel Kate Moss (die ook niet vies was van wat verdovende middelen) en waren zij eventjes de Kurt en Courtney van de nulties. The Libertines werd ontbonden vanwege constante onenigheid tussen Doherty en de andere frontman van de band Carl Barât. Als The Libertines optraden was het altijd de vraag of Doherty wel op tijd ter plekke zou zijn, of ergens in de lokale goot zou liggen. Hij werd een nogal onberekenbare factor en ze speelden op een gegeven moment vaker zonder dan met hem. Doherty begon zijn eigen band, Babyshambles. Met dit gezelschap bracht hij ook twee puike platen uit. En nu is er dan zijn eerste echte solo-album, waarop zijn voornaam opvallend genoeg net als in zijn paspoort met een 'r' vermeld staat (alsof hij daarmee wil zeggen: 'dit ben ik echt'). Het album heet Grace/Wastelands en een aantal grote namen uit de Brite popmuziek heeft eraan meegewerkt. Zo is de plaat geproduceerd door de legendarische Stephen Street, bekend vanwege zijn werk met The Smiths en Morrissey. En oud Blur-gitarist Graham Coxon kleurt bijna alle liedjes op Grace/Wastelands met zijn karakteristieke gepingel in. Maar natuurlijk is Doherty zelf het belangrijkste ingredient van dit gerecht. Zijn teksten zijn tragi-komisch en lethargisch ('And if you're still alive / When you're twenty five / Shall I kill you like you asked me to?') en hij praat meer dan hij zingt, dof en verveeld. De muziek is akoestisch, laid-back en stijlvol en put uit de rijke traditie van de Britse popmuziek: The Kinks, The Jam, Syd Barrett en natuurlijk Blur zijn hier allemaal terug te horen. Ook de invloed van Scott Walker, die sinds The Last Shadow Puppets weer helemaal hip lijkt te zijn, is in een aantal songs prominent aanwezig. Het leuke van Grace/Wastelands is het schurende contrast tussen de speelse popliedjes en Doherty's nasale en onvaste voordracht. Het geeft dit album iets heel erg eigenzinnigs waar ik voorlopig niet op uitgeluisterd raak.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Een hele fraaie cd, inderdaad zijn beste tot nu toe. Zo maak je dus een mooi singer / songwriter album.
De eerste helft van de cd bevat vooral heel relaxte liedjes. Typisch is de leuke, lieve opener Arcady. Ideaal voor de zondagmorgen (wat het is als ik dit schrijf). Zijn stem kraakt, de gitaar kraakt: er kraakt van alles. Mooie kwetsbare nummers, op het 'vollere' en ijzersterke Last of the English Roses na.

Op het tweede gedeelte staan meer songs als deze single. Voller, wat zwaarder aangezet en geproduceerd. Af en toe violen, dan weer een electrische gitaar erbij. Hier staan echte juweeltjes tussen.
Beste tracks voorlopig: Last of the English Roses, Palace of Bone, Broken Love Song & New Love Grows on Trees.