Steve Miller Band - Fly Like an Eagle (1976)

Vroeger veel te vaak gehoord, daardoor er jaren niet meer naar kunnen luisteren. Nu weer eens met frisse oren opgezet, en het is toch (nog/weer) een ijzersterke plaat. Na Rock 'n me gaat het even mis, met You send me als dieptepunt, maar het slotnummer is weer prachtig. Een mooie mix van warm en cool.

Mooi album van Steve Miller. Iets beter (inderdaad) dan "Book Of Dreams".
Maar... wel met 2 vullertjes wat mij betreft. Het niemendalletje "Dance Dance Dance" en de al te makkelijke cover "You Send Me". Kom op Steve, had dat laatste nummer niet wat geïnspireerder gekund?
Het beste is uiteraard het titelnummer. "Wild Mountain Money", "Take The Money And Run" (een heus verhaal van de qua lyrics zéker op deze plaat bescheiden Stevie!), "Rock 'N Me" en "The Window" kunnen me evenzeer bekoren.

Ik was vanaf het begin een liefhebber van Steve Miller, en danser specifiek van zijn eerste 7 albums. Niet dat alles echt goed was. Het eerste album was over de hele linie erg sterk. Opvolger Sailor ook nog wel, aar een klein tikkie minder. De 5 albums daarna bevatten allemaal een aantal prachtige songs, maar ook best wel wat mindere nummers, en af en toe een misser. Steve was een beetje gemakzuchtig in zijn muziek, net zoals Kevin Ayers. Namen muziek niet al te serieus, en waren liever lui dan moe. Ik mag dat wel, dus bleef ik een zwak voor Steve's muziek houden.

Tot het moment dat Fly Like an Eagle verscheen. Een groot succes: enkele succesvolle singles zorgden ervoor dat het merendeel van mijn vrienden en kennissen dt album bezaten. Die draaiden dat vaak en ook op de radio kwam het wel heel erg vaak langs. Voor mij werkte dit averechts. Het kwam me de neus uit en ik vond het veel te commercieel. Ik kreeg er een hekel aan. Iets wat mij ook overkwam met andere succesnummers zoals bijvoorbeeld Hotel California, de debuutalbums van Tracey Chapman en Simple MInds, of bijvoorbeeld Rumours.

Na enkele tientallen jaren is deze weerzin verdwenen en kan ik wat meer onbevooroordeeld ernaar luisteren. En dan bevalt het mij erg goed. Sterke songs, mooie, sfeervolle uitvoeringen. Hetzelfde geldt overigens voor de opvolger Book of Dreams.

"a trip down memory lane" dit pop/rock album van Steve Miller. waar mijn jeugdvrienden uit die tijd niks hadden met zijn voorgaande albums zoals "Sailor" of "Children of the Future" werd dit album dat toch wel een stijlbreuk was vergeleken met zijn eerdere albums, bij uitkomen in 1976 door iedereen omarmd. was zelf d.j. op de plaatselijke vrijdagavond jeugdsoos in de Rotterdamse wijk waar ik destijds woonde en kreeg vaak verzoeken om nummers van dit zeg maar "commerciële" album van Steve Miller af te spelen. ook thuis in de ouderlijke woning op de gezamenlijke muziekkamer werd dit album grijs gedraaid onder het genot van bepaalde genotsmiddelen die toen in zwang waren. de muziek van "Fly Like an Eagle" werd daar op zwoele, zomerse avonden met de ramen wijd open letterlijk bewierookt.

een album dat al een heel leven meegaat en dat zelden meer in de speler beland. niet terecht, want nummers als het dromerige "Wild Mountain Honey", "Mercury Blues" een cover van bluesman K.C. Douglas dat later ook gecoverd zou worden door nog zo'n meestergitarist David Lindley, het bluesy "Sweet Maree" met een fraaie harmonica partij en vooral het prachtige, sfeervolle "The Window" laten zich nog steeds als pareltjes beluisteren.

heb nu iets minder met bepaalde nummers, zoals het titelnummer en "Take the Money and Run", vermoedelijk te vaak gehoord in die periode.

dat Steve Miller ook een goed bluesnummer kon neer zetten, bewees hij o.a. met het schitterende "Evil" van het album "The Joker". favoriete album van de man blijft (althans voor mij) "Recall The Beginning..A Journey From Eden".