U2 - War (1983)

Goede plaat van U2. Red Light en Refugee vind ik echter erg misplaatst en geven mijn totaaloordeel daardoor een halve ster minder.
Drowning Man is overigens van een ongekende schoonheid.

super album alleen al die hoes prachtig

Voor mij net geen 4****, zoals de hierna volgende albums, maar het zit er dicht tegenaan. Hier hoor je een band die haar geluid begint te vinden en met overtuiging haar songs neerzet. Klassieke singles, mooie albumtracks, het zit er allemaal in. En het vormt de opmaat naar de 2 klassieke U2-platen, die hierna volgen. Mooie ontwikkeling.

Wat moet een mens in godsherejezusnaam met een ferry corsten-remix van een u2-nummer?

Haha. Word.

Word.

Het ritme in Seconds doet aan blondie denken , wel `n goed nummer trouwens.

Een prima plaat die wat mij betreft 2 gezichten heeft.
De 1e helft t/m nr. 5 + "40" en de 2e helft, alsof je naar een ander album luistert.

Surrender ... het beste nummer van de plaat.
Two Hearts Beat As One ... mooie single.
Althans, zo zie ik het.

@Dazzler
Het zijn allen prima nummers , alleen straalt voor mij de 1e helft een andere sfeer uit dan de 2e.
Surrender en Two Hearts Beat As One zijn uitstekende meer ingetogen nummers.
The Refugee en Red Light zijn de zwakkere nummers op dit album maar als geheel is War een bijzonder mooi album met voor mij 2 gezichten.

The Refugee en Red Light zijn inderdaad een beetje anonieme songs, zeker als je dat afzet tegen wat voordien op dit album al langs komt. Maar goed, de band was volop in ontwikkeling. De voorgaande albums waren ook niet volledig consistent.

Dit album valt mij toch tegen. Ik had meer verwacht na de lovende kritieken hier.
De eerste helft van het album vind ik zeer sterk (Seconds wel ietsje minder) met als hoogtepunt Drowning Man wat ik echt een prachtige song vind.
Maar de tweede helft van het album is veel minder. Vanaf The Refugee is het echt wachten op '40'. Dat is dan weer een prachtig nummer dat live nog veel beter is.
Ik vind dat dit dus een zeer wisselvallig album is.

Ergens kan ik je daar wel in volgen. Zoals ik in een eerder bericht aangaf zijn songs #6 & #8 een tikkeltje anoniem en dat nekt de eenheid van deze plaat een beetje. Hij leeft bij mij met name dankzij de gedreven uitvoeringen van o.a Surrender en Seconds op de Red Rocks registratie. Daarnaast drukt(e) het jaargetijde waarin ik War in mijn handen kreeg ook een grote stempel op mijn beleving , een gure koude winter. Tijdens die kille dagen met de clip van New Year's Day in de sneeuw in het geheugen gegrift werd ik meegenomen door de sfeer van het verdeelde Ierland. Dat typeert bovenal de sfeer van War. Komt nog bij dat het mijn eerste U2 plaat was.

Ja live zijn alle nummers natuurlijk beter. Maar op de plaat klinken ze toch een stuk minder.

Een vraagje voor de die hard fans.

In mijn deluxe versie staan geen track credits bij Angels Too Tied to the Ground.
Ook The Edge schreef er merkwaardig genoeg geen commentaar bij.

Opvallend is ook dat de bonus tracklijst in het boekje een andere volgorde
heeft dan op de uiteindelijke CD en dat Angels ... niet vermeld staat.

Het lijkt wel of de song er op de allerlaatste moment is aan toegevoegd
toen The Edge zijn notities al voltooid had, en men de trackorde heeft gewijzigd.

Wie weet meer over dit nummer?

Het nummer stamt uit de WAR sessies met Steve Lillywhite van 1982. Het nummer is destijds niet afgerond en op de schappen beland. In mei van 2008 is het nummer alsnog afgerond (weet niet wat ze precies nog gedaan hebben, maar afgaande op de stem lijkt het me dat Bono nog vocals heeft ingezongen).
Zoals je kunt zien heeft Edge zijn linernotes al in maart van dat jaar geschreven. Het nummer is dus inderdaad op het laatste moment nog toegevoegd.

Eerlijk gezegd begin ik al te kotsen bij het horen van de titel 'Sunday Bloody Sunday'. Ik krijg er kippenvel van, in negatieve zin dan wel.
New Year's Day daarentegen is een heerlijk nummer.

Dat moet Mexicaanse griep zijn. Vlug naar de dokter.

Toch zet je het niet af als ze spelen. Typisch een geval van goede album-fillers.

Ware woorden. The Refugee staat in zo'n contrast met Drowning Man dat het je toch weer even op scherp zet. Hij hoort in het geheel van War ondanks dat het een wat mindere song is.

Ik vind The Refugee juist een geweldig nummer. Eén van mijn favoriete nummers van dit album samen met Sunday Bloody Sunday, New Year's Day en Drowning Man.

Heerlijk toch hoe Larry los gaat aan het einde van Like A Song!!

War.

U2 in conflict met zichzelf.
Vanwege religieuze redenen en een hoge tijdsdruk in de studio was October een zware bevalling geweest.
Spanningen hadden geleid tot een beginnende scheuring binnen de band.
Het besef van de overige bandleden dat zij gezien zullen worden als de begeleidingsband van frontman Bono.
De gelijkheid binnen een vriendengroep die noodgedwongen beëindigd wordt.
Overgave aan de nieuwe situatie; surrender.
Een lichtelijk gehavend jongensgezicht siert de albumhoes.
October heeft de littekens achter gelaten.

War opent met Sunday Bloody Sunday, en sluit af met 40.
In beide nummers klinkt een overeenkomst.
U2 heeft het besef dat ze groot gaan worden.
Veel touren, elke dag de zelfde nummers uitvoeren voor een groter wordend massa.

How long?
How long must we sing this song? (Sunday Bloody Sunday)

How long to sing this song?
I will sing, sing a new song (40)

Sunday Bloody Sunday werd de grote publieksfavoriet, en 40 de ideale afsluiter.
Bono Puts His Back Up Against The Wall, en tegen die muur ziet hij toe dat zijn nummers geworden zijn tot gemeenschappelijk erfgoed.
Two Hearts Beat As One.
Bono en zijn publiek.
Twee neuzen in dezelfde richting.
Adam, Larry en The Edge in ondergeschikte rol.

Psalm 40 in de bijbel ...

In het diepst van mijn ellende richt ik mij tot de Heer.
Waarom liet u ons in de steek? Hoe lang moeten wij dit nog verdragen?
Ik wil een nieuw lied zingen, een lied van vrede en geluk ...

Het getal 40 in de bijbel is bekend.
Het symboliseert een lange periode van beproeving.
Aan het einde van de tunnel is er licht ... een nieuw leven.

Noach ... 40 weken op de oceaan met zijn ark.
Mozes ... 40 jaar door de woestijn met zijn volk.
Jezus ... 40 dagen in afzondering voor zijn doop.

Elke vrouw ... 40 weken zwanger van nieuw leven.

Ik wilde dat even kwijt op palmzondag,
bij het ingaan van de goede week, tevens de laatste week
van de christelijke vastenperiode of 40dagen tijd.



Amen.

En dat in minder dan 40 zinnen.
Mooie uitleg van Psalm 40 Dazzler.

40 is ook een geniale concertafsluiter. Met grote voorsprong op andere nummers is deze ook het meest als afsluiter gebruikt (http://www.u2gigs.com/tourdb-stats.html)

Mooie quote van Bono trouwens: "We wrote this song in about ten minutes, we recorded it in about ten minutes, we mixed it in about ten minutes and we played it, then, for another ten minutes and that's nothing to do with why it's called '40'."

One: Ulster (deel van het United Kingdom) en Eire, de republiek zijn in feite één (ei)land - verdeeld door de religie: protestantisme in het noorden, katholicisme in de republiek. Opkomst van de IRA in 1973, eerdere oproeren, waarbij meerdere doden vielen - achtergrond voor Bloody Sunday in Derry: gericht schieten - met scherp - door het Britse leger, waarbij in totaal 14 doden vielen; zwarte bladzij in de geschiedenis van Ierland.

In geen Europees land zit de droefenis ( "and no more turn aside and brood upon love's bitter mystery") zo verankerd in de nationale ziel als Ierland, alhoewel Portugal er dichtbij komt. Guiness heeft niet voor niets zo'n zwarte kleur. Bloody Sunday, The Wind that Shook the Barley, Whiskey in the Jar, Fairytale of New York en Molly Malone staan alle in Ye Great Irish Songbook of Life.

Volledig mee eens. Vind het ook de minste nummers op dit album maar nog steeds goed genoeg om gewoon door te laten spelen

War, een album dat een soort overgang markeert tussen de U2 uit de New Wave-scene en de 'nieuwe' U2. Als je goed luistert hoor je het gitaargeluid van The Unforgettable Fire al door sommige nummers heen. Een nummer als New Year's Day laat dat typische sferische geluid van The Edge bijvoorbeeld een beetje horen.

Toch is War echt een ander album. Zo is Bono's idealisme prominenter aanwezig. Je merkt dat ie hart heeft voor de wereld als hij met jonge stem zijn frustraties uitzingt. Wat een bevlogenheid! Dat zorgt voor een bepaalde onrust, waar The Unforgettable Fire een iets rustiger luisterervaring biedt.

War is dan ook niet bedoeld als achtergrondmuziek. Dat hoor je ook aan het drumwerk, bijvoorbeeld in Like a Song. De drums krijgen op War een belangrijke plaats en bepalen dan ook sterk de sound. Het is net of Larry Mullen in een garage zit te drummen en dat ligt echt niet alleen aan de opnametechnieken van destijds.

Op dit album roept Bono ons op om niet stil te zitten. De muziek nodigt daar ook niet toe uit. Terwijl The Unforgettable Fire ons laat wegdromen, zet War ons juist tot actie aan. 27 jaar geleden, maar nog steeds relevant. Dat zegt iets over de kwaliteit van de muziek. Gelukkig is het hier niet gestopt.

De blik in de ogen van die jongen op de cover vat het album goed samen.

Werkelijk een prachtig album. Fel, gefrustreerd, energiek.

Ik heb hem op lp, maar helaas staat er een stempel gedrukt op de neus van de jongen. Beetje jammer