U2 - War (1983)

Handig, een reactie plaatsen die je eigenlijk wilde plaatsen bij October...

AFIJN.
War. Hoogtepunt van U2 naar mijn mening. Toen ik 15 was ging ik voor het eerst vakantiewerk doen in de Horeca. Knoeien in de afwasstraat, dat nagenoeg ondraaglijk werd, mocht de radio Arrow niet gedraaid hebben op de achtergrond. Er kwamen vaak nummers van dit album langs. Gek genoeg is sunday bloody sunday het enige nummer waar ik moeite mee heb om objectief naar te luisteren.

Neemt niet weg dat het een geniale opener is.

En de elpee-cover hangt aan mijn muur. Die blik van die jongen, die agressieve letters met WAR... Plaatje!

Mijn eerste U2 plaat destijds. En eigenlijk hoor ik nu pas hoe briljant deze plaat is, goed vond ik hem uiteraard al. En met dank aan de hedendaagse bandjes met eighties sound klinkt het inmiddels behoorlijk tijdloos.

Nummer 2 van de eerste drie (Boy op 1, War dus op 2 en October op 3) voor mij. De hoes is geweldig en de sneeuwfoto neemt je inderdaad mee op een koude, gure dag naar Ierland. Sunday is veel minder dan de live uitvoering en nu ik zo de nummers luister, misschien wel het minste nummer van de cd...
Raar om mezelf dat te horen zeggen omdat ik het live zo'n geweldig nummer vind :S
Nou ja, aangezien ik Boy 5* heb gegeven en October 4*, zet ik deze logischerwijs op 4,5*

De laatste plaat van u2 als Rock band, het geluid van Boy tot volle wasdom gekomen. Heb wel een zwak voor deze plaat alhoewel ik altijd de hits skip (die hoor je toch om de haverklap op de radio in de auto...). Het is goed dat ze hierna een andere weg zijn ingeslagen m dat hebben ze instinctief goed aangevoeld. De grote drie hierna ( U.F. , J.T. en Achtung , ik laat Rattle + Hum erbuiten vanwege te wisselvallig en te veel samenwerkingen etc) zijn inderdaad interessanter en beter , maar dat neemt niet weg dat dit gewoon erg urgent klinkt en goed in elkaar steekt.

Favorieten : Like A Song , Drowning Man , Two Hearts en 40. Nogmaals zonde dat ze niet af en toe 1 van deze nummers op de setlist gooien ( 40 nog af en toe) , lijkt me wel tof ipv de 100e keer Sunday Bloody Sunday

Ik ben destijds opgegroeid met deze plaat, wat enigszins vreemd is, omdat ik pas in '93 mijn eerste daglicht zag. Dit album betekent dan ook enorm veel voor me en vooral 'New Year's Day' geeft me nog altijd rillingen.

Ik ben er helemaal uit.
De kracht van U2 ligt hem in de combinatie goede frontman en groot gitarist.
U2 is een van de weinige bands waarbij deze twee goed blijven samen werken, zonder teveel vrijwing.
Bands als The Smiths, Stone Roses, The Verve, Oasis, Blur en Suede werden minder omdat die interactie verdween met als gevolg een splitsing in de band.
Blijkbaar hebben echte Britse bands daar moeite mee, terwijl deze Ierse band het wel klaar krijgt.

Met War kwam het grote succes, U2 had toen al de crisis ten tijden van October doostaan, en bleven overeind.

Crisis ten tijde van October? Leg uit, Deric!

De groep was in twee kampen gesplits.
Bono en Larry waren vooral met het geloof bezig, en steeds minder met muziek.
Verder waren de teksten die Bono schreef kwijt geraakt.

Ik dacht dat The Edge ook nog mee in de bijbelgroep zat.

Enkel Adam Clayton bleef zijn eigen "nuchtere" zelf.

Een invalshoek is zeker ook Bono's verscheurdheid
tussen het katholicisme (vader) en het anglicanisme (moeder).

Ja, hij was zelfs het meest fanatieke sektelid. Zo fanatiek, dat hij met name het bijltje er bij neer wilde gooien. Larry heeft hem en ook Bono kunnen overtuigen dat geloof en muziek best samen kunnen gaan.

Mag die betiteling van The Edge svp gewijzigd worden in "verdienstelijk" gitarist (met of zonder bijbel). Elders hebben we er al aardig over gediscussieerd - The Edge was wel belangrijk voor het geluid (en de gitaarsound met een heel eigen karakter), maar "groot" zowel letterlijk (en dan echt letterlijk in figuurlijke zin) als figuurlijk vind ik te veel eer. Er zijn anderen die daarvoor in aanmerking komen.

Met name Larry en Bono -wilden uitstappen en dat zorgde ondanks de geloofsachtergrond voor heel wat Iers ongeloof (meerdere Dublin-maten waren gechockeerd destijds).

Even nagezocht in "U2 by U2"

Blz 118:
Larry: "Edge stapte uit de band, ik uit de gebedsgroep"

Manager Paul McGuiness heeft The Edge (en Bono) uiteindelijk overtuigd om met de band door te gaan. "Luister als God jullie iets over deze toernee te zeggen heeft, dan had Hij iets eerder zijn vinger moeten opsteken, want ondertussen hebben we wel een grote crew ingehuurd, afspraken gemaakt en ik vind dat jullie die dus na moeten komen".

Prachtig boek!!

Op de Engelse wiki staat het volgende (cursivering is van mij):
During the album's recording sessions, Bono and The Edge considered quitting the band due to perceived spiritual conflicts.[22] Bono, The Edge, and Mullen had joined a Christian group in Dublin called the "Shalom Fellowship", which led them to question the relationship between the Christian faith and the rock and roll lifestyle.

Ik vond ook verwijzingen naar de volgende boeken:

Bill Flanagan - U2 at the End of the World
Steve Stockman - Walk On: The Spiritual Journey Of U2

Mij persoonlijk interesseert dit me momenteel iets minder (U2 zit niet echt op een prime spot in memory) - misschien lees ik een van deze beide boeken ooit eens; bij het U2 beeld van U2 ben ik bevreesd voor de narcissistische instelling van een aantal hunner.

Ik kwam er alleen op omdat ik me de diepe en oprechte shock van Kieron, Padraig en Roisin destijds herinnerde (vrienden en vriendin uit Dublin).

Dat zijn pas managers, even God op zijn plaats zetten!

Zal ik het eens over de muziek hebben ?
Ben nooit echt een fan van ze geweest maar heb toch aardig wat CD's van ze.
De eerste echt succesvolle LP van U2 en wat een fantastische kant 1 had deze.

01. Goede single, hoge meezingfactor en kan het nog redelijk
aanhoren.
02. Ingetogen semi-akoustisch, laat je niet meer los.
03. Een van de beste singles van ze, wie kent hem niet ?
04. Het prijsnummer, hoop en optimisme straalt het uit.
Apart einde, knap gevonden zo.
05. Het hoge peil gaat door, de produktie laat dit volledige
akoustische nummer heel ruimtelijk en sfeervol klinken.

06. Kant 2 lijkt wel een verzameling B-kantjes, irritant dat de koortjes
in dit nummer je nog bijna laten meezingen.
07. Een redelijk en beetje verveeld tegelijk, er zitten wel aardige
stukjes in maar het hoge peil van kant 1 in gedachten valt
het nogal tegen.
08. Het kabbelt rustig door maar hetzelfde als 07.
09. Hier klopt alles weer, de magie van kant 1 wordt benaderd.
10. Mooie afsluiter maar na de tegenvallende 6,7 en 8 een beetje
mosterd na de maaltijd.

Speelt voor mij op meerdere albums van ze, wereldnummers afgewisseld met nietszeggende daarom draai ik het zelden.

Dit album gaat voor mij een beetje retour naar de start, goede songs afgewisseld met echt veel mindere songs... voor mij is dit het nog niet......
In die zin.. dit album speel ik nooit en te nimmer in zijn geheel af.

Kant B van deze plaat is helaas beduidend minder dan de geweldige A kant, voornamelijk door The Refugee en Red Light, en in mindere mate door Two Hearts Beat as One.

Eigenlijk 5 sterren omdat het mooiste nummer van U2 , Drowning Man erop staat.

Typisch dat er zo hard getrokken wordt aan kant 2. Misschien wat minder rijk aan publiekslievelingen dan kant 1, maar ik vind het allemaal eigenlijk kloppen als een bus. Heerlijke sound.

the refugee and red light zijn hier echt de mindere nummers.

Die nummers horen er wat mij betreft gewoon bij. Ik kan me dit album niet voorstellen zonder die 2 eerlijk gezegd. Die drumbreak in The refugee heb ik altijd wel goed gevonden trouwens.

Ik vind Red Light eerlijk gezegd een heerlijk nummer, totaal onderschat. De blazers maken het helemaal af (of trompet, hoe je het wilt noemen)

Met Unforgettable Fire ademend in de nek, de beste U2 plaat naar mijn mening. Ik vind the Refugee daarentegen wel het enige skipmomentje van de elpee.

Ik vind The Refugee juist een van de sterkste nummers hierop. Het is dat je maar twee favorieten mag aanvinken...

Mijn vader is een groot fan van U2 en heeft de eerste 5 albums als vinyl. Mij kun je niet echt een fan noemen. Door hem ben ik er toch mee in aanraking gekomen. En dan draai ik deze toch het meest.

Ik ga U2 steeds meer waarderen! Daarom een halfje erbij. Drowning Man en "40" zijn echt heel erg mooi. Later meer, kan nog wel meer gaan groeien.

Drowning Man is naast New Years Day altijd al mijn favoriet geweest op dit album. Schitterend nummer.

Oorlog! De titel en de hoes spreken oordelen! Het belooft wat... en het is zeker terug te horen. U2 is op dit album fel en geëngageerd. De jongen van Boy is wat ouder geworden, en waar hij toen nog naïef was, wordt hij nu geconfronteerd met de realiteit. Het gaat nu niet meer om hemzelf, het gaat ook om de buitenwereld... wat gebeurt daar allemaal?

Er gebeurt daar namelijk een hoop verschrikkelijks, dat is al meteen te horen in de opener Sunday Bloody Sunday. Het gaat over bloody sunday, toen ongeveer 10 jaar geleden, waar onschuldige burgers die demonstreerden voor hun rechten werden neergeschoten. Het nummer zelf heeft wat mij betreft een geweldige intro. Die drum-intro waar dan ineens die gitaarlijn overheen komt... geweldig! "I can't close my eyes and make it go away", zingt Bono. Hij wordt duidelijk geconfronteerd met de ellende in de wereld... hij moet het onder ogen zien. Het is niet voor niets dat hij later zo zijn best zou doen als wereld verbeteraar.
De drums geven het nummers iets hakkeligs, alsof het nooit helemaal op gang komt... en dat is helemaal niet negatief. Als je het vergelijkt met de eerste twee albums, heeft U2 zich echt ontwikkeld. In ieder geval een erg fijn nummer, die me alleen net iets te lang door blijft gaan. Als je denkt dat ie afgelopen is... gaat ie nog een stukje verder. Had van mij niet zo gehoeven, daar blijft het niet lang genoeg voor boeien.

Seconds vind ik stukken minder. Qua tekst borduurt het weer verder op hetzelfde thema. Ik hoor Bono zingen over revoluties en zelfs over een atoombom. Het nummer moet het helemaal hebben van de instrumentatie (die vrij aardig is), want verder valt er niet veel te beleven. Het mist een refrein, en de coupletten bestaan verder alleen maar uit continu hetzelfde melodietje. Heel saai en eentonig wordt het nummer daardoor.

New Year's Day is één van de hoogtepunten. Oorspronkelijk was het een liefdesliedje aan zijn vrouw, maar het werd omgevormd tot een nummer dat geïnspireerd is door de Solidariteit, een Poolse vakbeweging. Het wordt heel fijn voortgestuwd door de bas, en de coupletten stralen een bepaalde felheid uit, waarna je het prachtige meeslepende en liefdevolle refrein krijgt. "I will be with you again", zingt Bono, en hier geloof ik hem. Het typische gitaarspel van The Edge maakt het nummer helemaal af. Ontzettend mooi nummer!

In Like a Song... worden de drums weer ongeveer hetzelfde bespeeld als op de opener. Het is een lekker vlot nummer, al vind ik het niet helemaal lekker afgewerkt. Komt iets te gehaast en afgeraffeld op me over. Alsof ze er nog snel een laatste nummertje doorheen wilden jassen. Toch is het best een aardig nummer, maar het had wel veel beter gekund, denk ik. Ik moet zeggen dat het gitaarspel wel erg mooi klinkt, ik vind de zang alleen niet helemaal lekker erin gemixt. De drums werken wel lekker opzwepend. Aardig nummer, maar geen hoogtepunt.

Drowning Man is echt prachtig, en echt een hoogtepunt in het oeuvre van U2. Het is een heel sfeervol nummer, met een mooie tekst, die Bono ook nog eens erg mooi zingt. Het is bekend dat U2 veel studiotrucjes gebruikt, maar die gebruiken ze hier heel goed om de sfeer neer te zetten. Het schijnt dat het over één van de bandleden gaat met een drugsprobleem. Geeft het nummer wel een emotionele lading mee, daar hou ik van. Als je het nummer luistert, geeft het zelfs het beeld alsof er echt iemand dreigt te verdrinken, en Bono hem nog probeert vast te houden... de spanning is voelbaar. "Hold on!", schreeuwt hij emotioneel uit.

The Refugee heb ik niet zoveel mee. Een beetje een leeg nummer. Doet me een beetje denken aan de latere U2 waar de nummers ook zo leeg zou worden, met wat ge-"ooohooo", zoals Elevation en Vertigo, maar waarbij er wordt vergeten om daadwerkelijk een goed nummer te schrijven. Het rockt misschien lekker, maar ik kan er geen goed nummer in ontdekken. Het positieve eraan is dat de ritmesectie wel erg lekker bezig is.

Two Hearts Beat As One gaat eigenlijk een beetje op de zelfde voet verder, maar zit een stuk beter in elkaar en heeft tenminste geen oohoohoo-gedoe. Wat het nummer wel heeft, is een erg fijn refrein. De ritmesectie en vooral The Edge is weer erg fijn bezig, en Bono zingt erg gepassioneerd. Aardig nummer, niet meer, niet minder. Gewoon heel erg typisch U2 van die tijd, en weinig verrassend, maar wel erg degelijk.

In Red Light zingt Bono over prostitutie... "Alone in the spotlight of this, your own tragedy". Ja, mooi verwoord. De instrumentatie is interessant, omdat er ineens een blazer om de hoek komt kijken, en ook wat vrouwenzang... beiden vind ik echter vrij out of place. Het is wel verfrissend, want op dit punt van het album begint de klank van dit album me toch wat tegen te staan. Het klinkt allemaal zo hetzelfde, en het wordt een beetje te veel van hetzelfde. Aardig nummer hoor... maar dit is het punt waarop ik U2-moe begin te worden.

Surrender vind ik qua sound echter een stuk verfrissender en wat meer vooruit kijken. Het klinkt een beetje zoals U2 zou gaan klinken. Het gitaarspel van The Edge, en vooral de vrouwenzang in het refrein zorgen hier voor een veel natuurlijker, organischer geluid dan op de rest van het album. Erg fijn nummer, na wat nummers die toch wat te veel als doorsnee U2 klonken. Ook hier beginnen ze op een bepaald moment te oohooohooo'en en hoewel dat van mij niet zo hoeft, werkt het hier een stuk beter, vooral als er dan vrouwen overheen "I sing my sing my song" gaan zingen. Leuk gedaan toch wel.

Het hoogtepunt is echter '40'! Het is een bewerking van een psalm (psalm 40 ofzo, vandaar de titel). Het klinkt nog wat natuurlijker, en de achtergrondzang is echt heel mooi gedaan, en geeft het ook een wat religieus tintje. Bono zingt erg mooi en ingetogen, en het is ook gewoon het mooiste liedje van het album. Volgens mij zou dit akoestisch ook echt heel mooi zijn, en volgens mij werken de meeste U2-nummers akoestisch juist niet zo goed. De instrumentatie voegt hier dan ook nog eens heel veel toe, wat het echt tot een pareltje maakt. Je waant je echt even in hogere sferen.

Je merkt echt dat U2 zich per album ontwikkelt en dit is dan ook het beste album tot dan toe. Hoewel het ook hier nog enigszins wisselvallig is, is het wel constanter dan Boy en October. Nog steeds is het echter zo dat U2 in staat is om prachtige nummers te maken maar dat niet een heel album lang volhoudt. Drowning Man en '40' zijn echt geweldig, en ook New Year's Day en Surrender zijn heel erg goed. Ik ben echter wel in dubio over mijn cijfer. Ik zit ergens tussen 3* 3 en 3,5*. Vooruit, ik geef ze het voordeel van de twijfel... vanwege de prachtige hoes.

]Mooie review, was interessant om te lezen.




Met de latere U2 heb ik niet veel mee precies om de reden die je beschrijft.Toch vind ik dit nummer The Refugee niet slecht. Het is misschien wat simpeler als de rest van het album maar het past perfect in de sfeer van het album.

WAR 1983

1983. U2 op het oorlogspad. Paarden en vaandels in de sneeuw.
New Year's Day druppelt de Benelux top 20 binnen op een drafje.

We zijn twee jaar na Boy en het litteken op de lip markeert de verandering.
Als een oorlogsmerk haast. Warpaint. Een nieuwe generatie balt haar vuisten.

Heel wat albums uit 1983 brengen verslag uit van een generatie die in opstand komt.
Ik noem meteen The Alarm (Wales) en Big Country (Schotland) die een gelijkaardig manifest
op plaat zetten. U2 (Ierland) is niet alleen met deze boodschap van verzet in Tatcheriaanse tijden.

Dat de 80s het tijdperk van de yuppies werd moet gerelativeerd worden.
Het is wachten op Stock, Aitken en Waterman vooraleer die trend een hype wordt.

Voor de derde maal op rij kroop Steve Lillywhite voor U2 achter de knoppen.
En de drums knallen harder als ooit tevoren. Mokerslagen. Koude oorlog, de bom.

Like a Song ... is pure adrenaline. U2 wapent zich met woorden, met songs
en chargeert frontaal tegen het militarisme in. Een revolutie van het hart.
Een batterij drums zet de rebel song kracht bij: Is there nothing left?

Het album begint met het vaak gecontesteerde Sunday Bloody Sunday.
De titel vroeg om moeilijkheden (but this is not a rebel song). Bono brengt verslag uit
van een dubbele verscheurdheid. Die van de oude en de nieuw generatie, die van katholieken
en protestanten (Bono's ouders kwamen uit beide kampen). Het verhaal van vechtende mannen
en bloedende vrouwen en kinderen. How long, how long must we sing this song?

Het refrein van Sunday Bloody Sunday verwijst al naar de bijbelse psalm 40
waarmee het album zal afsluiten. Daarin vraagt de mens hoelang dit ellendige lied
van oorlog, verdrukking en onrecht nog moet blijven duren. Daarin smeekt de mens God
om een nieuw lied te mogen zingen van vrede en herstel. I will sing, sing a new song ...

How long to sing this song? Ik heb ooit het maximum van de punten gescoord
op een examen exegese toen ik psalm 40 besprak en naast 40 van U2 mocht leggen.
Niet echt cool om dat hier neer te pennen, maar song exegese werd nadien een hobby.

Met Seconds verlegt U2 het vizier van Noord-Ierland (Bloody Sunday) naar de koude oorlog.
Marcherende soldaten, een filmische geluidscollage haast met Edge op lead vocalen, al kon ik
dat moeilijk geloven omdat je nauwelijks een verschil hoort. Seconds breekt het sterke rock trio
waarmee kant 1 van de plaat gevuld is. Het zorgt ervoor dat die kant niet te zwaar gaat wegen.

Drowning Man is een raar nummer. Lang geleden vond ik het indringend sterk.
Naast Into the Heart (Boy) en October (October) één van de weinige songs uit de beginperiode
die de groep van een wat meer intieme zijde belicht. Later, tot op vandaag zelfs, vind ik in de song
niet meer terug wat ik er vroeger zo goed aan vond. Heel eigenaardige ervaring is dat.

Kant 2 start met The Refugee, een song die graag bij de mindere tracks op War gerekend wordt.
Maar ik vind het erg meevallen. De dienstweigeraar wordt vooral muzikaal geportretteerd
door dat krachtig, hakkend arrangement. Meer een rake schets dan een volbloed song.

Two Hearts Beat As One was de 2de single van War, maar in de Benelux werd
voor Sunday Bloody Sunday gekozen dat in de UK ongetwijfeld veel te gevoelig lag.
Een love song op het eerste gehoor, maar tussen de regels toch niet vrij van politieke aspiraties,
want in Bono klopt tegelijk het hart van een Anglicaanse moeder en een katholieke vader.

Red Light is voor mij de enige, echte misser op War.
Het zou me niet verbazen als dat nummer, net als de Celebration single
(met oa Party Girl op de b-kant) geschreven is in het niemandsland tussen October en War.
Het is alsof U2 tevergeefs zoekt naar nieuwe wegen, platgetreden paden wil vermijden.
Uiteindelijk werd War een plaat die het bekende U2 geluid nog treffender etaleerde.

Eindigen doe ik met mijn twee absolute favorieten van dit album.

Er is natuurlijk de single New Year's Day. Voor mij de allereerste bewuste kennismaking
met U2. En zoals dat in 1983 ging, leerde ik het nummer via de televisie kennen. Met de clip
die me meteen aansprak omdat hij me erg deed denken aan die van OMDs Maid of Orleans.
Met die paarden in de sneeuw natuurlijk. En voor mij begon alles dankzij die OMD clip.

New Year's Day maakt het verschil dankzij de pianotoets. Een nieuw element dat U2
op October (de titelsong van het album) al met succes had geïntroduceerd. Dankzij die piano
(Eno synths op de volgende albums) verbreedde U2 haar rauwe rockgeluid. Plots sluipt er
een emotionele geladenheid in de nummers, een zekere melancholie. En die is welkom
in een song die het bilan opmaakt van wat geweest is en vooruitblikt naar de toekomst.

En dan is er Surrender. Een sleutelsong.
In het vuur (Like a Song) van de strijd (War) hijst U2 de witte vlag (overgave).
Op een bepaald moment legt de opgroeiende jongen (Boy) zich neer bij de vele vormen
van verlies (October) die hem in dit tranendal omringen. Op een bepaald moment probeer je
om te gaan met het leed omdat je beseft dat niet elke strijd kan gewonnen worden.

Die overgave is ook een centraal thema in de christelijke religie
die het prille werk van U2 doordesemt. Niemand heeft het leven volledig zelf in handen.
Gelovigen die beseffen dat zij het leven voor een stuk uit handen moeten geven, proberen het
in de handen te leggen van hun God. Of je het nu in de handen legt van een God, of als ongelovige
het lot, het toeval of de natuur, het principe blijft hetzelfde. Een mens bezit het leven niet,
hij blijft afhankelijk van zoveel externe factoren. Leven heeft met overgave te maken.

Na Surrender en het War album smeedt U2 de strijdvaardigheid in haar muziek om
tot een meer beschouwende kijk op mens en wereld. Hun muziek verliest daardoor misschien
aan de nodige punch, maar hun werk wint er op The Unforgettable Fire en The Joshua Tree
een zekere diepgang, intensiteit en op die manier een nieuwe trefzekerheid bij.

Tot hier de recensie die eindigde in een kleine preek.
Maar als Bono het mag, dan mogen de luisteraars van zijn muziek dat ook.