U2 - War (1983)

Op deze plaat, met opnieuw het jongentje van de "Boy"-hoes erop, hoor je de nog steeds jonge U2, nog steeds wild om zich heen schoppend en rockend, maar toch ook al de verdere uitdieping van hun sound... Luister maar eens naar "The Drowning Man" en "Surrender"..

De nummers op "War" hebben wat mij betreft de tand des tijds perfect doorstaan... trouwens 1983 was een vruchtbaar jaar, toen verscheen ook "Sparkle In The Rain" van Simple Minds, toen meer dan ooit U2's keltische evenknie. Trouwens deze twee albums passen perfect bij mekaar qua sound vind ik... Maar daar kan producer Steve Lillywhite natuurlijk voor iets tussen zitten...

Ga de Cd nog eens draaien zometeen.

War.

U2 in conflict met zichzelf.
Vanwege religieuze redenen en een hoge tijdsdruk in de studio was October een zware bevalling geweest.
Spanningen hadden geleid tot een beginnende scheuring binnen de band.
Het besef van de overige bandleden dat zij gezien zullen worden als de begeleidingsband van frontman Bono.
De gelijkheid binnen een vriendengroep die noodgedwongen beëindigd wordt.
Overgave aan de nieuwe situatie; surrender.
Een lichtelijk gehavend jongensgezicht siert de albumhoes.
October heeft de littekens achter gelaten.

War opent met Sunday Bloody Sunday, en sluit af met 40.
In beide nummers klinkt een overeenkomst.
U2 heeft het besef dat ze groot gaan worden.
Veel touren, elke dag de zelfde nummers uitvoeren voor een groter wordend massa.

How long?
How long must we sing this song? (Sunday Bloody Sunday)

How long to sing this song?
I will sing, sing a new song (40)

Sunday Bloody Sunday werd de grote publieksfavoriet, en 40 de ideale afsluiter.
Bono Puts His Back Up Against The Wall, en tegen die muur ziet hij toe dat zijn nummers geworden zijn tot gemeenschappelijk erfgoed.
Two Hearts Beat As One.
Bono en zijn publiek.
Twee neuzen in dezelfde richting.
Adam, Larry en The Edge in ondergeschikte rol.

WAR 1983

1983. U2 op het oorlogspad. Paarden en vaandels in de sneeuw.
New Year's Day druppelt de Benelux top 20 binnen op een drafje.

We zijn twee jaar na Boy en het litteken op de lip markeert de verandering.
Als een oorlogsmerk haast. Warpaint. Een nieuwe generatie balt haar vuisten.

Heel wat albums uit 1983 brengen verslag uit van een generatie die in opstand komt.
Ik noem meteen The Alarm (Wales) en Big Country (Schotland) die een gelijkaardig manifest
op plaat zetten. U2 (Ierland) is niet alleen met deze boodschap van verzet in Tatcheriaanse tijden.

Dat de 80s het tijdperk van de yuppies werd moet gerelativeerd worden.
Het is wachten op Stock, Aitken en Waterman vooraleer die trend een hype wordt.

Voor de derde maal op rij kroop Steve Lillywhite voor U2 achter de knoppen.
En de drums knallen harder als ooit tevoren. Mokerslagen. Koude oorlog, de bom.

Like a Song ... is pure adrenaline. U2 wapent zich met woorden, met songs
en chargeert frontaal tegen het militarisme in. Een revolutie van het hart.
Een batterij drums zet de rebel song kracht bij: Is there nothing left?

Het album begint met het vaak gecontesteerde Sunday Bloody Sunday.
De titel vroeg om moeilijkheden (but this is not a rebel song). Bono brengt verslag uit
van een dubbele verscheurdheid. Die van de oude en de nieuw generatie, die van katholieken
en protestanten (Bono's ouders kwamen uit beide kampen). Het verhaal van vechtende mannen
en bloedende vrouwen en kinderen. How long, how long must we sing this song?

Het refrein van Sunday Bloody Sunday verwijst al naar de bijbelse psalm 40
waarmee het album zal afsluiten. Daarin vraagt de mens hoelang dit ellendige lied
van oorlog, verdrukking en onrecht nog moet blijven duren. Daarin smeekt de mens God
om een nieuw lied te mogen zingen van vrede en herstel. I will sing, sing a new song ...

How long to sing this song? Ik heb ooit het maximum van de punten gescoord
op een examen exegese toen ik psalm 40 besprak en naast 40 van U2 mocht leggen.
Niet echt cool om dat hier neer te pennen, maar song exegese werd nadien een hobby.

Met Seconds verlegt U2 het vizier van Noord-Ierland (Bloody Sunday) naar de koude oorlog.
Marcherende soldaten, een filmische geluidscollage haast met Edge op lead vocalen, al kon ik
dat moeilijk geloven omdat je nauwelijks een verschil hoort. Seconds breekt het sterke rock trio
waarmee kant 1 van de plaat gevuld is. Het zorgt ervoor dat die kant niet te zwaar gaat wegen.

Drowning Man is een raar nummer. Lang geleden vond ik het indringend sterk.
Naast Into the Heart (Boy) en October (October) één van de weinige songs uit de beginperiode
die de groep van een wat meer intieme zijde belicht. Later, tot op vandaag zelfs, vind ik in de song
niet meer terug wat ik er vroeger zo goed aan vond. Heel eigenaardige ervaring is dat.

Kant 2 start met The Refugee, een song die graag bij de mindere tracks op War gerekend wordt.
Maar ik vind het erg meevallen. De dienstweigeraar wordt vooral muzikaal geportretteerd
door dat krachtig, hakkend arrangement. Meer een rake schets dan een volbloed song.

Two Hearts Beat As One was de 2de single van War, maar in de Benelux werd
voor Sunday Bloody Sunday gekozen dat in de UK ongetwijfeld veel te gevoelig lag.
Een love song op het eerste gehoor, maar tussen de regels toch niet vrij van politieke aspiraties,
want in Bono klopt tegelijk het hart van een Anglicaanse moeder en een katholieke vader.

Red Light is voor mij de enige, echte misser op War.
Het zou me niet verbazen als dat nummer, net als de Celebration single
(met oa Party Girl op de b-kant) geschreven is in het niemandsland tussen October en War.
Het is alsof U2 tevergeefs zoekt naar nieuwe wegen, platgetreden paden wil vermijden.
Uiteindelijk werd War een plaat die het bekende U2 geluid nog treffender etaleerde.

Eindigen doe ik met mijn twee absolute favorieten van dit album.

Er is natuurlijk de single New Year's Day. Voor mij de allereerste bewuste kennismaking
met U2. En zoals dat in 1983 ging, leerde ik het nummer via de televisie kennen. Met de clip
die me meteen aansprak omdat hij me erg deed denken aan die van OMDs Maid of Orleans.
Met die paarden in de sneeuw natuurlijk. En voor mij begon alles dankzij die OMD clip.

New Year's Day maakt het verschil dankzij de pianotoets. Een nieuw element dat U2
op October (de titelsong van het album) al met succes had geïntroduceerd. Dankzij die piano
(Eno synths op de volgende albums) verbreedde U2 haar rauwe rockgeluid. Plots sluipt er
een emotionele geladenheid in de nummers, een zekere melancholie. En die is welkom
in een song die het bilan opmaakt van wat geweest is en vooruitblikt naar de toekomst.

En dan is er Surrender. Een sleutelsong.
In het vuur (Like a Song) van de strijd (War) hijst U2 de witte vlag (overgave).
Op een bepaald moment legt de opgroeiende jongen (Boy) zich neer bij de vele vormen
van verlies (October) die hem in dit tranendal omringen. Op een bepaald moment probeer je
om te gaan met het leed omdat je beseft dat niet elke strijd kan gewonnen worden.

Die overgave is ook een centraal thema in de christelijke religie
die het prille werk van U2 doordesemt. Niemand heeft het leven volledig zelf in handen.
Gelovigen die beseffen dat zij het leven voor een stuk uit handen moeten geven, proberen het
in de handen te leggen van hun God. Of je het nu in de handen legt van een God, of als ongelovige
het lot, het toeval of de natuur, het principe blijft hetzelfde. Een mens bezit het leven niet,
hij blijft afhankelijk van zoveel externe factoren. Leven heeft met overgave te maken.

Na Surrender en het War album smeedt U2 de strijdvaardigheid in haar muziek om
tot een meer beschouwende kijk op mens en wereld. Hun muziek verliest daardoor misschien
aan de nodige punch, maar hun werk wint er op The Unforgettable Fire en The Joshua Tree
een zekere diepgang, intensiteit en op die manier een nieuwe trefzekerheid bij.

Tot hier de recensie die eindigde in een kleine preek.
Maar als Bono het mag, dan mogen de luisteraars van zijn muziek dat ook.

Van de week deze plaat op vinyl aangeschaft, en een grappig toeval wil dat er op dit forum ineens allerlei berichten verschenen over deze plaat. Kan ik nu dus mooi op inhaken. Ik heb de cd jaren gehad, maar eigenlijk weinig gedraaid. Altijd heb ik de U2 vanaf U2 - The Unforgettable Fire (1984) met complete albums echt interessant gevonden. Als klein jochie leerde ik U2 kennen door Pride en The Unforgettable Fire als singles. Ik had eerder wel eens U2 fans zien lopen op Utrecht CS, en die vond ik altijd wat bedreigend, want ze liepen met vlaggen en zager er alternatief uit. Dat was nog voor die grote doorbraak in Europa. Door Live Aid is de band naar ongekende hoogtes gestegen, en jaren later helaas ook in verval geraakt.
De hoes heb ik altijd erg mooi gevonden. Die intense blik van dat jongetje, dat werkt nog steeds. Erg mooi!

1.Sunday Bloody Sunday (4:38)
Dit nummer kende ik van U2 - Under a Blood Red Sky (1983) Daarna maakte ik pas kennis met de versie op dit album. Die van de live plaat is natuurlijk veel eerlijker, rauwer en ongepolijster. Ik heb ze in verkeerde volgorde leren kennen helaas. Daarom vind ik deze versie altijd wat lauw. De inhoud is er natuurlijk niet minder om. Top opener.

2.Seconds (3:09)
De pauken, en akoestische gitaar nemen me mee naar een lekker ritme. De stem van Bono klinkt wat breekbaar. Iets wat ik soms wat vervelend vind op de 1e 2 platen. Desondanks vind ik dit toch ook een erg lekker nummer. Verassende pauze met een Drill inspector op de achtergrond aan ´t einde van het nummer. Gelukkig is het nummer nog niet afgelopen, en na een mooie roffel van Larry wordt er alsnog een waardig einde aan gemaakt.

3.New Year's Day (5:38)
Muzikaal gezien een erg mooi nummer. Die piano, die gitaar, het klopt allemaal erg goed! Dat een nummer als dit niet al heeft gezorgd voor die enorme wereldwijde hit snap ik echt niet. Dit nummer bevat alles voor een dikke nummer 1 notering. Achteraf gezien had dat natuurlijk gewoon gekund. Alom populair nummer bij velen. Ikzelf ben het magische gevoel overigens wel een beetje verloren tijdens het horen van dit nummer. Heb ´m in de loop van de jaren echt teveel gehoord. Neemt niet weg dat ik het wel een klasse song vind. In tegen stelling tot Sunday bloody sunday en 40, vind ik deze versie wel beter dan dan de Under a blood red sky versie.

4.Like a Song... (4:48)
Dit nummer doet mij niet zo heel veel. Wel valt het heerlijke drum werk van Larry me positief op, en ook Edge speelt een mooi stukje gitaar. Ik vind het nummer iets te schreeuwerig. Natuurlijk heeft ´t te maken met de tekst, maar het houdt mijn aandacht niet vast,

5.Drowning Man (4:12)
Een mooi fade in intro belooft een rustige track. Bono zingt vrij laag, dat hoor je niet veel. De muziek blijft lekker zweverig. Dit stukje rust was wel nodig na de voorganger. Als Bono met zijn `normale` zangstem gaat zingen in het 2e couplet wordt het alleen maar mooier. Af en toe een mooie hoge noot. Echter soms ook weer op ´t randje. Maar dat is niet erg, het past bij Bono. Kant A wordt mooi afgesloten.

6.The Refugee (3:40)
Een ware meezinger.Maar ik vind het geen bijzonder goed nummer. Wel een titel met een

7.Two Hearts Beat as One (4:00)
3e single van de plaat, en een terechte. Dit is een aanstekelijk nummer wat ook tot meezingen uitnodigt. Heerlijke bas van Clayton! De gitaar van Edge is ook om van te genieten. Vocaal vind ik Bono ook erg sterk. Kortom, erg goed nummer.

8.Red Light (3:46)
Een niet U2 achtig intro. Dames die tadada zingen komen nou niet echt vaak voor in U2. Laat staan achtergrond zangeressen. De trompet die de solo voor zijn rekening neemt is nog zo'n uniek moment in het nummer. Jammer dat de rest van het nummer niet zo uniek is. De Roxanne van U2, alleen minder indrukwekkend.

9.Surrender (5:34)
Een wat onopvallend nummer, maar wel aantrekelijk. Mooi refrein, weer een heerlijke bas. Het einde van het nummer vind ik wat teleurstellend. Ik weet niet of het een kinderkoor is, of een gewoon koor, maar I sing I sing my song... dat klinkt echt te erg! Zonde van dit nummer.

10.40 (2:36)
Dit nummer kende ik ook eerder door de live plaat. Mede daarom vind ik deze versie wat tam. Wel een erg mooi nummer, en een passende afsluiter voor dit album. Een bijbelse les, even tot zinnen komen. Maar zeker ook omdat het thema War altijd de vraag met zich mee draagt: How long to sing this song. Ze wisten tijdens het opnemen nog niet dat ze deze song nog heel lang zouden zingen

Wat mij betreft zeker niet het beste U2 album. Maar dat heeft onwaarschijnlijk te maken met het feit dat ik de band pas leerde kennen in 1984. Als je dit vanaf 't begin hebt meegemaakt is het vast een compleet andere beleving. Ik vind de 1e 3 albums nog niet iets te wisselvallig om ze echt fantastisch te vinden. Ik neig naar een score tussen de 3 en 3,5. Maar omdat dit album toch wel een aantal echt hele goede nummers bevat, zet ik 'm op 3,5

Prima derde album, met sterkere songs dan voorheen en een meer eigen geluid. Het zijn vooral de krakers Sunday Bloody Sunday en het magistrale New Year's Day die de kar trekken, maar de meeste tracks zijn de moeite waard.

De eerste muziek die ik van U2 in huis had, was van de radio opgenomen: een concert in Paradiso, door de KRO uitgezonden. Ik was (en ben) liefhebber van hardrock, metal en new wave. Bij U2 maakte ik kennis met hoopvolle new wave. Heel anders dan The Cure, dat andere favobandje van me, maar met het stevige gitaarwerk, de energieke, passievolle nummers en intense zang was dit een welkome aanvulling. Het cassettebandje heb ik nog steeds.
Dankzij Veronica’s Countdown werd I Will Follow in de Nederlandse liveversie in de nazomer van 1982 #22 in de Nationale Hitparade. De eerste U2-elpee die ik in het geheel hoorde, was War. Hij kwam uit de bieb en deze tiener was ermee verguld.

Want: opnieuw heerlijke nummers met als bonussen hier en daar de piano van gitarist The Edge en de viool van Steve Wickham. Ze zorgden voor nog meer variatie en sfeer. Bovendien verpakt in een klaphoes met prachtige foto’s van Anton Corbijn en Ian Finlay.
Alleen Red Light en “40” pakten me minder, de eerste vanwege de blazers en de saaie gitaarriff, de tweede was wel erg rustig. Wel weer leuk dat het U2’s versie van Psalm 40 bleek te zijn, waardoor de orgelversie van mijn jeugd plotseling een nieuwe dimensie kreeg. Het intens melancholische Drowning Man beleefde ik als een buitenbeentje op deze plaat. Maar hoe mooi!
De sneeuwclip bij New Year’s Day was vaak op tv te zien en verhoogde de sfeer bij dit toch al sterke nummer. Ik heb het nummer jaren achter elkaar als eerste muziek van een nieuw jaar gedraaid… De single haalde in maart 1983 #9. Pas in oktober 1985, na het verschijnen van The Unforgettable Fire, werd Sunday Bloody Sunday een hit in Nederland. Maar dan wel piekend op #3.

Inmiddels staat de plaat hier in de kast, gekocht in de jaren '90 toen menigeen zijn vinyl op vrijmarkten voor een prikkie verpatste. War staat er met andere albums van de groep gebroederlijk naast het vinyl van Thin Lizzy, de andere grote Ierse band van die dagen.
Zo af en toe belandt ie weer eens op de draaitafel. De beleving is altijd dezelfde: deze muziek is fris gebleven. Ontegenzeglijk.

Het derde album van U2 schreeuwt urgentie. Van de getergde en toen nog geweldige stem van Bono, de titel van het album in fel rood, de meerendeel up-tempo songs, tot de teksten ‘tonight, tomorrow’s too late’, ‘how long must we sing this song’, ‘say goodbye, push the button and pull the plug’, ‘rise up, rise up with wings’, plus de rauwe authentieke no-nonsense productie.
Het is de U2 waar ik destijds zwaar onder de indruk van was. De tijd van War, Under a Blood Red Sky, en Unforgettable Fire. De tijd van foto’s in de sneeuw. En vooral de tijd van een onstopbare stroom van epische rock songs.
Niet iedere song is raak op dit album (Red Light, Two Hearts), maar de plaats die het voor mij heeft in de magische jaren van U2, mijn persoonlijke muziekgeschiedenis, en in all time classics met Sunday Bloody Sunday, New Years Day en “40”, maken het alsnog een dikke 4,5 sterren.