U2 - War (1983)

Geweldige bespreking Dazzler en ben het volledig met je eens.

Ik sluit me wederom bij rkdev aan; hulde dazzler!!
Heb het album afgelopen weekend nog gedraaid. Viel me op dat het toch wel een erg sterk album is. Eigenlijk vind ik er geen slecht nummer tussen staan. Zelfs Red light vind ik wel goed gelukt. Die trompetten geven het nummer wel een aparte 'touch' mee. Vond ik vroeger verschrikkelijk (blazers in rockmuziek sowieso) maar met de jaren ben ik het meer en meer gaan waarderen.
Ga je de volgende albums van U2 ook zo recenseren?
Ik kijk er in ieder geval naar uit.

Dank voor de bloemen.



The Unforgettable Fire en The Joshua Tree zijn eerder al eens beschreven geweest door mij.
October ook, maar dat was maar fragmentarisch. Van October en Under a Blood Red Sky
komen nog nieuwe schrijfsels. Over Rattle & Hum en Achtung Baby voorlopig nog niet.

Ik snap de waardering voor deze plaat toch niet zo goed. De eerste helft is ongelofelijk sterk en hoort bij het beste wat U2 gedaan heeft. Aan de andere kant vind ik de tweede helft echt slecht. Als ik naar War luister stop ik altijd na Drowning Man. Misschien moet ik bijvoorbeeld Surrender nog eens een kans geven, want dat nummer kan ik me zelfs niet meer voor de geest halen.

Dat komt omdat je er te weinig naar geluisterd hebt.

Ik ga gelijk zoeken!

Ik blijf Drowning Man overigens wel een hoogtepunt op dit album vinden.

De andere nummers kan ik me wel nogvoor de geest halen hoor.

En daar vind ik echt niet veel aan.

Altijd gezien als een van de minste U2 worpen.

Na lange tijd weer eens geluisterd en moet zeggen dat het beter is dan ik dacht. Drowning Man is hier de favoriet.

Prima plaat met een goede A kant en een wat zwakkere B-kant.Er spreekt woede en urgentie uit.Dat wordt verwoord met bonkende drums en een kloppende basgitaar.Daarover heen de snerpende gitaar en de politieke lading die Bono meegeeft.Kant B heeft de ietwat zwakkere broeders,maar het is niet barslecht.Gewoon omdat kant A zo goed is.Ik hou het voorlopig op 3 en halve ster.

Net als bij TUF kan ik me prima in je verhaal en waardering vinden. Refugee vind ik het minste nummer.

Sunday Bloody Sunday. Wat een goed liedje. Geeft perfect de frustratie van een zondag weer. Je wordt 's morgens wakker, de kinderen zijn rond aan het rennen. Je moet alle zondagskranten lezen, het gazon maaien, de auto wassen. En je denkt: sunday, bloody sunday.

Sunday Bloody Sunday was een schietpartij in Noord-Ierland .Hierbij werden veertien ongewapende jongens en mannen neergeschoten door Britse soldaten na een vreedzame, maar door de Britten verboden demonstratie.
En heeft dus niets met de dag zondag ansicht te maken, het is een politiek statement van U2.
In 1983 toen War uitkwam speelde de kwestie Noord-Ierland nog.

Sunday Bloody Sunday gaat vooral over Bono, en dat hij tussen twee geloven hangt, de een van zijn ouders is protestant, de ander katholiek.
Staat tenminste in de biografie The Unforgetable Fire.

De band heeft verklaard dat de tekst gaat over twee Anglo-Ierse bloedbaden, in 1920 en 1972, (die bekendstaan als Bloody Sunday) en andere soortgelijke gewelddadigheden.

En Bloody Sunday was de dag waarop men een manifestatie organiseerde omwille van dat protestanten de katholieken discrimineerden. Dus eigenlijk kan wat deric raven zegt ook.

Wat een onzinpraat alhier. Alles is na te lezen, gewoon op de wiki erover (Bloody Sunday). En over die bloedbaden: The Wind that Shakes The Barley (oa. Sinead 0'Connor en Dead Can Dance), gebaseerd op een gedicht van Robert Dwyer Joyce, gaat over de Ierse onafhankelijkheidstrijd (1919 -1921); iedereen die wel eens in Dublin is geweest, weet dat een aantal straten/bruggen naar een aantal Ierse onafhankelijkheidsstrijders is vernoemd.

Sunday Bloody Sunday gaat over 30 januari 1972 - lees de rest maar op de wiki. Met name het stuk over het Saville-rapport, bekendgemaakt in mei 2010 (bijna 40 jaar na dato), was een schokkende onthulling: no stones and no petrol bombs were thrown by civilians before British soldiers shot at them, and that the civilians were not posing any threat

Er vielen 14 jonge Ierse slachtoffers - als (toen nog frisse) Ierlandganger (met Ierse vrienden) was ik net zo geschokt als 2 jaar geleden, Oslo (Breivik). Herinner me een dertig jaar jongere Bono die dit nummer toen live bracht en zichtbaar aangedaan bij de aankondiging.
http://www.youtube.com/watch?v=JFM7Ty1EEvs

Ik heb mijn informatie uit het boek UNFORGETTABLE FIRE: BIOGRAPHY OF U2 BY EAMON DUNPHY.
Redelijk bekend boek.

Maakt mij niks uit; ik heb gestudeerd samen met een meid die voor War Child("je kunt een kind uit de oorlog halen, maar hoe haal je de oorlog uit een kind?") werkte; die haalden kinderen uit Noord-Ierland hierheen. Ik heb tweemaal meegelopen, uit interesse en om ook iets te doen - bijzondere en aangrijpende ervaring.

Papier is gewillig - ik ken mijn waarheid. Manic Street Preachers - This Is My Truth Tell Me Yours (1998)

Ik heb begrepen dat Bono het echt vanuit zichzelf heeft geschreven, later is het vaandeldragen en de rest erbij gekomen.
De kans is natuurlijk ook groot dat hij dat verhaal rondom het geloof van zijn ouders heeft aangedikt, omdat het onderwerp zo gevoelig ligt, zeg maar uit zelfbescherming.

En wat een onzinpraat aldaar.
Alsof het een niet zonder het ander kan.

Natuurlijk refereert Sunday Bloody Sunday naar de historische gebeurtenis.
Bloody Sunday (1972) - Wikipedia - nl.wikipedia.org

En natuurlijk trok Bono zich dat onderwerp ontzettend aan
omdat hij als christen gewrongen zat tussen een anglicaanse moeder
en een rooms-katholieke vader. The trenches dug within our hearts ...

To claim the victory Jesus won ...

Hoe kunnen twee christelijke families elkaar zo naar het leven staan
in de naam van dezelfde Jezus of God? Een prangende en terechte vraag.

En de How long, how long will we sing this song in het refrein
vorm een mooie inclusio met I will sing, sing a new song in '40'.

In de Bijbelse psalm 40 verlangt de mens een nieuw lied te kunnen zingen.
Geen lied van oorlog en tweedracht meer, maar een lied van vrede en eenheid.

De symboliek van het getal 40 in de Bijbel: een periode van lange beproeving,
met aan het eind de belofte van een nieuw leven ...

Volgens mij heeft Dazzler het bij 't rechte eind.

U2 zelf was niet zo blij met dit boek omdat het vele misinterpretaties en fouten zou bevatten. Zie ook onderaan deze link: U2: U2faqs.com - Bibliography FAQ

Wat moet ik hier nou weer van denken? Waarom moet per se alles van een religieuze duiding worden voorzien? Waarom iedere keer bij een exegese de biografie van een artiest er weer tegenaan willen leggen (dat doe je bij Joy Division ook niet); het ontneemt zo'n song het universele belang. Mij ging mij om het universeel humane aspect - ZONDER de koppeling aan geloof of aan persoonlijke biografie. Waarom iedere keer weer die bijbel erbij slepen. De Ierse kwestie is niet alleen een geloofsconflict, veeleer geworteld in economische overheersing en onderdrukking door de Engelsen, wier Anglicaanse ('protestantse') kerk een soort symboolwaarde kreeg. Bedenk verder dat Engelsen in de ogen van veel Ieren een soort superioriteit uitstralen en uitdragen (net zoals Duitsers voor ons en Nederlanders voor jullie) - denk aan SLF (White Noise): "green wogs, green wogs, your face don't fit" (wog = nigger) en "if the victim ain't a soldier, we don't care, Irish bodies, life's cheaper over there".

Het ging mij puur om de humane aanpak en de menselijke verdwazing (sub specie "religie"). Mag dat grote boek even dicht blijven, exegeticus maximus? Ik heb sterk het idee dat je er nooit bent geweest, met je theoretisch geduid. Ga eens naar Ierland, praat met mensen - nee, zeker niet over religie - proef de sfeer, voel de melancholie en laat dat BOEK wat mij betreft gewoon even dicht, please!

Waarom mag jij wel op mij reageren en Dazzler niet op jou?
Je wordt toch wijzer van elkaars reacties, ik tenminste wel.
Ik ben er altijd vanuit gegaan dat het verhaal van Dunphy klopte, maar heb nu ook mijn twijfels, al weet ik hoe emotioneel Bono regeerde bij de Rattle & Hum film, toen hij dit nummer opdroeg aan een net plaats gevonden aanslag.
Dazzler heeft zeker gelijk dat U2 bij hun tweede en derde album erg met het geloof bezig waren.
Vooral Larry en Bono zochten hierin antwoorden, beide jong een van hun ouders verloren.

Dat is niet het punt; waar ik moe van word is die eeuwige koppeling met de biografie van een artiest, ook al doen velen het hier. Daar bestaat een wetenschappelijke term voor: the biographical fallacy - google daar maar eens op.

Het is mijn stellige overtuiging dat als een artiest een nummer (boek, film etc) eenmaal heeft uitgebracht het publiek bepaalt hoe de receptie is en hoe het wordt uitgelegd - gek genoeg is de bedoeling/intentie van de artiest helemaal niet interessant, hoogstens 'circumstantial' - zeg maar anecdotisch: eenmaal uitgebracht heeft de artiest er geen controle meer over. Hoeveel artiesten spelen immers nummers waar ze eigenlijk een hekel aan hebben gekregen - puur omdat het publiek het verwacht?

De zoektocht naar de bedoeling van de artiest - ook daar bestaat een wetenschappelijke term voor: the intentional fallacy - is de facto een zinloze activiteit en verwijst in die zin ook naar Heidegggers (over de zin van het leven) Sinngebung des Sinlosens.

En als heiden heb ik lang niet altijd behoefte aan een religieuze duiding - het humane aspect is veel universeler en directer.

Het grote Boek hoeft helemaal niet dicht te blijven.
Af en toe erkennen dat onze westerse cultuur wortelt in de joods-christelijke traditie
kan helpen om de blik te verruimen. Geen band die zo bezig was met religie als het prille U2.

En wat ik beschrijf heeft helemaal niets met exegese te maken.
Je moet al luisterende blind zijn om Bono's religieuze achtergrond niet te horen.
Sunday Bloody Sunday gaat veel verder dan het opfrissen van een les in vaderlandse geschiedenis.

There's been a lot of talk about the next song, maybe too much talk.
This is not a rebel (= politiek geladen) song, this song is Sunday Bloody Sunday.

En als Bono dan de witte vlag uithaalt van de onderhandeling, de overgave,
dan zie ik een verband met mijn favoriete nummer van dit album: Surrender.

De gelovige opvoeding durven loslaten om de stad, het reële leven in te duiken.
Het heeft Bono, The Edge en Larry (Adam zat niet in de bijbelgroep) drie albums gekost
om de wereld en haar verderfelijke problematiek met open vizier tegemoet te treden ...

Oh, the city's a fire
A passionate flame
It knows me by name
Oh, the city's desire
To take me for more and more
It's in the street, getting under my feet
It's in the air, it's everywhere
I look for you
It's in the things I do and say
If I wanna live I gotta
Die to myself someday

En dat ik met mijn exegetische bril in de laatste regels
nog even een verrijzenisgedachte waarneem, moet Mjuman maar niet lezen.
Soms moet een mens doorheen de ellende om opnieuw te kunnen leven, ademen.

Ook al duurt het symbolischerwijze 40 jaar, maanden, weken of dagen lang ...

En waarom is Surrender voor mij het prijsnummer?
Omdat Bono zo mooi autobiografisch over zichzelf schrijft?
Neen, omdat ik mezelf voor 100% in de woorden kan terugvinden.

Maar als ik dan tracht uit te leggen wat zo'n song voor mij betekent,
dan krijg ik langs de andere kant weer gekijf van mensen die zeggen
dat ik er teveel in ga zoeken, dat de auteur het zo niet bedoeld heeft.

Het is ook altijd wat met moppersmurfen.

En omdat ik nu toch op dreef ben.

Misschien is dat wel het thema van dit album ...
Neen, ik wik mijn woorden, ik herken wat volgt als thema van dit album ...

Loskomen uit de cocon van je eigen geloofsovertuiging, je eigen gelijk.
Loskomen uit de stellingenoorlog tussen katholieken en protestanten (anglicanen),
maar ook veel ruimer, loskomen van de oorlogsretoriek, de verschillen tussen mensen.
De loopgraven durven verlaten om de andere aan de overkant te ontmoeten.

Surrender ...

To Hearts Beat As One ... het hart van Bono's anglicaanse moeder en Bono's katholieke vader,
als een symbool van een liefde die de tegenstellingen overwon: dat dubbele hart klopt in Bono.

Weg met het valse idee ook dat religie of politiek bronnen van oorlog zijn.
Het zijn manieren om een samenleving vorm te geven, met vallen en opstaan.

And gold is the reason for the wars we wage ...

Macht, roem en rijkdom zijn de ware oorzaken.

But I want to be with you again ...

De droom van een wereld waar mensen loskomen (Surrender) van de tegenstellingen,
en zich durven blootstellen aan het kloppen van elkaars hart ... (Marley's One Love, One Heart).

Dat is de enige strijd of revolutie die aan de orde is.
Die van de overwinning op het eigen gelijk en die van de overgave aan de ander.

And we love to wear a badge, a uniform
And we love to fly a flag
But I won't...let others live in hell
As we divide against each other
And we fight amongst ourselves
Too set in our ways to try to rearrange
Too right to be wrong, in this rebel song

Of je heiden of gelovig bent, doet er dan al lang niet meer toe.
De vraag is of je bereid bent om de veilige thuishaven van het eigen gelijk
op te geven om een brug (over het water) te bouwen naar je medemens.

En met al dit gepreek wil ik heus geen zieltjes winnen.
Ik probeer maar te verwoorden waarom ik dit zo'n sterk album vind.
Het maakt me trouwens al lang niet meer uit of ik hiermee op Bono's golflengte zit.

Zolang deze muziek maar spijkers met koppen slaat voor mij, dat volstaat.
Al ben ik er tamelijk gerust in. De oude U2 wist waar de mosterd vandaan kwam.
Geen boek ter wereld dat zo getuigt van dit eeuwig actuele thema, deze droom dan de Bijbel.
En het gebeurt vandaag niet anders dan in vervlogen eeuwen: immer weer met vallen en opstaan.

Dit is de echte strijd, de ware "war" die moet geleverd worden.

Angry words won't stop the fight
Two wrongs won't make it right
A new heart is what I need
Oh God, make it bleed

Warboel hier.

@Dazz: start de actie Help Mjuman aan een luistergeleidehond. Maar hou er rekening mee dat jij mij je kerk niet inkrijgt.

En als je toch niet ingaat op mijn betoog dat de Ierse kwestie niet berust op geloofsovertuiging, maar eerder economisch (eeuwenlange onderdrukking) is van oorsprong is, zie ik er geen heil in om in te gaan op jouw religieus getinte verdichtsels. Met fundamentalisten - zowel aan de bijbelvaste als aan de Koran-kant - is het slecht kersen eten. Ik verdenk Bono ervan dat na eerst zijn woede over Bloody Sunday in een song geuit te hebben hij er vervolgens een verhaal bij bedacht, omdat ie schrok van de impact en merkte dat het een van de sterkere live-songs was en hij zeker niet als een voorstander van de Ierse zaak (IRA) te boek wilde staan, mede onder druk van de platenmaatschappij. Bono's pathetiek heeft 'em eerst naar de rand van de geloofwaardigheid gebracht en vervolgens eroverheen. War zie ik in eerste instantie als een album over morele verontwaardiging; het jongetje van Boy is groter geworden en bozer.

En War en Christendom: the two go well together. Functie van bisschop en veldheer was in de Nederlanden regelmatig in één indvidu terug te vinden. En voor het verspreiden van het geloof werd niet op een oorlogje meer of minder gekeken, net als op het decimeren van autochtone bevolkingen. De titel Cortez the Killer spreekt wat dat betreft boekdelen.

Ik vind het ook niet echt een sterk album; het ingetogene van zijn opvolger bevalt me veel beter.

Destijds was het een album die veel indruk maakte. U2 had samen met de Simple Minds een soort leidende rol binnen de popmuziek die toen in het postpunktijdperk verkeerde. Het was een periode van doemdenken (de wapenwedloop, het slepende Ierse conflict en de hoge werkeloosheid ). Als tegenreactie waren juist deze twee bands die iets positiefs wilde uitstralen. En beide hebben duidelijk een christelijke achtergrond die wel degelijk invloed heeft gehad op hun teksten. BIj Simple Minds ligt het er wat dikker boven op (Book of brilliant things) maar ook dit album heeft een sterk religieus tintje .