Ultravox! - Ultravox! (1977)

Ultravox is een band waar ik me nooit echt in verdiept heb en dat komt vooral omdat het genre me niet heel erg aanspreekt. Dit album ligt in elk geval meer in het verlengde van mijn smaak. De punk- en new wave invloeden maken het allemaal wel behoorlijk luisterbaar, al valt er tempo en energie wel wat te winnen. De meeste songs pakken me eigenlijk gewoon net niet, terwijl het op zich wel goed in elkaar steekt. Ik vind I Want To Be A Machine wel een heel mooi voorbeeld. Fijne, dreigende sfeer, maar te sloom en de zang net te zeurderig. De finale met de viool is dan weer fantastisch. Dit album heeft wel meer momenten die je aandacht grijpen, maar over het geheel net niet overtuigt.

Ik heb me dus wel in Ultravox verdiept (was mijn keuze), maar ik ben alleen bekend met de (bekende) periode met Midge Ure. Die eerste drie albums zijn me compleet onbekend (al heb ik Ha! Ha! Ha! wel in mijn kast staan, herinner me alleen niet dat ik er ooit naar geluisterd heb?) en daarom extra interessant. Ik hoor wat Roxy Music, punk en David Bowie-invloeden terug, maar dan mag het kopje 'prog' er nog best voorzichtig aan toegevoegd worden aangezien de composities met die vioolpartijen en wisselende sfeerwisselingen vrij vooruitstrevend te noemen zijn. I Want To Be A Machine en The Wild, The Beautiful And The Damned zijn daarnaast echt heel erg goed te noemen.

De productie (vooral hoe de bas van Chris Cross zo heerlijk ronkend naar voren komt) geeft een heerlijk kille sfeer. De klaaglijke zang John Foxx voegt ook echt wat toe aan het geheel. Een erg fijn debuut mijns inziens.

Het debuut van Ultravox! en daarmee reis ik vanaf Amerikaanse dansbare wavepop uit 1978 door Talking Heads terug naar het Londen van februari 1977, als Ultravox! verschijnt. Opgenomen door producers Steve Lillywhite en Brian Eno. De eerste deed datzelfde jaar Live! van Status Quo en de tweede Low van David Bowie. Verschillende muzikale werelden en laten die nou elkaar raken op deze plaat.

De muziek werd geschreven door zanger John Foxx wiens naam verscholen zit in de groepsnaam, toetsenist-violist Bill Currie en bassist Chris Cross. Het resultaat is een amalgaam van pubrock (in opener Satday Night In The City Of The Dead klinkt zelfs een mondharmonica), rockende kritiek op de belastingvluchters van de Rolling Stones in Life at Rainbow's End (For All the Tax Exiles on Main Street), swingende wave in Slip Away met daarin aangename toetsen en progrock in I Want to Be a Machine waarin echo's van het Genesis met Peter Gabriel klinken; met zijn dikke 7 minuten het langste nummer van de plaat.
Op kant 2 wordt opnieuw uit verschillende bronnen gedronken. Gitaarwave in Wide Boys, reggaepop in Dangerous Rhythm, funkinvloeden in The Lonely Hunter, dominante viool in het sterke The Wild, The Beautiful & The Damned en introverte synthpop in slotlied My Sex.

Nee, dit is nog niet het Ultravox met Midge Ure, die in datzelfde jaar vooral druk was met eerst nog Slik en PVC2, daarna met Rich Kids. Opgenomen in het najaar van 1976 is dit echter wel degelijk een lekkere samenvatting van Britse alternatieve rock van de jaren '74-'76 met daarin hints op de nabije toekomst.

Mijn reis vervolgt met Britse punk, op naar The Vibrators.