Golden Earring - Contraband (1976)

Dan zijn "Una" en "Het kleine café" kennelijk zo slecht nog niet.
Ik ben geen groot Earring fan maar heb wel veel respect voor Barry, George, Cesar en Rinus. Timmeren al zo lang aan de weg.... Ik vind "Contraband", in tegenstelling tot andere GE albums een topalbum. Favoriete nummers "Con man" en "Made love's coming"

Ik moet eerlijk zijn dat Golden Earring eigenlijk me nooit heel erg heeft aangesproken. Ik weet dat ik vroeger Back Home erg goed vond (nog steeds trouwens, mede door de prachtige fluitsolo) en natuurlijk de bekende hits als Radar Love end.
Maar ik heb intussen tweedehands wat oude lp's op de kop getikt, vaak wel met een specifieke reden. Bij Eight Miles High was ik bijzonder nieuwsgierig naar het lange titelnummer, hoe klonk dat in begin jaren 70. Switch heb ik gekocht, omdat ik Ce Soir een geweldig nummer vind. En nu deze, Bombay was vanzelfsprekend bekend.
En eerlijk is eerlijk, ik ben positief verrast over deze plaat. Heb intussen begrepen dat Eelco Gelling als gitarist bij de groep was gekomen. In ieder geval is het prima jaren 70 rock en gelukkig niet te Amerikaans. Paar prima wat langere nummers, die ik absoluut niet kende.
De hoes vind ik oer lelijk, hoe verzinnen ze het ? Niemand geweest die even heeft gezegd dat dit toch wel bijzonder belachelijk is.
Dat is wel jammer, want het nodigt niet echt uit om de plaat te beluisteren.

Heruitgave op vinyl aangeschaft: geweldig geluid. Ja idd heb nu 3 uitvoeringen op vinyl hiervan. Tesamen met live 77 en to the hilt mijn favo earring albums.

Mad Love's Comin' ken ik al sinds Live uitkwam en is één van mijn favoriete nummers. Het doet me denken aan de muziek van Wishbone Ash. Contraband hoorde ik net voor het eerst en bevalt me erg.

Was toevallig van het weekend in een platenzaak en kwam deze tegen, en voor weinig aangeschaft. Bombay en mad loves comin kon ik natuurlijk wel, prima nummers. Maar de rest zei me niks. Moet zeggen dat ik verrast ben, hoes is verschrikkelijk maar de muziek beval me prima. Na 2x geluisterd te hebben geef ik het voorlopig en 3.5. Word misschien nog verhoogd.

Contraband vind ik maar een matig album. Dat ligt niet aan het klassieke Bombay, het meeslepende Mad Love's Coming of de fraaie ballade Time's Up.

Het ligt wel aan oersaaie stukken als Con Man, Sueleen en het afgrijselijke Fighting Windmills. Wat ook niet meehelpt is de wijze waarop Barry Hay net een paar octaafjes boven zijn kunnen probeert te zingen.

Bij dat lage zware geluid van hem is niks aan de hand maar als hij de hoogte in gaat, lijkt zijn stem al snel op die van een piepende hamster van wie het draaimolentje is stuk gegaan. Zelfs op het magische Bombay is dat irritant.

Het is op zich wel aardig om eens aan te hebben, maar de Earring werd pas echt een 'force to be reckoned with' wanneer ze ergens een podium afbraken.

Barry Hay zingt uit zijn tenen en moet inderdaad flink aan de bak. Maar ik vind het niet storend, integendeel, het geeft het geheel een doorleefd rauw randje.
Als ie het nou op elk album zou doen, ja dan zou ik denken mannen gaan eens naar een juiste toonhoogte voor de zanger zoeken, maar hier is het ok voor mij.
Na de twee wat 'moeilijkere' voorgangers is Contraband een fijne gitaarplaat geworden met uitstekend spel van Eelco Gelling.
Ik deel het saaie wat Edwynn benoemt dan ook totaal niet.
Ze bouwen de songs lekker uit en Mad Love's Comin' is top 5 beste Earring songs voor mij.

Mad Love is te gek natuurlijk. Helemaal eens

Mad Love's Comin' vind ik één van de beste Earring-songs maar de rest vind ik ook goed tot uitstekend en Eelco Gelling voegt daadwerkelijk iets toe wat op het daaropvolgende live-album nog meer tot uiting komt.
Contraband is weliswaar toegankelijker dan de twee voorgangers maar vind ik niet minder. Productioneel is het ook uitstekend, dynamisch en natuurlijk met een rauw randje. De daaropvolgende albums - en zeker die in de tweede helft van de jaren '80 - hadden vaak te lijden aan overproductie.

Mad Love's Coming vind ik ook een prima song, de rest van de schijf boeit mij maar ten dele.
De heren van de Earring hebben qua kledingkeuze zeker met een schuin oog gekeken naar de leden van Black Sabbath ten tijde van Sabotage....

Die hoes is niet helemaal gelukt. Van de Amerikanen moest het over voordat het ding daar op de markt kwam.

Van een rauw randje is dan in meerdere opzichten natuurlijk geen sprake. Hooguit een naturelle 70s productie die gewoon erg goed is om de brave huisvadersrock op een uitstekende manier te dragen.

Aardige plaat van de Earring. Bombay, Mad love's coming (!) en Time's up zijn de favo's hier in huis. De rest bevat wel goede stukken maar als geheel nummer wringt het teveel. Toch was dit wel het begin van een sterkere periode van de band. Al hebben ze op elk album een beetje last van hetzelfde euvel; een paar puike tracks maar ook zeker net zoveel 'net-niet' nummers.

Die hoes vind ik het minpunt. Contraband vind ik vooralsnog hun laatste écht goede album en hoewel toegankelijker dan de twee voorgangers vind ik niet dat de band commerciële concessies maakte voor de Amerikaanse markt. Dat gebeurde wel met de opvolger Grab It for a Second waar de band met een peperdure productie geforceerd Amerikaans wilde klinken. Eelco Gelling stapte toen op, de verkopen waren minder en het leverde vooral een financiële kater op waar ze pas doorheen kwamen met de single
Twilight Zone en het album Cut (was eigenlijk bedoeld als afscheidsalbum).

Voor Grab It For A Second werd de Amerikaan Jimmy Lovine ingevlogen, maar dat bleek geen fijne samenwerking.
De gevestigde producer nam het niet zo nauw en bleek niet heel enthousiast.
Vanaf toen kwamen er een paar magere jaren aan voor de band. Gelukkig waren er wel altijd hits: Movin' Down Life, Weekend Love en Long Blond Animal verschenen netjes weer in de hitlijsten.
Maar ik ben het met LucM eens, Contraband vind ik ook hun laatste echte voltreffer, al zijn er best nog wel aardige albums verschenen nadien, maar vaak wel wisselvallig van aard.

Eelco Gelling was het absoluut niet eens met de productie van Jimmy Lovine en stapte tijdens de opnames op. Achteraf gaf de band toe een vergissing gemaakt te hebben en hun albums na deze Contraband verkochten minder (maar nog redelijk) al bleven ze nog hits scoren. Pas met Cut werd Golden Earring terug erg succesvol, ook in de VS maar enkel dankzij de voltreffer Twilight Zone. Zonder deze hit was het afgelopen met Golden Earring. En in de jaren '90 bracht Golden Earring terug enkele prima albums uit, vooral de Naked-reeks die zelfs hun best verkochte albums werden.

Eelco stapte pas tijdens de USA tour van GIFAS uit de band, zijn laatste optreden is november 1978. De band speelt dan als support bij Aerosmith en Ted Nudgent. Het album is dan dus al een tijdje uit. Hij blijft nog wel een tijdje rond de band hangen maar speelt niet meer in de rest van die tour.
Reden was niet zozeer dat album of producer, maar meer zijn rol in de band. Dat Lovine en band een mismatch was, klopt wel. En een flinke financiële misser ook nog.
En zoals hijzelf ook in een interview in het fanblad eind jaren 80 en de latere docu zegt “de kracht in die band lag bij die 4, niet bij een 5e lid ongeacht of ik of RJ Stips dat was”.
Geen beste kwaliteit, wel mooi tijdsbeeld van die tour is dit optreden bij SNL met Eelco er nog bij.

https://youtu.be/AKmNv5VIbL4?si=j8cEdxK0oAmd-dJR

Het is Iovine, met een i, niet Lovine. De man was toen, in 1978, al een bekende producer, maar heeft zich later nog heel aardig opgewerkt in de Amerikaanse muziekbusiness. O.a. als oprichter en directeur van zowel Interscope Records als van de Beats-koptelefoons. Dat laatste vind ik raar als je eerst producer bent geweest, maar goed...

Terug naar dit album: die hoes, tja, ik vind 'm wel wat hebben, al heb ik nooit begrepen waarom de groepsnaam eenmalig werd afgekort tot g. earring. Maar dat de Amerikanen er niet tevreden over waren, begrijp ik dan wel weer. Net als bij Moontan kregen de Amerikanen dus een album met een andere hoes en een iets gewijzigde trackvolgorde, plus één ander nummer: het speciaal voor deze release opgenomen I need love verving Faded jeans.

Ik kan nergens terugvinden of Bombay in de VS op single is uitgebracht, dus waarschijnlijk niet. Aan de andere kant kan ik me niet voorstellen dat een album waar dus tijd en moeite in is gestoken niet wordt gepromoot via een single. Bovendien vind ik Bombay, mede dankzij het voortreffelijke gitaarwerk - hier is Eelco Gelling echt een aanwinst - best een Amerikaans geluid hebben. Had niet bij voorbaat kansloos geweest als een Amerikaanse single. Maar zo te zien is het er nooit van gekomen.

Ook dit Earring-album vind ik ietwat wisselvallig, al ken ik er niettemin een ruime voldoende aan toe. Bombay, Mad love en in iets mindere mate Con man en Fighting windmills zijn prima songs, de overige nummers een beetje doorsnee. Maar per saldo zeker geen slecht album. Pieter Franssen was er in Oor erg enthousiast over, en geplaatst in de tijdgeest begrijp ik wel waarom.

Ik vond op de altijd interessante website van Harry Knipschild, toenmalig A&R-man bij Polydor, nog een interessant verhaal over Eelco Gellings tijd bij de Earring.

Bombay is een wat vergeten single heb ik wel eens het idee.
Ik vind het de juiste singlekeuze, daar kon je de Earring eigenlijk sowieso nooit op afrekenen.
Prima voor Amerika vind ik ook.
Punt is natuurlijk dat het te lang duurde voordat er een passende follow up kwam voor Radar Love.
Ik prijs nog steeds de experimentdrang die zij etaleren op Switch en To the Hilt, en noem het arrogant of eigenwijs, ze lieten zich niet vertellen wat ze moesten doen.
Het betekende echter wel dat de grote successen voorlopig achterwege bleven in Amerika.
In ieder geval Contraband is fris en vol energie met spetterend gitaarwerk en over het algemeen een prima stel songs. Sueleen vind ik een wat mindere worp.

Wat bazelen jullie nou? Vanaf dit album gingen ze eigenlijk pas leuke en interessante albums maken vind ik. Op Grab it for a second staan al meer geslaagde nummers dan op dit Contraband. Ze gingen eindelijk wat af van dat experimenteren, wat resulteerde in veel te lange nummers. Het kop en staart werk past ze in mijn ogen en oren een stuk beter.

Ach de Earring heeft zo lang bestaan dat ze door allerlei fases zijn gegaan.
Het is vaak ook de waan van de dag en met name in de 70's waren veel stromingen aan de orde op een gegeven moment.
Het is ook nog wel zo dat je het als band voor jezelf ook interessant wil houden.
Robert Jan Stips bijvoorbeeld werd niet voor niets aangetrokken. Een muzikant met een prog/ art rock achtergrond notabene.
Dus zijn Switch en To the Hilt muzikaal interessante platen en hoor je een band die veelzijdig was.
Met Gelling hierop is het weer de klok op rock, maar met interessant en boeiend gitaarwerk. Ook van Kooijmans uiteraard.
Een ieder zal zijn favoriete periode hebben en dat is ook helemaal prima.

Tuurlijk, een andere mening mag. Maar Grab it laat naar mijn idee toch een band horen waar de inspiratie tijdelijk op was. Het hangt ook een beetje van je persoonlijke voorkeuren af, denk ik. Switch en To the Hilt werden sterk beïnvloed door tijdelijk lid RJ Stips. Meer nadruk op keyboards en synths en ook wat meer proggy invloeden. Daar vind ik de Earring op z'n sterkst.
Latere albums als No promises no debts en Prisoner of the night laten een wat meer rechttoe-rechtaan aanpak horen, die wat mij betreft vooral succesvol is op de tweede live-dubbelaar. Daar spelen ze de sterkste nummers van die albums. Want ook die studioplaten zijn naar mijn idee wat wisselvallig.

Cut en met name N.E.W.S. vind ik dan, door een vernieuwende aanpak en een moderner geluid, wel weer tot de betere Earring-albums behoren. Hoewel ook daar niet alle nummers even geweldig zijn. Ach, het is net wat bikkel2 zegt: de Earring heeft zich door de jaren heen steeds aangepast aan wat de tijdgeest vroeg. Ik vind het bewonderenswaardig hoe ze zich daar, met alle pieken en dalen, doorheen hebben geslagen.

Dat laatste is zeker waar. En ik gaf zelf ook al aan dat ze op elk album sterke nummers hebben staan maar evenzoveel 'net niet' gevalletjes. Ongeacht het decennium of periode dat ze zijn uitgebracht. En ik ben het ook met je eens dat de sterkste nummers per album live (nog) beter uit de verf kwamen. Maar ook daarin ben ik dan weer een rare blijkbaar want ik vind het eerste 'Live' album niet zo geweldig. Doe mij Second live en vooral Something heavy going down maar.

Ik ben nog even op zoek gegaan naar meer info over de hoes van dit album. Want het blijft toch een bijzondere keuze. Maar veel info heb ik er niet over kunnen vinden. 'Contraband' is de Engelse term voor smokkelwaar, en het designteam vond kennelijk dat dat thema zichtbaar moest worden gemaakt via Eelco's gitaarkoffer en de spullen die Rinus in z'n hand heeft.
Op de achterkant van de hoes staan de boys in en rond een theaterdecor, dat je kennelijk zelf kon maken aan de hand van een papieren bouwpakketje dat binnenin de hoes gestoken zat. Dus daar zal dan wel een bedoeling achter gezeten hebben. Maar welke precies?

Het voorgaande album To the hilt heeft dan wel weer een mooi verhaal rond de hoes. Maar die werd dan ook bedacht door Hipgnosis. En als het even anders had gelopen, zou Barry Hay - inspirator voor het idee achter die hoes - zomaar gekozen kunnen hebben voor een afbeelding met twee handenschuddende mannen van wie er eentje in brand stond. Maar die kwam uiteindelijk op een andere albumhoes terecht...

Voor dit album vielen ze voor de art direction terug op ene Koos van Oostrom, die vanaf dit album vaker platenhoezen voor de Earring zou ontwerpen.

Dit verhaal is gisterenmiddag ontkracht door Robert Jan Stips tijdens dit evenement in de Boerderij.

Aha, mooi. Dat is wel zéér recente informatie. En van iemand die het weten kan. Was je er zelf bij? En kun je toelichten hoe de vork werkelijk in de steel zat? Of was het al die tijd gewoon een 'urban myth'? Wel een mooie overigens...

Ja, ik was erbij gaucho. De schrijver van de "hoezencolumns" op de site van de Boerderij, Gerrit-Jan Vrielink, interviewde Stips over albumhoezen. Toen hij begon over het verhaal van de mogelijke keuze voor de hoesfoto die op Wish You Were Here terecht kwam, vertelde Stips hem dat hij heel recent een e-mail had gezien van Hipgnosis waarin het verhaal stellig werd ontkracht. Er was destijds niets te kiezen voor Barry, en het ontwerp voor To The Hilt is speciaal voor de Earring gemaakt. Dus inderdaad, een urban myth. Vrielink viel even stil na die onthulling...

Eigenlijk is het ongelooflijk dat niemand even zijn vinger opstak toen dit in de maak was. Maar ja, op die manier kon het ook zo zijn dat een film als Pruimenbloesem het levenslicht zag. Dat was de gezellige Hollandse kneuterigheid natuurlijk.