Golden Earring - Contraband (1976)

In de 80s stond Mad Love met bosjes in de cut-out bakken

Droombolus schreef:



Damn, daar gaat al weer een deel van mijn theorie . Blijft voorlopig over mijn verklaring in het aantal mensen dat de twee albums hebben gewaardeerd.
Een hoop mensen vinden de hoes van Contraband ook maar zo zo. Maar dat Mad Love nou zoveel beter is......Bovendien zou ik een album niet waarderen om de hoes die er omheen zit.
Overigens moet ik zeggen dat ik dat Mad Love album in mijn contreien nooit ben tegengekomen.

Wat een ontzettend lekker album! De meerderheid van de nummers kende ik al, maar niet de hele plaat. De laatste tijd heb ik dit album vaak opgezet. Vooral de eerste vier songs zijn erg fijn. De drie nummers daarna ook wel - al valt Time's Up een klein beetje uit de toon - maar de eerste vier rocken echt geweldig! Heerlijke vibe, sterke riffs en fijne solo's. Echt nummers zoals ik het graag hoor!

Ik heb hem verhoogd naar 4,5 ster. Beste album van Golden Earring denk ik. Nog beter dan Moontan waarschijnlijk. Ik ken het album nog maar kort, maar het het is een welkome aanvulling in mijn selectie.

Een prima Earring plaat met de hit 'Bombay' en lekker gitaarwerk van Kooymans en Gelling.

Bombay is uiteraard een vette knipoog naar India, waar Barry Hay geboren is.
Muzikaal gezien moet ik vooral door het exotische ritme en het zomers klinkende gitaarspel denken aan Graceland van Paul Simon, al is dit veel stoerder.
Eigenlijk jammer dat ze die lijn niet verder door trekken op het verder prima Contraband.
Eelco Gellink als extra gitarist, en dat hoor je wel terug.
Zouden ze net als The Stones met twee gitaristen willen werken om een meer Rock & Roll geluid te creëren?
Net als Robert Jan Stips op Switch drukt hij hier wel een stempel op het geluid, en ook hier gaat dat wel ten koste van het kenmerkende van de Earring.
Gastmuzikant Bertus Borgers op saxofoon speelt in dienst van de band, en is daardoor een meerwaarde, minder een ego die mede de sound wil bepalen.
Hay, Gerritsen, Kooymans en Zuiderwijk zijn de kern, de eenheid, de sterke ijzeren ketting, en daar past geen gesoldeerd stukje metaal tussen, ondanks de kwaliteiten van genoemde goede muzikanten Stips en Gellink.
Gelukkig zien ze dat later zelf ook in.
Het einde van Con Man lijkt trouwens wel heel sterk op Both Ends Burning van Roxy Music, welke een jaar eerder verscheen.

Naar mijn mening voegden zowel Stips als Gelling iets behoorlijks toe.
Meer instrumentale meerwaarde in ieder geval.
Beiden meer dan uitstekende musici.
Het hangt er ook maar net van af wat je van The Earring wilt horen.
In deze rocksetting en ook op het stevige, maar epische Live (1977), is Gelling erg goed bezig.
Inderdaad ook dankzij een solide basis van de overigen. Kooijmans pakt overigens ook wel een solootje.
Met de twee duidelijk naar jazzrock/ funk/ prog neigende Switch en To The Hilt, zijn Stips bijdragen heel functioneel en smaakvol ( Moog.)
Met de versimpeling die volgde eind jaren 70 zouden beiden geen rol van betekenis meer hebben gespeeld.
Stips is duidelijk meer van de art-rock en Gelling uiteindelijk een bluespurist.

Toch blij dat ze even hebben mee gedaan.
Heel interessante periode en Contraband vind ik een heel sterke plaat. Fijne vibe.

Wel de meest verschrikkelijke hoes van de band..

Prima album, vooral vanwege het uitstekende gitaarwerk. Bombay is voor mij de topper op dit album. De heren zitten hier echt in een heerlijke rockperiode en dat past de band uitstekend.

Volgens mij idd.een van de betere Earring abums
Wat vind je dan van die andere albumTopper?
Mad Love's Comin'

teus die is inderdaad ook heerlijk.
Het is sowieso een album met een constant niveau, iets wat de heren niet altijd lukt.

En Sueleen! Die vind ik eigenlijk nog beter dan Bombay.

Wat een heerlijke gitaarplaat is dit zeg! Het kan haast ook niet anders met George Kooymans & Eelco Gelling (van Cuby + the Blizzards) op gitaar. Uitstekend gitaarspel en voortreffelijke solo's zijn hierop te horen. Bijvoorbeeld op de fraaie songs Sueleen en Con Man op kant 1 van de LP, vooraf gegaan door de leuke hit Bombay. Kant 2 opent dan ook nog eens met één van mijn favoriete nummers van de Earring: Mad Love's Comin'. Ook de rest van de songs is heel aardig tot goed. Het levert alles bij elkaar een sterke plaat op.

Blind uit m’n platenkast getrokken vandaag. Eigenlijk had ik neiging om ‘m weer terug te steken. Geen idee waarom. Bombay altijd een heerlijk nummer gevonden. Wist dat Robert Jan Stips en Neppie Noya op dit album meedoen. Eens lekker op d’n draaitafel gehad en meteen een aantal andere Earring lp’s die ik heb, erbij gepakt. Ben het met mijn voorganger hierboven eens dat dit een heerlijke gitaarplaat is. Uitstekende productie en hij klinkt ook nog eens voortreffelijk. Weg vooroordeel en Earring time in huize Broem.

De laatste weken ook hier veel Earring op de platenspeler gehad.
Die hebben me toch een berg heerlijke plaatjes gemaakt hoor.

Mijn lang geleden verloren gegane cassettebandje is gisteren vervangen voor een 2ehands LP. En wat een genot. Het valt me op hoeveel power deze plaat in zich heeft en hoe goed ik hem vind. Dat vond ik in de 70s namelijk niet zo heel erg. Ja, 'Bombay' is een fantastische single, die veel hoger had moeten staan in de top 40 dan de fatsoenlijke top 10 hit die het nummer werd. Op de koptelefoon hoorde ik eigenlijk pas voor het eerst echt hoe goed het nummer in elkaar zit. Prachtige gitaarpartijen, die mooi verweven zijn. Het tandem Kooijmans - Gelling is echt geweldig. En dat geldt eigenlijk voor de hele plaat, die prima in elkaar zit. Het is allemaal iets directer dan de voorganger 'To The Hilt' en speelser dan U.S. mainstream rocked 'Grab It For A Second'. Allebei wel goede albums (vond ik toen; binnenkort maar eens opzetten om te vergelijken).

Contraband valt me echt enorm mee en is een duidelijke herwaardering van mij aan de Earring van toen.

niets aan toe te voegen,WoNa

Ik kan niet inschatten hoe de reacties op het moment van verschijnen waren. Ik was 8 of zo, maar kan mij Bombay als single nog wel herinneren in Toppop.
De vorige 2 albums Switch en To The Hilt behaalde bepaald niet het grote succes van Moontan.
Voor mij is Contraband in ieder geval een fijne no nonses gitaarplaat met wat WoNa al aangeeft, perfect verweven gitaarpartijen.
Hay zingt op het randje van zijn kunnen, maar sterk en rauwer dan voorheen en de tandem Zuiderwijk en Gerritsen was toen moeilijk te verslaan.
Jammer dat het niet klikte met Gelling uiteindelijk.
Ook op Live (1977) doet hij echt waanzinnige dingen, maar het was niet altijd even constant bleek later.

Toen Contraband in 1976 uitkwam was ik 12 jaar. Mijn ouders waren lid van de leesmap en in de Panorama en Nieuwe Revu van die tijd werd positief gereageerd op het album. Gelling werd gezien als een goede toevoeging van de groep. In die tijd kon je de groep met de single Bombay op TV ook haast niet ontlopen; we hadden ook maar twee zenders tenslotte. Achteraf gezien was een optreden in kinderprogramma Stuif 's In wel het meest memorable televisiemoment; Barry Hay die aan het eind van Bombay 'Kama kama kama, kama sutra' de zaal vol kinderen in slingerde.
Ook LIVE werd in 1977 goed ontvangen. De Panorama schreef zelfs een heel artikel over de wedergeboorte van de groep.

Hier kan ik me helemaal in vinden. Eelco Gelling is op deze plaat absoluut van toegevoegde waarde, omdat het gitaarwerk bij de Earring hierdoor op een hoger plan is komen te staan. Niet dat we voor die tijd te klagen hadden, maar Gelling heeft een mooie ronde toon, gekoppeld aan een vingervlugheid die we bij de Earring nadien niet meer hebben gehoord. Werkt inderdaad prima in combinatie met het slaggitaarwerk van Kooymans.

Het maakt dit album inderdaad, meer dan de meeste andere Earring-platen, toch een echte koptelefoonplaat. Meer nuances dan gebruikelijk, een meer 'open' geluid ook. Ook de percussie van Neppie Noya is met name op Bombay en Con man van toegevoegde waarde, Komt ook heerlijk door op de koptelefoon.

Ik denk dat deze plaat het internationaal nog best goed gedaan zou hebben als hij als rechtstreekse opvolger van Moontan was uitgebracht. Ik vind deze toch wel een internationaler geluid hebben dan Switch en To the hilt. Helaas, het is anders gelopen...

Overigens is het album in de VS uitgebracht onder een andere titel (Mad love's comin'), met een andere hoes en een andere tracklist. Naast een andere volgorde kwam I need love in de plaats van Faded jeans. De plaat kwam tot # 182 in de LP-lijsten.

Als ik terug blik op het verloop van de Earring vind ik persoonlijk, en ook als ik kijk naar mijn beoordelingen, dat ze artistiek nooit meer over deze zijn heen gegaan.
Cut mocht dan dé comeback zijn en ze kwamen na een aantal magere jaren succesvol terug, het is wat mij betreft geen echt topalbum.
De albums nadien zijn heel wisselend van kwaliteit.

Robert Jan Stips is naast Gelling overigens een goede aanvulling geweest. Zeker als je nagaat wat de band op Switch en To The Hilt wilden bereiken.
Soort rock meets prog/funk en jazzrock. Maar Stips is dan wel weer volledig overbodig op de echte rockalbums. Stips is zo begaafd, hij zou zich gaan vervelen vrees ik.
Gelling was de juiste man voor deze plaat. Je hoort het spelplezier en de chemie met Kooijmans.
Verdomd jammer dat het na de mispeer Grab It For A Second over en uit was met hem in de band.
Niets ten nadele van Kooijmans verder.

Mijn favoriete Earring album (en waarschijnlijk ook wel mijn favoriete Nederpop album) met als hoogtepunten Con Man en Mad Love's Comin'. Maar ook de overige songs mogen er wezen.

Neil Peart schreef:


Toch wel een ding, want ik moet bikkel2 gelijk geven met zijn opmerking over Zuiderwijk en Gerritsen. Beide heren zijn inderdaad waanzinnig op dreef op Contraband en dat had ik wel even mogen benadrukken. Bij deze dus.

Nou, daar sluit ik me graag bij aan. Ook ik roemde de wisselwerking tussen Gelling en Kooymans, en zelfs de bijdragen van gastmusici. Maar dit mag hier ook wel eens benadrukt worden. Ik schreef het hierboven al: normaal gesproken hebben we al niks te klagen over de ritmesectie van de Earring, maar hier stijgen ze opnieuw tot grote hoogten, zo viel mij gisteravond bij herbeluistering weer eens op. Met name dat bas- en drumwerk in Con man en vooral de topper Mad love's comin' zorgt voor een ongekend solide basis, waar de anderen naar hartelust overheen kunnen soleren.

Wat een fantastisch op elkaar ingespeeld tandem is het toch - puur genieten! Het is een cliché, maar dit is werkelijk internationale klasse. Ik denk wel eens: waren Gerritsen en Zuiderwijk Engelsen of Amerikanen geweest, dan zouden ze wereldwijd alom gerespecteerd zijn als topmuzikanten. Het is ook mede hún bijdrage die dit album doet uitstijgen boven de gemiddelde internationale rockplaat.

...en als we toch bezig zijn, laten we dan meteen de vocalist maar een pluim geven. Barry Hay stelt eigenlijk ook zelden teleur, ook als de nummers op zich niet altijd even hoogstaand zijn. Maar ook hij presteert hier op de toppen van zijn kunnen, ook omdat hij natuurlijk de juiste leeftijd had: hij haalt moeiteloos alle hoge noten, er is geen sprake van enige sleet op de stembanden en zijn uitstekende Engelse dictie (ingegeven door zijn deels Indiase achtergrond natuurlijk) maakt het plaatje compleet. Dit is echt een album dat internationaal veel hoger had moeten scoren dan het uiteindelijk deed.

Ik heb altijd al een zwak gehad voor dit specifieke album binnen de Earring-catalogus, maar inmiddels weet ik het zeker: dit is na Moontan de beste Earring-plaat!

Gerritsen en Zuiderwijk hadden beiden een internationale carrière kunnen hebben gehad als ze dat hadden gewild.

Er is een verhaal dat Rinus ooit benadert om bij Jimi Hendrix te spelen. Maar buiten dat had hij de kwaliteit om in een grote rockband te spelen.
Een feit is dat Cecar gevraagd is om bij The Who te drummen. Keith Moon was door zijn gebruik van alcohol en drugs niet meer te handhaven.
Hij weigerde.

Met een beetje goede wil hadden de jongens het ver kunnen schoppen in Amerika, maar dan moesten ze zich daar vestigen. Dat was uiteindelijk toch een stap die niet werd geambieerd. Home Sweet Home.
En succes is altijd betrekkelijk.
Herman Brood heeft het ook geprobeerd. Hij had de kans.
Maar de wispelturige rock 'roll junkie redde het uiteindelijk niet.

Oh....mooi verhaal Bikkel. Dat wist ik niet. Ik zie ook niet zo snel meer een nieuw album uitkomen van de heren. Daar was Gerritsen duidelijk over, toen ik hem sprak nadat hij met Super Sister een nummer mee speelde.

Nee, de drang om weer te gaan opnemen is niet meer aan de orde.
George en Barry wonen niet in Nederland en ik denk dat ze genoegen nemen met live spelen.
Het repertoire is breed genoeg ondertussen.
Gezien hun leeftijd is dat ook wel logisch. Genieten zo lang het nog kan en het zijn uiteindelijk gasten die het liefst op de bühne staan.

De Earring, toch een Nederlands fenomeen, ze hadden veel groter kunnen zijn als ze zich maar in Los Angeles of New York hadden gevestigd, maar dat wilde ze zelf niet, ze wilde in Den Haag blijven wonen waar ze toen nog allemaal verbleven. Het siert ze ook wel weer, de Nederlandse kneuterigheid die er toen nog was niet in willen ruilen voor de echte grote wereld.
Toen ik in New York was en een platenwinkel binnenliep stond er een vakje met Golden Earring, al hun platen zijn daar gewoon te koop, ze hebben ook nog steeds een behoorlijk aanhang daar. Het geeft aan hoe groot ze daar waren.

Ja, ik kom weleens in de VS, maar iedere (oudere rock-)muziekliefhebber kent daar Golden Earring, hoor. Voornamelijk van die twee grote hits, maar toch... Wordt me regelmatig gevraagd of de band nog bestaat, hoe hun status in ons land is (legendarisch dus) en of ze nog eens door de VS gaan toeren. Dat laatste zit er dus echt niet meer in. Anno 2020 al helemaal niet...

Dat van Cesar en The Who wist ik, dat van Rinus en Jimi dan weer niet. Ik heb Cesar Zuiderwijk weleens geïnterviewd, ergens begin jaren negentig, ten tijde van het verschijnen van Bloody Buccaneers, wat toen na alle financiële perikelen een beetje een nieuwe start voor de groep betekende. Hij zei toen ongeveer hetzelfde: we stonden voor de keus - als we het echt blijvend wilden maken in Amerika, moest je er echt veelvuldig toeren en en dus eigenlijk gaan wonen.

Dat hebben ze toen maar niet gedaan, ook omdat ze vaak op die toernees moesten toeleggen. Ze hadden toen, eind jaren tachtig, hun laatste grote Amerikaanse toernee gehad. Die had ze, in combinatie met andere tegenvallers, aan de rand van een faillissement gebracht. Toen besloten ze definitief dat de Amerikaanse droom ten einde was.

Over internationale invloeden. Eigenlijk alle keren dat ik in de V.S. ben geweest, hoorde ik 'Radar Love' wel ergens - en 'Venus'. (Dat 'Una Paloma Blanca' en zelfs 'Het Kleine Café Aan de Haven' daar te horen zijn, laat ik maar even voor wat het is.)

In 1977 bracht ik een half jaar in Australië door. In het dorp waar mijn oma woonde was een kleine platensectie in de bookstore. Daar heb ik een verzamel LP gekocht met twee Nederlandse bands er op: Golden Earring ('Radar Love') en Focus ('Hocus Pocus)'. De titel van de plaat was iets 'Classic Rock Hits' of zoiets. Tussen The Who, Cream, Eric Burden & The Animals, Hendrix in. Allemaal Polydor artiesten, dat is waar, maar ze staan er toch maar tussen. Ook in Australië.

De elpee vandaag als tweedehands aangeschaft, in vrij redelijke staat en met tekstvel wat net even doorslaggevend was. Geeft iets authentieks aan deze West-Duitse persing. Vroeger die MCA variant Mad Love gehad en doorgesluisd naar verzamelaarkringen en nu dus Contraband een plaatsje in de collectie, als één van hun betere platen zijnde. Fighting Windmills bezorgt me nog steeds kippenvel en daar zit ook nog wel een progressief randje aan. Zit een mooie opbouw in en dat lyrische gitaarspel van Eelco Gelling doet het over de gehele linie goed. Faded Jeans, de B-kant van Bombay, is altijd lekker opzwepend, mooi baswerk tegen het einde. De Basgitaar klinkt prima op deze uitstekende productie. Eigenlijk staat alleen dat "Sister, tell your mister" van Con Man me niet zo aan, waarvoor Patricia Paay gerekruteerd werd. Weinig rol voor George Kooymans als leadzanger, geheel in lijn met voorgaande drie albums. Barry Hay is gedurende die tijden van banduitbreiding wel echt de leadzanger (in de studio). Time's Up vind ik iig. een geslaagde afsluiter en het abrupte einde herinnert me eraan geen fade-outs te hebben gehoord.