The Veils - Sun Gangs (2009)

Als dit net zo goed is als de twee voorgangers kan ik alleen maar juichen
Wat ik al gehoord heb beviel me in elk geval al wel.

Zo, hier kijk ik nu echt naar uit.
Wat een strot heeft die Finn Andrews.
Hoop in ieder geval dat dit album wat meer in de lijn ligt van The Runaway Found, dan van Nux Vomica, hoewel ik dit betwijfel, aangezien Finn na Runaway Found z'n hele band bezetting aan de kant gezet heeft.
Aan de andere kant Finn Andrews = The Veils en The Veils = Finn Andrews

De hoes is i.i.g. mooier als de vorige twee.

Over zijn eerste 2 albums was ik zeer te spreken........ Nux Vomica heeft zelfs mijn Top 10 van 2006 gehaald...... Als deze net zo goed is als de vorige 2 dan komt het wel goed denk ik zo

Hopelijk zetten ze de lijn van hun vorige album voort.
Geweldige live band trouwens.
En ja, ze komen naar Nederland.

En alweer een release om naar uit te kijken. Ook ik ben hier benieuwd naar

Ha! 6 april al. Dat is al bijna. Laat maar komen! En bovendien treden ze in mei op in Breda, Groningen, Nijmegen en Amsterdam!

Geweldig ik kan echt niet wachten!
Fantastische band!

Hier kijk ik echt naar uit, The Veils is wat mij betreft toch wel een van de beste bands van de laatste jaren en wat ik van deze plaat heb gehoord klinkt ook weer fantastisch!

three sisters is te beluisteren op hun myspace

Net als je denkt dat 2009 niet een nog beter muziekjaar kan worden ontdek je dit ..
Ik kan niet wachten

Ah mooi, eindelijk een nieuw album!

Nummers als killed by the boom en Three sisters rocken in ieder geval al lekker weg. Zo stevig hebben we the Veils nog niet vaak gehoord. Ben benieuwd hoe de rest van het album klinkt.

Ik ga het nieuwe album niet af wachten, voor de zekerheid alvast een kaartje besteld voor het concert in Doornroosje.

Ik hoop juist eerder dat ze klinken als op hun 1e album. De 2e deed me al stukken minder...

De eerste was een frisse wind.
De tweede een tornado.

De 2e was mij te 'Caviaans', niet echt mijn straatje helaas.. De eerste geniet ik nog met volle teugen van.

De tweede heeft muzikaal inderdaad veel raakvlakken met Nick Cave, en ligt dus ook wel in mijn straatje.

Van de twee albums is 'Nux Vomica' duidelijk mijn favoriet en ik ben blij dat ze het wat rauwere, hardere werk op dit album voortzetten.

Hier ben ik heel erg benieuwd naar. Ik heb altijd het gevoel dat The Veils nog wel een 5* album voor mij in petto hebben. Of dit 'm dan wordt is de vraag. Ik vind Three Sisters op het eerste gehoor nog niet heel indrukwekkend, maar veel Nux Vomica-nummers hadden ook wat tijd bij mij nodig om te groeien, dus er is goede hoop.



Hmm, daar denk ik juist het tegenovergestelde van. Ik vond de vorige twee hoezen erg sfeervol. Vooral het portret van Andrews met de sigaret op de hoes van Nux Vomica vond ik erg mooi.

P.S. Ik hoop dat The House She Lived In een mooi vervolg is op House Where We All Live van het vorige album.

Heb nog een andere versie van House Where We All Live en dat heet House Where We Live (zonder All).
Stond op Rough Trade Sampler 02, die ik via het blad Oor meegezonden kreeg.
Vind ik persoonlijk mooier dan de albumversie.

Die sampler heb ik ook en die versie is inderdaad mooier, die klinkt net wat warmer ofzo.

Whaaaa! Nu ál gelekt!

Oeh!

Een eerste luisterbeurt:

- Sit Down By The Fire: rustig, voortkabbelend nummer met samenzang.

- Sun Gangs: eveneens een rustig nummer, goede zang begeleid door piano.

- The Letter: up-tempo nummer. Lekkere drums, weer de mooie doorhaalstem van Andrews. Zo wil ik het horen!

- Killed By The Boom: rock!

- It Hits Deep: Goed opgebouwd nummer. Rustige drums, stem van Andrews, samenzang.

- Three Sisters: al vaak gehoord. Erg up-tempo!

- The House She Lived In: piano en dan plotseling de drums.Violen!

- Scarecrow: donker nummer. Zware bass, kabbelt rustig voort.

- Larkspur: een bijna negen-minuten-tellend nummer. Mooi opgebouwd, maar te lang.

- Begin Again: opnieuw rustig nummer, Andrews door piano begeleid.

Al met al een album waar de rustige nummers overheersen en waar zo nu en dan een up-tempo nummer voorbijkomt. Er zijn geen nummers die me meteen raakten en ik vraag me dan ook af of ze de plaat de kwaliteit van de eerste twee albums evenaart.

Lijkt toch een soort tussendoortje.

Sun Gangs is described by Finn Andrews as a very modern mixture of prayers, love letters and personal record keeping. Finn continued by saying: I really wanted to write something that hangs together in perhaps a not so obvious way; not just some collection of singles but a real voyage into something, something strange and unspecific but totally emotionally consuming. It’s also kinda just a break-up record in many ways.

Het debuut van The Veils had indertijd een betoverende uitwerking op mij; het was muziek in de lijn waar ik van hield en toch had het iets eigens. Daarbij kon ik goed uit de voeten met het smachtende, getormenteerde zingen van Finn Andrews (die toch eigenlijk The Veils is).
De opvolger was misschien wat sterker te herleiden naar andere grote muziekhelden van mij (ik noem een Nick Cave) maar dat kon mij niet deren want ook dat album vond en vind ik ijzersterk. Beiden staan dan ook nog steeds op een stevige 4,5*.
In zulke gevallen ben ik meestal wat huiverig als er dan een nieuw album aan zit te komen want het kan toch haast nooit zo goed zijn als het was? Er zullen toch wel sleetse plekken ontstaan?
En heel eerlijk gezegd vond ik de band live iets minder sterk dan ik aanvankelijk gehoopt had. Nog steeds wijt ik dat aan te hoge verwachtingen, maar toch......

Sit Down by the Fire is dan het moment suprême: een titel die een kampvuur-meedeiner doet vermoeden moet alle twijfel wegnemen want de eerste klap is immers een daalder waard.
Bij Nux Vomica moest ik aan Cave denken en hier........ ik durf het bijna niet te zeggen............. U2!
Nu ben ik niet vies van U2 dus ik kan prima leven met dit rustig voortgaande, beheerste nummer waar sprake is van prima samenzang die haast een gospelgevoel teweeg brengt.
Sun Gangs is het titelnummer en kent door toedoen van de piano het donkere, doomy Boatman's Call-sfeertje van Nick Cave. Gelukkig heeft The Veils altijd genoeg eigen geluid gehad om niet beschuldigd te kunnen worden van imitatie. Het is hier de stem van Andrews in combinatie met de donkere sfeer die me wederom doet smelten. Het is vrij eenvoudig allemaal maar onderhuids slagen ze er in om een snijdend, opstuwend sfeertje op te bouwen. Absoluut een schitterend nummer die met eer de titelsong mag wezen!
The Letter kent het scherpe Andrews stemgeluid, en op dit nummer hoor ik een beetje het geluid van gitaarbandjes zoals je ze heden ten dage toch wel erg veel hoort. Het galmende Editors en consorten geluid zeg maar. Het is dat de stem van Andrews dit naar een hoger niveau tilt dan al die gitaarbandjes maar ik heb bij dit nummer toch echt wel wat twijfels. Ik wil geen gitaarbandje zoals er al zo veel zijn: ik wil meer van deze band. Twijfelgevalletje voor mij en wederom toch weer die U2-echo die mijn hoofd maar niet wil verlaten.
Killed by the Boom is een ietwat andere richting die The Veils hier op gaat. Een hoop piepende, scheurende en vooral strakke gitaarriffs met allerlei geratel en gepruttel voorzien van echoënde zang. Het komt wat chaotisch over maar blijft toch enigszins binnen de lijnen.
It Hits Deep gaat rustig van start met alle spotlight op Finn Andrews. Dreigende geluiden geven het nummer een sinister tintje mee. Dit is toch wat meer eigen. Dit is meer The Veils zoals The Veils hoort te zijn. Wat mij betreft wederom lof voor de mooie harmonieuze zang. Op nummers als deze laten The Veils horen dat ze met weinig toeters en bellen wel degelijk sterke nummers kunnen afleveren die uiterst boeiend kunnen zijn.
Three Sisters is al een tijdje op myspace te beluisteren en dat nummer wist me daar best snel te grijpen. Ik hoor er wat 16 Horsepower in. Misschien omdat het iets prekerigs uitstraalt, misschien het geluid van de banjo die er doorheen verweven is. In elk geval is het lekker opzweperig en zweterig en dat mag ik wel.
Toen ik de eerste tonen van The House She Lived In hoorde moest ik een fractie van een seconde aan Saybia denken, vraag me niet waarom maar het flitste door mijn hoofd heen. Ik denk dat het de manier van inzetten was. Qua sfeer is het nummer wat luchtiger dan we gewend zijn. De bloemetjes kruipen boven de grond, het zonnetje begint voor het eerst weer wat warmte uit te stralen en de lammetjes dartelen door de wei. Iedereen blij, iedereen gelukkig.
Niet echt een beeld dat ik voorheen had bij dit gezelschap, maar zij kunnen het blijkbaar ook oproepen.
Scarecrow laat gelijk weer zien dat de lente pril is want er nadert al weer een donkere bui en de sfeer is melancholiek (ik zou het haast sereen willen noemen). Hoe prachtig kan dit soort desolate muziek telkens toch weer zijn. Er zijn genoeg artiesten op deze aardbol die dat sfeertje muzikaal kunnen schetsen maar telkens weer ben ik verrukt als er weer een liedje toegevoegd mag worden aan die enorm lange lijst die er al is. Ben ik een somber, gedeprimeerd mens? Geen idee; ik vind dit gewoon heel erg mooi.
Larkspur is het langste nummer op dit album (8 en een halve minuut) en dat valt op omdat de rest juist relatief kort is.
Meestal zijn dit soort nummers de kern waar alles om draait.
Laat ik beginnen te zeggen dat hier een bijzondere sfeer wordt neergezet en dat daar ruim de tijd voor wordt genomen. Hier zie ik lege prairies voor me met alleen maar droogte en opwaaiende stofwolken. Door de zinderende hitte krijg je van die bijzonder trillende luchtgolven en vertroebelt je zicht. Toch zie je in de verte leven dat steeds dichterbij komt.....
Bij nummers als deze gaat de fantasie duidelijk werken. Het nummer duurt te lang voor dit album en past er daardoor misschien wat minder goed tussen, maar tegelijkertijd vind ik het op zichzelf staand wel een bijzondere compositie (misschien de nieuwe richting die ze hierna op gaan?).
Begin Again is qua titel al een mooi advies voor wat betreft dit album: de repeatknop kan namelijk gelijk aan. Het album kan rustig nog een keer opgezet worden.
Dit nummer is een sfeervolle afsluiter waar piano de boventoon voert en dat is in combinatie met de zang geen vervelend iets. Het is nog best een 'frivool' nummer want er wordt hier geen sombere sfeer neergezet.

Om dan weer terug te komen bij mijn eerste woorden: is het even goed als de twee vorige albums? Ik denk dat het er niet zo heel erg veel voor onder doet. Ja okee, de betovering van het debuut ervaar ik niet (meer), de ruigheid van de tweede is hier iets minder terug te horen. Dit is gewoon een uitstekende opvolger waar ze zich niet voor hoeven te schamen.
Voor mij is het nu in elk geval een zeer dikke 4* waard en daarmee één van mijn favoriete albums uit de lange rij die al verschenen zijn dit jaar (maar misschien is mijn zwak voor dit bandje wel te groot ).

Ik ga er naar op zoek.
Door aERo weer eens een prima indruk gekregen.

Ik luister het album nu voor de derde keer vandaag, maar ik ben nog niet helemaal zeker van mijn mening. Wel durf ik te zeggen dat dit nog niet dat 5* album van Andrews is geworden waar ik op zit te wachten. Toch ben ik zeker wel positief.
Waar het vorige album vurig van leer trok, begint het hier vrij rustig. Andrews nodigt je met een rustig nummer uit om bij hem te komen zitten luisteren. Het is geen onaardige opener, maar nog niet heel indrukwekkend. Het titelnummer krikt het niveau meteen een stuk omhoog. Een prachtige, ingetogen donkere ballad. Wat blijven The Veils sterk in het schrijven van dit soort nummers, ik kan er in ieder geval geen genoeg van krijgen. De intro van The Letter doet inderdaad erg aan U2 denken, maar door het speciale stemgeluid van Andrews wordt het toch een echt Veils-nummer. Heerlijk hoe gekweld hij kan zeuren. Ik vind het wel een lekkere rocker. Killed by the Boom vind ik dan weer wat minder interessant. Zijn gekrijs blijft heerlijk, maar verder niet echt een heel interessant nummer. Er wordt wel wat gespeeld met gepiep, feedback en overstuurde gitaren, maar het komt niet in de buurt van nummers als Jesus for the Jugular en Pan van Nux Vomica.
Gelukkig herpakken ze zich weer sterk met It Hits Deep. Een mooi desolaat geluid (een geluid waar ik net als aERo blijkbaar geen genoeg van kan krijgen). Een schitterende combinatie van Andrews stem met diepe, donkere drums. Ook erg mooie samenzang, vooral bij het einde waar er toch wat hoop in doorklinkt.
Dan wordt het gaspedaal weer even ingedrukt met Three Sisters. Dit nummer begint bij mij steeds weer te groeien. Het roept mij een beetje eenzelfde sfeer op als Not Yet van het vorige album. Hier klinkt de band wat meer bezeten, net als op Nux Vomica. Sterk nummer, had van mij zelfs iets langer gemogen.
Dan opeens een lenteavond nummer: The House She Lived In. Het klinkt wat zachter en vrolijker, hoewel zijn stem toch altijd vol melancholie geladen blijft. Het heeft voor mij ook iets jaren '50-achtigs. Dit vind ik een van de sterkere nummers. Na dit warm briesje komen de donkere wolken toch weer tevoorschijn met Scarecrow. Heel ingetogen met mooie samenzang eenvoudig begeleidt, waar vooral de dreigende, donkere baspartij opvalt. Ook een van de sterkere nummers.
Daarna komt het opvallendste nummer van het album, het acht en een halve minuut lange Larkspur. Dit nummer roept bij meer de nachtelijke prairie-sfeer op van het tweede album. Het nummer moet nog een beetje tot me doordringen, maar ik heb het gevoel dat dit wel tot een persoonlijke favoriet kan uitgroeien. Het nummer geeft mij het gevoel van een koortsachtige droom. Vooral na de stilte in het midden wordt het echt heel indrukwekkend. De gitaren die steeds verder ontsporen met de getormenteerde, bezeten zang van Finn Andrews erbij. Dit soort nummers doen mij vermoeden dat The Veils nog wel een 5* album in zich hebben.
Het album sluit dan rustig af met Begin Again, een sfeervol nummer. Toch vind ik dit net als het openingsnummer zeker heel aardig, maar niet heel meeslepend. Terwijl ik het toch altijd belangrijk vind dat een album ijzersterk opent en afsluit (wat met Not Yet en House Where We All Live wel werd gedaan op Nux Vomica).

Toch ben ik over het geheel dus zeker zeer positief. De sfeer is rustiger en ingetogener dan ik had verwacht. Ik had misschien iets meer gehoopt op de combinatie van bezeten, duivelse nummers met intieme ballads van Nux Vomica. Ik vind vooral jammer dat de uptempo nummers niet zo sterk zijn als op de voorgaande twee albums. Toch is het een erg sfeervol album geworden met echte pareltjes ertussen. Dat 5* album komt er echt nog wel aan en ze hebben al een zeer indrukwekkend oeuvre opgebouwd met drie gewoon zeer sterke albums. Ik moet maar eens kaarten voor Doornroosje gaan halen een dezer dagen. Voor dit album deel ik een dikke 4* uit.

Ik heb het pas 1x geluisterd, dus moelijk om meteen al punten te geven. Ik begin met een 4. Ik kan me aansluiten bij de vorige schrijvers. Het is waarschijnlijk nog niet het meesterwerk wat Finn Andrews in zich heeft, maar ik verwacht wel dat het album op het einde van het jaar bij mijn favoriete albums zal gaan horen

Hij is minder dan Nux Vomica, maar daarbij duurde het bij mij ook even voordat ik hem in volledige waarde kon inschatten.
Ben wel benieuwd hoe ze het live brengen.
Ben ik de enige die er een folk - achtig sfeertje bij voelt?