The Veils - Sun Gangs (2009)

Het debuut van The Veils had indertijd een betoverende uitwerking op mij; het was muziek in de lijn waar ik van hield en toch had het iets eigens. Daarbij kon ik goed uit de voeten met het smachtende, getormenteerde zingen van Finn Andrews (die toch eigenlijk The Veils is).
De opvolger was misschien wat sterker te herleiden naar andere grote muziekhelden van mij (ik noem een Nick Cave) maar dat kon mij niet deren want ook dat album vond en vind ik ijzersterk. Beiden staan dan ook nog steeds op een stevige 4,5*.
In zulke gevallen ben ik meestal wat huiverig als er dan een nieuw album aan zit te komen want het kan toch haast nooit zo goed zijn als het was? Er zullen toch wel sleetse plekken ontstaan?
En heel eerlijk gezegd vond ik de band live iets minder sterk dan ik aanvankelijk gehoopt had. Nog steeds wijt ik dat aan te hoge verwachtingen, maar toch......

Sit Down by the Fire is dan het moment suprême: een titel die een kampvuur-meedeiner doet vermoeden moet alle twijfel wegnemen want de eerste klap is immers een daalder waard.
Bij Nux Vomica moest ik aan Cave denken en hier........ ik durf het bijna niet te zeggen............. U2!
Nu ben ik niet vies van U2 dus ik kan prima leven met dit rustig voortgaande, beheerste nummer waar sprake is van prima samenzang die haast een gospelgevoel teweeg brengt.
Sun Gangs is het titelnummer en kent door toedoen van de piano het donkere, doomy Boatman's Call-sfeertje van Nick Cave. Gelukkig heeft The Veils altijd genoeg eigen geluid gehad om niet beschuldigd te kunnen worden van imitatie. Het is hier de stem van Andrews in combinatie met de donkere sfeer die me wederom doet smelten. Het is vrij eenvoudig allemaal maar onderhuids slagen ze er in om een snijdend, opstuwend sfeertje op te bouwen. Absoluut een schitterend nummer die met eer de titelsong mag wezen!
The Letter kent het scherpe Andrews stemgeluid, en op dit nummer hoor ik een beetje het geluid van gitaarbandjes zoals je ze heden ten dage toch wel erg veel hoort. Het galmende Editors en consorten geluid zeg maar. Het is dat de stem van Andrews dit naar een hoger niveau tilt dan al die gitaarbandjes maar ik heb bij dit nummer toch echt wel wat twijfels. Ik wil geen gitaarbandje zoals er al zo veel zijn: ik wil meer van deze band. Twijfelgevalletje voor mij en wederom toch weer die U2-echo die mijn hoofd maar niet wil verlaten.
Killed by the Boom is een ietwat andere richting die The Veils hier op gaat. Een hoop piepende, scheurende en vooral strakke gitaarriffs met allerlei geratel en gepruttel voorzien van echoënde zang. Het komt wat chaotisch over maar blijft toch enigszins binnen de lijnen.
It Hits Deep gaat rustig van start met alle spotlight op Finn Andrews. Dreigende geluiden geven het nummer een sinister tintje mee. Dit is toch wat meer eigen. Dit is meer The Veils zoals The Veils hoort te zijn. Wat mij betreft wederom lof voor de mooie harmonieuze zang. Op nummers als deze laten The Veils horen dat ze met weinig toeters en bellen wel degelijk sterke nummers kunnen afleveren die uiterst boeiend kunnen zijn.
Three Sisters is al een tijdje op myspace te beluisteren en dat nummer wist me daar best snel te grijpen. Ik hoor er wat 16 Horsepower in. Misschien omdat het iets prekerigs uitstraalt, misschien het geluid van de banjo die er doorheen verweven is. In elk geval is het lekker opzweperig en zweterig en dat mag ik wel.
Toen ik de eerste tonen van The House She Lived In hoorde moest ik een fractie van een seconde aan Saybia denken, vraag me niet waarom maar het flitste door mijn hoofd heen. Ik denk dat het de manier van inzetten was. Qua sfeer is het nummer wat luchtiger dan we gewend zijn. De bloemetjes kruipen boven de grond, het zonnetje begint voor het eerst weer wat warmte uit te stralen en de lammetjes dartelen door de wei. Iedereen blij, iedereen gelukkig.
Niet echt een beeld dat ik voorheen had bij dit gezelschap, maar zij kunnen het blijkbaar ook oproepen.
Scarecrow laat gelijk weer zien dat de lente pril is want er nadert al weer een donkere bui en de sfeer is melancholiek (ik zou het haast sereen willen noemen). Hoe prachtig kan dit soort desolate muziek telkens toch weer zijn. Er zijn genoeg artiesten op deze aardbol die dat sfeertje muzikaal kunnen schetsen maar telkens weer ben ik verrukt als er weer een liedje toegevoegd mag worden aan die enorm lange lijst die er al is. Ben ik een somber, gedeprimeerd mens? Geen idee; ik vind dit gewoon heel erg mooi.
Larkspur is het langste nummer op dit album (8 en een halve minuut) en dat valt op omdat de rest juist relatief kort is.
Meestal zijn dit soort nummers de kern waar alles om draait.
Laat ik beginnen te zeggen dat hier een bijzondere sfeer wordt neergezet en dat daar ruim de tijd voor wordt genomen. Hier zie ik lege prairies voor me met alleen maar droogte en opwaaiende stofwolken. Door de zinderende hitte krijg je van die bijzonder trillende luchtgolven en vertroebelt je zicht. Toch zie je in de verte leven dat steeds dichterbij komt.....
Bij nummers als deze gaat de fantasie duidelijk werken. Het nummer duurt te lang voor dit album en past er daardoor misschien wat minder goed tussen, maar tegelijkertijd vind ik het op zichzelf staand wel een bijzondere compositie (misschien de nieuwe richting die ze hierna op gaan?).
Begin Again is qua titel al een mooi advies voor wat betreft dit album: de repeatknop kan namelijk gelijk aan. Het album kan rustig nog een keer opgezet worden.
Dit nummer is een sfeervolle afsluiter waar piano de boventoon voert en dat is in combinatie met de zang geen vervelend iets. Het is nog best een 'frivool' nummer want er wordt hier geen sombere sfeer neergezet.

Om dan weer terug te komen bij mijn eerste woorden: is het even goed als de twee vorige albums? Ik denk dat het er niet zo heel erg veel voor onder doet. Ja okee, de betovering van het debuut ervaar ik niet (meer), de ruigheid van de tweede is hier iets minder terug te horen. Dit is gewoon een uitstekende opvolger waar ze zich niet voor hoeven te schamen.
Voor mij is het nu in elk geval een zeer dikke 4* waard en daarmee één van mijn favoriete albums uit de lange rij die al verschenen zijn dit jaar (maar misschien is mijn zwak voor dit bandje wel te groot ).

Ja... toch wel iets om naar uit te kijken, zo'n nieuwe plaat van The Veils. En het resultaat mag er zijn! Op zijn zachtst gezegd een afwisselende plaat, die heen en weer slingert van het geluid van nieuwerwetse postpunkbandjes (The Letter) tot episch instrumentaal geweld (Larkspur). Ik moet er nog een beetje inkomen, maar een gezonde dosis goede nummers bevat-ie in ieder geval. 4* is nog te veel, maar 3.5* is weer te weinig. Nou ja, vooruit dan maar...

Hij doet me nu al meer dan Nux Vomica. Uitschieters voorlopig Sit Down By The Fire maar vooral The House She Lived In, dat weer wat doet denken aan de heerlijke 'simpelheid' van de debuutplaat. Paar stevige rockers, rustige ballades, ja het gaat wel goed komen met Sun Gangs. Voorlopig 3,5*.

The veils heeft met sun gangs een echt meesterwerk gemaakt:

de cd begint met sit down by the fire, dat een lekkere binnenkomer is. Daarna volgt Sun gans (het titelnummer) Dat me kippevel bezorgd (tot heden alleen nog maar gelukt door antony enjeef buckley), zo mooi en liefdevol ingezongen, prachtig!
Finn Andrews kan het meest sombere kale liedje met zijn stemgeluid mooi en hemels maken.
Daarna komt The letter dat erg lekker in het gehoor ligt.
Daarna komt Killed by the boom dat ik het enige niet zo goede nummer van de cd vind. En het lijkt erg op nick cave.

Dan komt er weer na twee rock songs een kippevel moment. it hits deep is weer prachtig .
het had zo op voor ganger nux vomica kunnen staan, die sfeer van
dat meesterwerk is ook duidelijk te horen op deze cd. ik vind het een beetje een mengeling van the runaway found en nux vomica. maar dan beter. en iets meer nux erdoorheen.

Dan komt het horte maar o zo krachtige nick cave achtige Three sisters. het racest je boxen in en uit.
Dan komt the house she lived in dat ik vind lijken op two weeks van grizzly bear. Dat begin is heel erg hetzelfde. maar toch is het erg mooi!
Dan komt er een rustmoment voordat het hoogtepunt komt: Scarecrow. Weer heb ik geen ander woord dan zo mooi.

Nu komt het absolute hoogtepunt en 8 en een halfe minuut durende Larkspur, is een heel spannend en mooi nummer. Het beste dat ik van the veils gehoord heb!
MIjn atvies: luister dat eens een keer, dit is echt zo mooi!!!
En dan komt het einde van deze prachtplaat in zicht: de afsluiter Begin again (die meteen zegt wat ik doe las ik de cd af heb geluiterd) is een waardige afsluiter.

The veils, wat ik in het bericht hierboven ook al zij, hebben drie prachtige albums in (nog geen) decenium gemaakt.
The veils is een blijvertje, en kan nog veel prachtige album maken.
tot nu toe zetten ze de lijn heel erg hoog, beter dan dit kan niet, of toch wel? ik ben al kwijlend aan het wachten op de volgende!

PRACHTPLAAT!

The Veils, waarom ik er niet eerder aan begon is onbekend. Strooide Finn Andrews zelf met de namen Captain Beefheart, Lou Reed en Leonard Cohen in een interview, noemden de recensenten ook nog Nick Cave & The Bad Seeds en Tom Waits. En potverdorie, had ik ze maar eerder ontdekt.

Want ja, wat zijn er een pareltjes te vinden op het album. "It Hits Deep" wil ik gelijk als absolute (emotionele) hoogtepunt noemen, want wat een intense zang in deze prachtige pianoballade-zonder-piano. Dat zijn The Veils op hun best, als ze zo door merg en been gaan. Finn houdt zich qua zang dan wel in op het andere hoogtepunt, het titelnummer, waarin het refrein "Where I am going, you can't save me" dan wel kalm gezongen wordt, maar niettemin een uiterst pijnlijke indruk maakt.

Meer up-tempo is het messcherpe, Echo & The Bunnymen-achtige "The Letter", waaronder ook nog eens galloperende drums zijn geplaatst. Het klagende "I know I know I know" bevestigt maar weer eens dat Finn een zeurkous is en dat vooral moet blijven. Het briesend kwade protestlied "Killed By The Boom" is dan weer een soort Bob Dylan met een (zichzelf wel redelijk inhoudende) punkband als ondersteuning.

Natuurlijk moet "Larkspur" ook genoemd worden: een wat harder nummer, waarbij het gaspedaal af en toe misleidend in wordt getrapt, maar het langgerekte muziekstuk blijft over het algemeen toch wat langzaam. Het opvoeren van de intensiteit is (ook) hier het doel eigenlijk; met minimale tekst (zo'n drie regels die herhaald worden) wordt er toch een spanningsboog opgebouwd om u tegen te zeggen. Een "When the Music's Over", maar dan van de jaren '00.

Helaas, er zijn wat mindere broeders hier. Zo is "Three Sisters" niet meer dan een aardig aanzetje tot een nummer dat nog verder uitgewerkt moet worden en heeft "Scarecrow" wel een heel sterke tekst, maar gaat het als liedje ook niet helemaal leven. Het uiterst poppy en uiterst The Good, The Bad & The Queen-achtige (zeker die hamerende pianotoets) "The House She Lived In" is wel aardig, maar toch wat te lichtvoetig. En tja, na het geweld van "Larkspur" valt "Begin Again" ook wel wat weg, ook al is het los beluisterd best een mooi nummer.

Naast zes intense of gewoon zeer goede nummers bevat het album dus vier liedjes die eigenlijk een stuk minder zijn. Jammer, met wat meer focus had dit een meesterwerk kunnen zijn, maar nu is het vooral een goed album dat me benieuwd maakt naar de rest van de Veils-discografie.