DOOM - Born Like This (2009)

Goeie wijze uitspraak R&P, alleen voel ik wel liefde (heel erg sterk) voor het vak (hip-hop) van Doom, op deze plaat. Het is misschien snel in elkaar geflanst, maar desondanks hoor ik de definitie van hip-hop terug op deze plaat.

Vijf jaar noem ik niet echt snel.

Effe mierenneuken Wat versta jij daar dan onder of sterker waar vind/hoor je dat terug in dit album

Nou, aangezien jou 4* heb jij dat zelf waarschijnlijk al kunnen ontdekken/ervaren op deze plaat, maar mierenneukend als ik ben zal ik het nog even kort verwoorden:

Top beats > CHECK
Geniale Onderwerpen > CHECK
Vergezochte samples > CHECK
Doom rauwer dan ooit > CHECK

Daarom dus, voor meer info lees m'n recensie maar.

Ik kan dus concluderen dat Run DMC niet tot de definitie van hiphop behoort, of wat dat dan ook mag wezen.

Run DMC is natuurlijk een heel ander geval. Hun waren op een hele andere manier uniek en sterk. Maar dit ter zijde...

DOOM heeft wat goed te maken met Born Like This: vermeende stand-ins bij shows, peperdure merchandise en in de tussentijd een hoop niet nagekomen beloftes: alle klachten zijn de afgelopen jaren meermaals geuit. Het album met Ghostface Killah lijkt er nooit te komen, terwijl berichten over nieuwe samenwerking met Danger Mouse en Madlib (respectievelijk een nieuw Dangerdoom- en Madvillainproject) ook nooit verder kwamen dan geruchten. Madlib kon DOOMs gebrek aan creativiteit waarschijnlijk ook niet goed meer uitstaan en besloot om die reden alle tracks van Madvillainy met nieuwe beats om te dopen tot Madvillainy 2: The Madlib Remix. Zeer veelzeggend dat juist dit de enige recente release is waar DOOMs naam op prijkt.

En toen was er begin 2009 ineens een nieuwe aankondiging. Het Engelse Lex Records zou Born Like This, het nieuwe werk van DOOM, in maart uitbrengen. Toen niet veel later bekend werd dat MF DOOM zijn naam had veranderd in DOOM en er zelfs al enkele tracks van het album uitlekten, begonnen zelfs de sceptici het te geloven: DOOM dropt weer een nieuw album.

Met al deze hoop in het achterhoofd kan gesteld worden dat Born Like This een teleurstelling is. Oud materiaal, een matige afmixing, nummers waarop DOOM niet eens te horen is, geen overkoepelend thema dat de tracks onderling bindt: het is allemaal van toepassing op het album, en we hadden het allemaal graag anders gezien, eigenlijk ook anders verwacht.

Hoe prominent deze minpunten ook zijn, Born Like This is absoluut geen slecht album geworden. DOOM blijft nog steeds een begenadigd MC, die met een unieke stem abstracte teksten op een intrigerende manier moeiteloos (vaak zonder refrein) voorschotelt. Opener Gazzillion Ear is hier een klassiek voorbeeld van. Over een beat van wijlen J Dilla (die vooral in het middenstuk ongelofelijk krachtig en ritmisch is) dropt DOOM aan de lopende band teksten van het hem zo kenmerkende soort. Een kleine greep: “Villain to the rim like Brim//Villain, you won’t find him in no gym.” “He bout’ to change the price again//And go up each time he blow up like hydrogen.”

Het abstracte en onnavolgbare van de inhoud en tegelijkertijd de manier waarop hij het brengt is altijd al de kracht van DOOM geweest en dat is bij deze track niet anders. Zonder duidelijk aanwijsbare reden houdt hij je aandacht elke seconde vast en neemt hij je als luisteraar mee. Jammer is dat er op Born Like This niet een plek is waar je mee naartoe wordt genomen, want zoals gezegd ontbreekt een thema. Er lijkt van alles wat op te staan: een nummer over voedsel dat zo op Mm.. Food had gekund (het sterke Microwave Mayo), een solotrack van Raekwon voor Only Built For Cuban Linx 2 en een nieuw nummer met Madlib (Absolutely) dat op de nieuwe Madvillainy zou kunnen komen - en ga zo nog maar even door.

Maar ondanks dit gebrek aan een eenduidige thematiek bevat elk nummer wel een onverminderd sterke en eigenlijk helemaal onveranderde DOOM, en dat is na al die jaren fijn om te horen. Daarnaast laat de man ook zien nog steeds een sterke producer te zijn, want de meeste beats op het album komen uit zijn koker. Maar het zijn de gastproducers, met name Jake One, met wie hij al op diens White Van Music tweemaal bijzonder succesvol samenwerkte, die de plaat productioneel gezien echt interessant maken met vlotte, krachtige en levendige instrumentaties. Jake Ones Microwave Mayo en Ballskin behoren tot de toppers van de plaat, evenals het door DOOM geproduceerde That’s That. Laatstgenoemde bevat helaas wel een beat die DOOM al heeft gebruikt, en dat brengt ons, ondanks alle sterke tracks die op de plaat aanwezig zijn, toch weer bij het negatieve aspect: er lijkt niet al teveel tijd in Born Like This te zijn gestoken.

Dat levert een album op met twee kanten: enerzijds de bevrediging voor het goede materiaal, anderzijds de teleurstelling over het feit dat DOOM zijn hart en ziel niet in zijn nieuwe project heeft gestopt (het blijft een interessante vraag waar hij al zijn tijd wél aan besteedt). Bij ondergetekende overheerst het eerste – het is immers een genot om na al die jaren eindelijk weer een DOOM-werk te horen dat zich kan meten aan zijn betere albums – maar sommige fans die reikhalzend naar het project hebben uitgekeken zullen allicht allesbehalve bevredigd zijn met het eindresultaat. Al met al is Born Like This een album met te weinig volledig nieuw DOOM-materiaal en, hoe paradoxaal dat ook mag klinken, tegelijkertijd het bewijs dat de man het nog kan.

Hiphopleeft

Volgende las ik in een interview met de beste man;

Goed nieuws, dunkt mij.

En wij maar denken dat die Doom niet zo actief meer is.

Het verbaasde mij ook wat voor een down to earth en nuchtere kerel DOOM eigenlijk wel niet is. Hoe hij in het interview bezig was, staat scherp in contrast met de vaagsprekerij op zijn platen. DOOM is ook nog eens groot acteur, zo blijkt.

terwijl deze nieuwe Doom in eerste instantie een teleurstelling leek, is daar nu niks meer van waar, behalve de laatste twee tracks dan, maar daar gaan we niet blijven over zagen, de lyrics zijn weer smullen en de kleine verborgen stukjes die je iedere luisterbeurt ontdekt of herontdekt zijn weer dik de moeite, leuk is, dat je op een bepaald nummer zo een stukje hoort en daar van geniet en daarna niet meer weet waar het voorbijkwam en je het totaal niet meer terugvindt, dat is het verslavende aan de platen van Doom, het enorme gebruik van detail en lagen in nummers, fantastisch gewoon, dan heb ik het nog niet eens over de teksten gehad,

4.5

En dat alles in nog niet één zin .

Haha blijft dope hoe Slug iedereen met 1 verse breekt op Supervillainz ^_^ Ik moest helemaal lachen toen ik het voor het eerst hoorde

Het is jammer dat Born Like This als een nachtkaarsje uitgaat met Supervillainz, Bumpy´s Message en Thank Yah. Tot die tijd hoor ik een hoop dingen die ik kan waarderen. Lekkere volle producties en overvol met oldschool-invloeden.
Still Dope vind ik (samen met de laatste 3 nummers) niet echt tof, maar dit wordt denk wel één van mijn favoriete cd's van 2009!
Toppers op deze cd voor mij zijn: Gazzilion Ear, Yessir, Ballsin en Rap Ambush! 4*!

Ik vind het een tof plaatje, maar erger me groen en geel aan het feit dat de opnamekwaliteit gewoon echt crap is, zijn stem clipt gewoon op vele tracks, echt afgrijselijk... of ligt dat aan mijn versie? (voorbeeld: eind van That's That, waar ie ook gromt enzo)

Wat ik jammer vind is dat Ballskin en Rap Ambush met hun 1:30 zo kort zijn... Jake One past echt goed bij DOOM vind ik, van mijn part mogen die 2 ook samen een album maken, One DOOMjake ofzo..

Yessir! en Angelz klinken heel goed

Klopt het dat op Yessir! Doom helemaal niet rapt?

Klopt, en op Still Dope ook niet.

Kleine 3* maar weer. Ik heb niet het idee dat Doom op deze weg meer waardering van me gaat krijgen. Het is best aardig, maar het hele monotone, grappige allitererende tekstjes over onzinnige dingen en tekenfilmhelden etc. heb ik wel een beetje gehad.
Producties zijn so so, soms lekker, vaak gewoontjes.

That's That, gebruikt trouwens een oude beat van MF Doom: Styrax Gum.

En Lightworks en Gazzillion Ear gebruiken oude Dilla beats, maar (!), er is officieel nog nooit op gerapt geweest dus wat is het probleem dan?

Is geen probleem lijkt me, het is veruit het beste nummer op de cd.

Ow, dacht dat je dat negatief vond..
Vind het ook wel een goed nummer, vond de beat ook al vet op de special herbs dus ik was wel blij dat hij gebruikt werd!

Ik ben waarschijnlijk een van de weinigen, maar ik vind er werkelijk geen ene ruk aan. Doe mij maar een tracks als Benetton. Godverdomme, wat rapt die kerel daar zeg.

Hoe de man tekeer gaat op bv ballskin is wat mij betreft ongeevenaard, zelfs DOOM zelf was nooit beter..
Agressief, erbovenop als een imperiaal..

Chrome grown men doing business with Anglo-Saxon men
Lack can swing but that banjo's so relaxing as the wax spin
Hacking axes in the wind pretend it's just a pen
See if you can pencil 'em in

En hij gaat maar door, zonder refrein, heerlijk

Ik ben vast de enige, maar mijn favoriet is More Rhymin'.. wat een beat

Fantastisch pianoloopje inderdaad, behoort ook tot mijn favo's.

Ik vind dat zo'n ontzettend lege rotbeat, zeg.