Neil Young - Fork in the Road (2009)

na een hoop negatieve reakties, denk je dit zal wel niet veel zijn. even luisteren.
en.... het valt reuze mee, sterker het titelnummer horend en ik kan niet wachten op het komende concert in Ahoy.
Met dit nummer erbij en het wordt geweldig.
maar eerst nog naar Bob D. What a year...

Ik zal maar niet teveel woorden vuil maken aan de nieuwe Neil Young. Nooit eerder heb ik namelijk zó'n tenenkrommend slecht album gehoord van een songschrijver die ik zó hoog aansla. Mijn liefde voor Young begon toen ik op dertienjarige leeftijd de LP-collectie van mijn moeder plunderde en daar After The Gold Rush uit 1970 in ontdekte. Nog steeds ken ik geen popplaat die eenzaamheid en melancholie mooier weet te vertolken en het hielp me grotendeels mijn puberteit door. Later ontdekte ik andere Young-schatten (met en zonder zijn begeleidingsband Crazy Horse) zoals Harvest, On The Beach en Everybody Knows This Is Nowhere. Ook zijn vroege werk met Buffalo Springfield en Crosby, Stills & Nash wist me erg te raken. Met het latere werk van Neil Young ben ik nagenoeg onbekend. Toch maar voor de grap zijn nieuwste gedownload, getiteld Fork In The Road. En zoals gezegd is die kut. Al is 'kut' nog een understatement. Dit is belabberd. De milieu-bewuste Young heeft een conceptplaat over zijn electrische auto geschreven. Wie zit daar nou op te wachten? Een hele plaat over zo'n stomme auto?! De muziek is fantasieloze rock & roll, zonder ook maar één goede melodie en met de stomste achtergrondkoortjes die ik ooit gehoord heb. Young zingt op totaal onbevlogen wijze en waar het tegen-het-valse-aanzitten vroeger zijn grote charme was, gaat hij nu ver over de grens heen en lijkt niet eens moeite te doen er iets van te maken. Fork In The Road is een plaat die we maar snel moeten vergeten.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Blijkbaar maakt deze plaat onderdeel uit van Youngs Linc Volt filmproject, wat ermee moet eindigen dat hij met een milieuvriendelijke auto naar Washington rijdt, om aldaar de politici te overtuigen van het belang van de goede zaak, enz. Het is daarvoor dat hij deze automobielrock heeft gemaakt, een typische Amerikaanse rockplaat over achter het stuur zitten en scheuren over route 66, maar dan in een ecomobiel.

De cynicus in mij moet een beetje besmuikt grijnzen bij een plaat waarop gepassioneerd wordt gezongen over benzineprijzen en zuinig tuffen richting zonsondergang. Nou ja, ik ben dan ook een kind van de jaren negentig, natuurlijk. Mijn generatie doet niet echt aan de goede zaak, bij ons was het meer 'here we are now, entertain us,' enzo. Dat is een handicap in veel gevallen, want eigenlijk is het natuurlijk bewonderenswaardig dat Neil Young op z'n oude dag er nog zulke ambitieuze projecten op na houdt, en over een zinnig onderwerp dan ook nog.

Muzikaal gezien is het typisch Neil: een beetje schetsmatig en rommelig, niet te lang, leunend op traditionele structuren uit folk, country en rock, sterke melodieën, interessant gitaarwerk en slim gebruik van vocale harmonieën.

De meest voor de hand liggende kritiek op deze plaat: als ik over een paar jaar voor mijn platenkast sta en besluit iets van Neil Young te gaan draaien, is de kans klein dat ik dan deze uitkies. Het is oneerlijk, maar onvermijdelijk, dat alles wat deze man maakt langs de meetlat van zijn beste werk gelegd zal worden, en meestal zal falen, omdat dat beste werk in dit geval verrekte geniaal is.

Toch denk ik dat ook als ik Fork In The Road zou beschouwen als de willekeurige plaat van een volslagen onbekende, de waardering dan niet hoger zou uitkomen. Neil Young blijft een fantastische gitarist (Ben Keith trouwens ook), en een echt slecht liedje staat hier niet op (Cough Up The Bucks misschien), maar verder gebeurt er gewoon te weinig echt bijzonders om de aandacht vast te houden. En deze verzameling liedjes klinkt ook te veel als een hobbyproject. Vooral dat gebrek aan urgentie zorgt ervoor dat de levende legende wat mij betreft hier geen aanspraak kan maken op een voldoende.

Na een resem goede albums is dit een dipje. Waarschijnlijk heeft de ultra-kameleon Neil Young volgende keer weer iets helemaal anders dat wél op zijn niveau is.
De meeste nummers zijn tamelijk zwak en Neil heeft er blijkbaar ook weinig zin in want hij zingt hier nogal ongeïnteresseerd.

Wat een inspiratieloze plaat, een soort van ochtendgymnastiek plaat.
Als je wakker word is dit een prima plaat om op te zetten, tijdens het wakker worden en aankleden e.d. om aan te zetten, hij vliegt als het ware langs je heen.

De aandacht is gewoon helemaal weg, en alles klinkt een beetje popijopie, omdat zo eventjes te verwoorden.
Fork in the Road bijvoorbeeld, zou een prima nummer voor in de kroeg zijn of om op te joggen.. lekker ritme en lekker melodietje, maar wat een tekst... jakkie bah..
Met Cough Up the Bucks kan je weer veilig over straat, Neil en de hip-hop generatie...

Nee nee, dit is een soort van decafé plaat, het smaakt ergens naar.. maar het mist dat gene waarom je nou juist koffie drinkt..

3*