Neil Young - Fork in the Road (2009)

Raar, maar het tijdschrift Revolver geeft deze ook al **** sterren, ik hoor die grandeur echt niet, deze keer.... Geef mij maar Chrome Dreams II, stukken leuker!

Maar dat mag toch, ieder zijn smaak. Ik haalde laatst Greendale uit het stof.................Breek me de bek niet open hoe slecht, maar heel veel schrijvers op musicmeter vonden die cd toch leuk, merkwaardig genoeg.

Neen, het is geen meesterwerk. Neen, deze zal ik niet stukdraaien zoals dat gebeurd is met albums zoals "Zuma", "Everybody Knows this is Nowhere", "On the Beach", "Freedom", "Rust Never Sleeps" en "Ragged Glory" en voeg er ook maar "Chrome Dreams II" aan toe.... Ja, Neil, kan véél beter. Zoveel is zeker.

Maar. is het een sléchte plaat. Neen, dat vind ik niet. Het heeft zo zijn momenten, en sommige songs mogen er écht zijn. Zo kan ik echt genieten van de afsluiter "Fork in The Road" en "Cought Up The Bucks". En ja, tot mijn eigen verbazing gniet ik wel van "Johnny Magic" ... Echt slecht wordt het nooit, maar geweldig goed is het evenmin..

Redelijke tot goede songs van Neil. Maar Neil kan natuurlijk veel beter, en dat weet ie zelf ook wel.. maar dit album, zonder te vergelijken met zijn oeuvre (wat je onvermijdelijk TOCH doet) luistert wel lekker weg, en ik beschouw het dan ook als een tussendoortje van de meester, die misschien zichzelf al eens wat sneller tevreden stelt...

Het enige wat me écht wél stoort aan het album is de productie: die komt me nogal klef over.. vooral de drums klinken erg klef en lijken 'nergens heen te gaan' (or is it just me?)

Tien songs over auto's en autorijden: het is een concept waar ik niet op zat te wachten. Maar ik betrap anderzijds mezelf toch ook dat ik de CD niet afzet als ie opstaat en hier en daar al vrij snel kan meeneurieën...

Maar zijn volgende album mag voor mij toch terug wat méér 'ballen' bevatten... maar wie wéét wat er ons nog te wachten staat?!!

Soit: dra zie ik Neil weer eens live, en dan is het natuurlijk altijd fenomenaal

Redelijk album, dus niet zo'n ramp als ik vermoed hat na het lezen van commentaren hier, maar dus zeker niet memorabel .. redelijke tot goede songs dus. Maar Neil kan dus o zo veel beter..

Close but no cigar...
Toch een 'voldoende'...

Toch nog een 3/5 ...

Ben het helemaal met je eens, bij mij dan geen tuin maar een balkon. Een plantje erbij, biertje en een droge worst, en ook rekening houden met de buren...!

Als eeuwige fan van Neil Young ben ik wel blij met de ontzettende aandacht die de ouwe knar nog steeds geniet, of je nu iedere scheet van de ouwe Young goed vind of niet, dat doet er niet toe, de man weet blijkbaar nog genoeg controverse rond zijn figuur en zijn platen teweeg te brengen, waarvoor hulde!

Naarmate het weer beter wordt, klinkt FITR ook steeds beter.(je heb gelijk musician) Misschien hoog ik 'm wel op naar 5*****. Ik wacht nog even de weersverwachting af!!!

Ad, het is jouw beslissing, maar blijf je nu wel helemaal objectief?
Bij After the Gold Rush, Zuma, On the Beach, Tonight's The Night, Comes A Time en Rust Never Sleeps kan ik het begrijpen als iemand de volledige 5 punten geeft, maar bij deze echt niet.

5 punten is het maximale dat je kan geven, een echte topper. Dit is toch (met afstand) niet het beste dat Neil ons heeft gegeven?

Helemaal met je eens Stijn. Maar er zijn ook mensen die een album met 0.5* of 1* beoordelen en dat vind ik ook nergens op slaan. (daar halen ze het gemiddelde ook, ten onrechte dikwijls, lekker mee naar beneden) Maar ik kan je geruststellen Stijn. De weersverwachting valt tegen, dus laat ik 'm lekker op 4.5* staan. Ik vind toch gewoon lekker klinken.

Van 3,5* naar 4*!

Het is gewoon een verdomd lekker album! Ik hou van dat heerlijk rauwe geluid! Het is gewoon een typisch Neil Young-album, met zijn kenmerkende sound. En die eigenzinnigheid!

Aan de ene kant heb ik spijt ervan dat ik niet naar zijn show in Ahoy ga als ik dit weer hoor, maar gezien ik hem vorig jaar 5 x gezien heb (Parijs, Lyon, Bospop, Werchter en New York) vond ik het ook wel weer welletjes Zijn nieuwe nummers heb ik immers al live gehoord, al was ik er toen niet kapot van... en daarom ben ik nu enorm verrast met het eindresultaat!

Volgens mij zijn er nog tickets voor Youngs optreden in Antwerpen op 6 juni...

Niet twijfelen, live is Neil altijd super )

Had ook al het genoegen de man reeds enkele keren aan het werk te kunnen zien ;-D

Inderdaad, de nummers van dit album vallen me live juist erg mee, het is een forse verbetering ten opzichte van de live uitvoeringen afgelopen december. Tenminste, als ik zo naar de opname van 27 april luister... Pocahontas is elektrisch ook erg vet

Mijn dubbeltje is wat dit album betreft, zo stilaan beginnen rollen; In het begin vond ik dit puur naar fu**in' garagerock neigen, en ik hou niet van vunzige garagerock, maar hoe vaker je dit ding draait, hoe leuker het wordt, gebeurt wel vaker met Neil's platen.
Ik verhoog derhalve met een vol punt, van 2.5 naar 3.5, wat ik puur wijt aan de songs die echt in je hoofd wat moeten rijpen, dus dat belooft enkel voor nog meerdere luisterbeurten.
Want eens die songs zich in je muzikale hoofdje nestelen, krijg je ze er met geen stokken meer uit, en maar goed ook.

Wàt deze ouwe Young presteert, ik zie het er weinigen doen op die leeftijd. Lekker rechttoe-rechtaan rock, zonder franjes, puur knallen, rocken en niet omkijken.
Toch wat sterker dan ik eerst vermoedde, ik moet dat toegeven...

Stevige rockplaat van de oude rakker die Neil Young toch is. Na twee luisterbeurten valt me vooral op dat enkele nummers toch blijven hangen, en met name 'Light A Candle' vind ik momenteel een erg fraai nummer.

We zullen zien wat de tijd brengt...

3 sterren

Tja, het eeuwige probleem van de topartiest. Een paar klassiekers gemaakt (Young misschien zelfs wel heel veel), de lat ligt hoog, de verwachtingen hooggespannen en dan komt er een - ook naar mijn mening - zeer middelmatige plaat. En dan gaan alle (kritiek)remmen los. Ik beschouw het maar als een compliment voor de artiest Neil Young, die ik al heel lang in mijn hart gesloten heb. Maar dit is een redelijk overbodige plaat. Het countrynummer 'Light A Candle' is een klein lichtpuntje. Creativiteit, urgentie en persoonlijke emoties vallen nu eenmaal zelden op het juiste moment samen en bij Neil Young is dat gelukkig zeldzaam vaak gebeurd.

Ik vind dit album steengoed. Voor mijn gevoel is Neil Young de enige van de vroegere grootheden (Dylan, Cohen etc etc etc) die nog steeds hele sterke platen uitbrengt!

Mijn stem heb ik verhoogd naar 2,5* na het album nog een kans te hebben gegeven, ik was aanvankelijk té teleurgesteld, zeker na 4 opeenvolgende sterke studio-albums. De eerste 4 nummers mogen er zijn (vooral "Johnny Magic"), maar de 4 volgende vind ik vervelend en ondermaats. Gelukkig laat Neil Young in de laatste 2 nummers horen dat hij nog wat in zijn mars heeft. Maar het staat voor mij nu al vast dat "Fork in the Road" geen memorabel album in het oeuvre van Neil Young wordt.

heb heel lang gewacht , maar dit is ondanks al die negatieve kritieken die ik hier gelezen heb zeker geen slechte plaat , ok , het is geen meesterwerk van neil zoals we gewoon zijn , maar dit is een korte goeie rock & roll plaat , met prachtig gitaarwerk , scherpe teksten en mooie songs , vergeet niet dat de man al bijna 64 of 65 is , dit verdient veel beter dan men hier beweert !

Ben het meestal toch wel met je eens dus zal deze plaat nog maar eens een kans geven

doen jeroen , denk niet aan neil , maar bvb een nieuwe plaat van een nieuwe onbekende band , maar ja , de stem van neil kan je niet wegdenken , veel succes !

Die stem kun je inderdaad niet wegdenken Een tante van me luistert niet naar Neil, omdat ze zijn stem niet kan verdragen zegt ze.. Ik weet ook wel dat zijn stem eigenlijk niet goed is, maar dit maakt geen zak uit. Hij zingt met zoveel emotie en passie waardoor het zo rauw klinkt en ik zijn stem perfect vind passen bij zijn manier van spelen. Ik zal het proberen Beaster!

Good luck , Neil Rules als je al zoveel moois gemaakt heeft , hij blijft mijn held aller tijden , ik hoop dat je er veel plezier aan beleeft , Jeroen , maar ik ben de eerste om toe te geven dat het zeker zijn beste niet is , maar zo slecht is hij nu ook weer niet !

de beste van ome neil : everybody's knows .........
harvest en after the gold rush , zeker on the beach , ook de tweeling tonight's the night en zeer zeker zuma, verder freedom , greendale , ragged glory , sleeps with angels en chrome hearts , ( zo los uit de losse pols , er zijn er weer die vergeten zal zijn ) ( bad luck )

cheers
Beaster ( the one and only )

Ik vind Neil Young de beste rockartiest ooit, maar hier slaat hij de plank volledig mis. Ik hoor hier geen enkel nummer waar ik graag naar luister. 'Get Behind The Wheel' kan er mee door, maar dit is toch niet van het niveau dat Neil Young normaal gesproken nastreeft....

Neil wilde met deze plaat zijn zegje doen, tja, dat had hij ook op een TV show kunnen doen.

Zijn afgelopen tour was dan wel weer geweldig, waar hij vocaal (voor Neil Young begrippen) echt top was. Weinig Fork in the Road nummers ook, misschien is hij er zelf ook al op uitgekeken.

Maar ach, na de sterke platen Greendale, Prairie Wind en Chrome Dreams II mag hij best een keer een misser maken. Pas als ik Neil Young met een kerstmuts op 'Jingle Bells' hoor zingen begin ik te twijfelen aan mijn held.

Een duo met Bob Dylan, misschien??

Maar, je hebt gelijk, hij maakt niet zo'n sterke beurt met dit album, mij kan het maar matig bekoren. Ik heb een 5-tal songs op de i-pod overgenomen, 'k zou moeten kijken welke.

jullie hebben gelijk , het is verre van een meesterwerk van neil , volkomen mee eens , maar gewoon een lekker rock plaatje , ik denk dat neil ook wel beseft dat hij dit plaatje te los uit de mouw heeft geschud , t'is toch nog altijd beter dan het lijk van MJ dat ze nu toch volledig aan het uitpersen zijn ! , sorry geldwolven het lijk is leeg , je kan er niks meer uitpersen , begraaf het nu maar en klootzakjes , muzikale gieren die ik zo haat , zoek een ander slachtoffer want den duvel z'n zak is nooit gevuld !

Blijkbaar maakt deze plaat onderdeel uit van Youngs Linc Volt filmproject, wat ermee moet eindigen dat hij met een milieuvriendelijke auto naar Washington rijdt, om aldaar de politici te overtuigen van het belang van de goede zaak, enz. Het is daarvoor dat hij deze automobielrock heeft gemaakt, een typische Amerikaanse rockplaat over achter het stuur zitten en scheuren over route 66, maar dan in een ecomobiel.

De cynicus in mij moet een beetje besmuikt grijnzen bij een plaat waarop gepassioneerd wordt gezongen over benzineprijzen en zuinig tuffen richting zonsondergang. Nou ja, ik ben dan ook een kind van de jaren negentig, natuurlijk. Mijn generatie doet niet echt aan de goede zaak, bij ons was het meer 'here we are now, entertain us,' enzo. Dat is een handicap in veel gevallen, want eigenlijk is het natuurlijk bewonderenswaardig dat Neil Young op z'n oude dag er nog zulke ambitieuze projecten op na houdt, en over een zinnig onderwerp dan ook nog.

Muzikaal gezien is het typisch Neil: een beetje schetsmatig en rommelig, niet te lang, leunend op traditionele structuren uit folk, country en rock, sterke melodieën, interessant gitaarwerk en slim gebruik van vocale harmonieën.

De meest voor de hand liggende kritiek op deze plaat: als ik over een paar jaar voor mijn platenkast sta en besluit iets van Neil Young te gaan draaien, is de kans klein dat ik dan deze uitkies. Het is oneerlijk, maar onvermijdelijk, dat alles wat deze man maakt langs de meetlat van zijn beste werk gelegd zal worden, en meestal zal falen, omdat dat beste werk in dit geval verrekte geniaal is.

Toch denk ik dat ook als ik Fork In The Road zou beschouwen als de willekeurige plaat van een volslagen onbekende, de waardering dan niet hoger zou uitkomen. Neil Young blijft een fantastische gitarist (Ben Keith trouwens ook), en een echt slecht liedje staat hier niet op (Cough Up The Bucks misschien), maar verder gebeurt er gewoon te weinig echt bijzonders om de aandacht vast te houden. En deze verzameling liedjes klinkt ook te veel als een hobbyproject. Vooral dat gebrek aan urgentie zorgt ervoor dat de levende legende wat mij betreft hier geen aanspraak kan maken op een voldoende.

Dat is precies omschreven hoe ik Neil Young de laatste jaren, sinds Hawks and doves, ervaar. Het klinkt te vaak vrijblijvend alsof hij met een hobby bezig is, het is zo vaak ambitieloos geworden de laatste vele jaren, met hier en daar een uitzondering.

Zo, dat is dan al even Hawks and doves is geloof ik van 1980, is het al 30 jaar kwakkelen met Young?


Je kunt van Neil Young zeggen wat je wilt, maar hij is niet bang uitgevallen in ieder geval. Ook niet voor reacties van fans. Modegevoeligheid interesseert hem geen lor.

Je moet met hem leren leven als in een huwelijk. Nadat je eenmaal met hem 'getrouwd' bent, leer je ook z'n negatieve kanten kennen. Hij brengt zoveel uit, ook in stijlen in al die jaren, dat het onmogelijk is om alles van hem te omarmen. Dat doe ik ook zeker niet.

Maar zijn eigenzinnigheid levert ook koppige cd's op als Fork in the road. De cd is vrij stevig en ik mag hem daarom graag hebben. Nog niet zo goed als de weergaloze Living with war maar uiteindelijk goed genoeg voor een plaatsje in mijn top 10 van 2009.

Waarschijnlijk ben ik de enige geweest bij musicmeter die Fork in the road heeft gekozen. Maar ik waardeer het meer dan zijn schommelstoel-muziek. Young geeft nog steeds duidelijk blijk van leven, hopelijk mag het nog even zo blijven.

Het is niet 30 jaar alleen maar kwakkelen met Neil, hij heeft in de periode na 1980 zo nu en dan nog een hele behoorlijke plaat af kunnen leveren. Maar zijn periode 1969-1980 waarin hij de ene na de andere voltreffer uitbracht kwam echt ten einde. De gehele jaren 80, met uitzondering van Freedom, stond haaks op zijn periode in de jaren 70. Vanaf 1993 hervond hij zichzelf wel weer, maar de vorm van de jaren 70 is nooit meer terug gekomen.