Billy Joel - The Stranger (1977)

Ongelofelijk nog geen bericht bij dit fameuze album van Billy Joel. Beste nummer van 'The Stranger' is 'Scenes from an Italian Restaurant, maar het zijn eigenlijk allemaal juweeltjes op dit album. Bekendste nummers zijn de prachtige ballads 'Just the Way You Are' en 'She's Always a Woman'. The Stranger is ook in SACD/surround sound te verkrijgen en dat is helemaal kippenvel-mooi. Kortom, dit is Joel's beste album! 5*

Dit is muziek die mijn ouders vaak draaien. Bij veel dingen die ze draaien heb ik wel wat moeite, maar dit vind ik heerlijke muziek. Nummers als Just the Way You Are of She's Always a Woman zijn misschien enigszins afgezaagd, maar blijven prachtige popnummers.

Absolute aandacht hier gaat uit naar Scenes from an Italian Restaurant zoals mijn voorganger al terecht opmerkte, een geweldig swingend en goedlopend nummer. Ik vind lang niet alles goed van meneer Joel, maar dit album krijgt van mij een dikke 4. Gewoon klasse

Voor mij een 4.5* ook weer één van de vele artiesten die veelste weinig voorbij komen op MuMe. Een fantastische songwriter, toetsenist en zanger. Ongeevenaard. Net als zovelen heeft ie ook schromelijke simpele popsongs gemaakt (uptown girl), maar deze album weet de unieke combinatie tussen commercieel, origineel, muzikaal en tijdloos te vinden, en er zijn er maar barweinig die dat kunnen.

"She's always a Woman" vind ik nog steeds een prachtig nummer.

Na het concert in ahoy: welkom in mijn top 10

Ben ik blij dat ik dit album eindelijk heb leren kennen!
Wat staan hier een pareltjes op zeg!

Naast de 2 overbekende tracks Just The Way You Are en She's Always A Woman draait het op dit album toch vnl. om The Stranger en het Italiaanse restaurant.
Waarbij ik The Stranger toch verreweg het mooist vind.

Scenes From An Italian Restaurant trekt waarschijnlijk wel de meeste aandacht door het "epische"/de lengte van het nummer (zoiets als Bohemian Rhapsody of Innuendo van Queen).
Billy heeft hier toch een aardig meesterwerkje afgeleverd.

Lekker trouwens van die albums waar maar 9 of 10 tracks op staan (vnl. uit het LP tijdperk), staat er tenminste wat minder of geen rommel/vulwerk op!!!!!!

3,5*

Voor zo'n juichend commentaar, is 3,5* wel wat karig. Of is het meer poeha? En dan zie ik bij jouw stemmen tot mijn schrik dat je New Kids on the Block ook met 3,5* beloond. Kom op, zeg...

Behalve Goodnight Saigon en Uptown Girl dacht ik niets te kennen van Billy Joel, maar Just The Way You Are en She's Always a Woman herkende ik wel na het luisteren van deze plaat. Ik kan de euforische reacties hierboven wel begrijpen, want de beste man levert met dit album inderdaad een degelijk staaltje vakwerk af. Toch geraak ik er niet ondersteboven van. Ik weet niet of het voor anderen herkenbaar is, maar meteen bij de eerste luisterbeurt kreeg ik sterke associaties met een plaat als Crime of the Century van Supertramp. Door de sfeer, de instrumentatie, de klankkleur en de bedachtzame opbouw van de songs deed het mij sterk aan die plaat denken. Op basis van die vergelijking moet ik dan ook de conclusie trekken dat het niveau van dat superalbum niet wordt gehaald. De hele plaat ademt een sfeer van zachtaardigheid en nonchalance, alsof hij de liedjes achteloos uit zijn mouw schudt. Knap gedaan daar niet van, maar een paar songs met wat meer pit en een echte bite had geen kwaad gekund. 3,5*

Daar vind ik het in de verste verte niet op lijken. Superramp is ten eerste een band, en de engelsmannen hebben een hele andere sound dan de Eastcoast New Jersey sound van Joel, die hij zelf min of meer op de kaart heeft gezet. De invloeden van Billy Joel zijn terug te vinden in de jaren 50/60 en daarvoor, Ray Charles, Van Morrison, Sinatra, Redding, Amstrong etc. bovendien vind ik Superramp de Dire Straits van de jaren 70, en haalt het bij lange na niet bij de emotie en muzikaliteit van deze legendarische plaat van Joel.

Misschien wel het absolute meesterwerk van deze songsmid.
Een biezonder warme stem, rijke melodiëen, een fantastisch pianospel...
Scens From an Italian Restaurant vind ik Billy Joel's absolute hoogtepunt. Maar ik kan geen dieptepunten vinden op deze plaat, die van het begin tot het einde een duizelingwekkend hoog niveau haalt.
Om naast Elton John's Goodbye Yellow Brick Road te zetten dus !

Dit album is toch wel het Billy Joel album. Alleen Turnstiles komt wat mij betreft in de buurt.

Allereerst maar even een vuiltje wegwerken. Geen enkel Billy Joel album bestaat uit louter goede nummers dus ook deze niet. Get it right the first time is met afstand het minste nummer van het album.

Verder niets dan lof over dit album. Het bevat drie prachtige ballads Just the way you are en vooral She's always a woman en Vienna. Met name het laatste nummer is niet zo bekend, maar oh zo mooi.

Verder zijn er nog twee lekkere up-tempo nummers Movin out en Only the good die young, Het heerlijke funky the Stranger en de epic Scenes from an italian restaurant. Het album sluit lekker af met de gospel Everybody has a dream.

Bij Billy Joel is het gelukkig zo dat zijn bekendste en meest verkochte album ook gelijk zijn beste is. Soms bestaat er toch zo iets als gerechtigheid.

Een bijzonder goed album van een artiest die bijzonder veel aanleg heeft voor songwriten. Soms heerlijk funkende nummers die je zo op elk feest kan spelen, en dat afgewisseld met bijzondere ballads.

Het pianospel van Billy is vooral magnifiek te noemen (het beste voorbeeld, The Ballad of Billy The Kid, staat helaas niet op dit album) en dat in combinatie met een stevige band geeft ouderwetse sfeermuziek.

Op dit album ben ik het wat favorieten eigenlijk helemaal met Tribal Gathering eens, mijn absolute favorieten zijn echter toch de eerste 2 nummers

4 sterren

Inderdaad, goeie plaat. Er lijkt wel sprake te zijn van een generatiekloof op het forum, want hoewel dit de muziek van m'n ouders is, kan ik dit zeker waarderen, maar het wordt ongelooflijk matig gewaardeerd op het forum. Zeker als het zoveelste progrock-metal bandje (wat op zich meer m'n genre is) de plat getreden paden voor de zovéélste keer bewandeld en er met 4+ sterren vandoor gaat.
Op deze plaat staat geen slecht nummer en dat is niet de enige plaat van Joel waarbij dat het geval. Toch is deze favoriet, want bewaar hier de beste herinneringen aan. Geen 5* maar 4,5*......Everybody has a Dream zeikt wat te lang door.

Wat mij betreft een van de mijlpalen in het popgenre. Een paar lekkere up tempo groovers zoals Only the good die young en the Stranger, in She's always a woman vinden we misschien wel een van de mooiste ballads ooit, op de voet gevolgd door Just the way you are. En dan hebben we natuurlijk nog het magnum opus van de plaat: Scenes from an Italian restaurant. Dit is toch wel popcrafting van de bovenste plank!

****1/2

Ik kon al wat nummers van Billy Joel maar hoorde laatst Scenes from an Italian Restaurant. Wat een werelplaat is dat, als hij klaar met z'n keuze over z'n wijn en of z'n vrouw wel honger (trek) heeft komt die fantastische sax- solo gevolgd door een versneld ritme. Niet in woorden te beschrijven

ja, deze plaat staat op scenes en the stranger , de rest is duidelijk minder , trouwens toen ik een jaar of 15 was heb ik eens een plaat gekocht van een hard rock groep met 3 leden , en als ik me goed herinner was billy joel daar lid van als jong ventje , de kaft was gefotografeerd tussen karkassen , dat weet ik nog , maar de rest gaat me wel eens tebinnen schieten

/edit: aha, gevonden op allmusic , de plaat heette ' attila ' , was ook de groepsnaam , billy en nog iemand , maar o zo slecht , amai !!!

Uitstekend album, en de enige van Joel die iedereen in zijn platenkast moet hebben. Aan de andere kant: degene die een hekel heeft aan ballads als 'Just The Way You Are' en 'She's Always A Woman' kan dit beter links laten liggen. Voor de liefhebber is denk ik elk nummer wel de moeite waard.

een zeer goed album. ik heb hem op zolder gevonden(hij is van mijn vader geweest) ik heb hem gedraaid.... en hij is in mijn platenspeler blijven liggen. mijn absolute favorieten zijn just the way you are en moving out

Ik denk de beste plaat van Billy. Er is nu een fraaie geremasterde versie verschenen in 2 variaties. 1 digipack met als 2de schijf een live concert uit die tijd en een box versie met behalve die 2 cd's ook een dik boekwerk en een dvd met allerlei live, tv en docu opnames.

Billy Joel in zijn zeg maar echte Singer/Songwriter periode.
Knappe plaat en 1 van zijn mooiste.
Hier hoor je duidelijk een man met liefde voor het vak.
De ballad Just The Way You Are is een smaakvolle ballad en nog altijd 1 van zijn betere songs.
She's Always a Woman zit in hetzelfde straatje en is ook zo'n tijdloos pareltje.
Minimale middelen,mooie pure uitvoering.
Zelfs in een langer uitgesponnen bombastischer nummer als Scenes From An Italian Restaurant weet Joel de juiste snaar te raken, en blijkt het dus niet alleen maar de pianoman.
En zo ging hij op weg naar de top.

Zoals de anderen boven mij al vertellen is dit een geweldig album van Billie Joel (voor mij z'n beste) en hier hoor je heel goed wat vakmanschap op het gebied van songwriting kan betekenen.
Ik ben het met de anderen eens dat Scenes from an Italian restaurant de topper is maar er staan alleen maar goede songs op dit album.
Ook de titelsong The Stranger vind ik een juweel waarin Billie vertelt over het masker wat hijzelf en vele anderen met hem dragen, heel intiem,heel kwetsbaar.

Dit is met recht een klassieker van Billy Joel met o.a. twee mooie, wel wat zoete, bekende ballades, het mooie Moving Out en natuurlijk het briljante Scenes From an Italian Restaurant.

De plaat is prachtig geproduceerd en het album heeft een goede 'flow'. Ik denk dat dit het beste album is voor Joel-nieuwelingen om mee te beginnen.

De bijna perfecte Billy Joel plaat.Ik zeg bijna want Get It Right The First Time verpest dat feestje.Voor de rest is het nagenoeg perfect,al moet ik zeggen dat de "evergreens" She's Always A Woman en Just The Way You Are me nu wel snel de neus uit komen.Neemt niet weg dat het perfecte nummers zijn,maar ik ben ze een beetje zat denk ik.Een nummer als Scenes From An Italian Restaurant daarentegen verveelt nooit.Ook de titeltrack en Only The Good Die Young zijn geweldige nummers.De afsluiter Everybody Has A Dream heeft een hoog hallelujah gehalte maar is niet verkeerd.

Scenes from an Italian Restaurant is ook voor mij een van de mooiste nummers van Billy. Heb sinds kort nieuwe boxen en ondek ook op deze cd weer dingen welke ik daarvoor nog nooit zo mooi gehoord had, De vleugel kling echt geweldig en de opnames zijn mooi ruimtelijk, Er staan best veel bekende nummers op het album. Jammer dat je Billy niet zo veel op de radio hoort. Heb Billy twee keer live gezien en live is hij ook geweldig.

Algemeen beschouwd als zijn klassieker. Ik kan me daar prima in vinden al luister ik toch net iets liever naar Turnstyles. In mijn ogen is er op dit album ook geen slecht nummer te vinden. Voor het beste nummer sluit ik me bij de meesten op MuMe aan: Scenes From An Italian Restaurant. De nummers die ik het meest skip zijn de 2 grootste hitjes die op dit album staan. Reden ligt voor de hand. Overigens zijn / vind ik het nog steeds prima nummers.

Ahh.. ik kan deze plaat zeker wel waarderen.
De nummers liggen prettig in het geheel,
de teksten zijn goed geschreven, daarnaast geniet ik ook van de vocals van Joel hier.

Fijn ook dat er ruimte wordt gegeven aan de instrumenten op deze plaat.

Ik vraag mij af hoe Billy Joel uiteindelijk ooit de geschiedenisboekjes in zal gaan.

De man heeft ontegenzeggelijk prachtige muziek gemaakt maar heeft ook altijd een soort van 'is het net niet' stempel op zich gedrukt gekregen en is daar ook nooit meer van af gekomen.

Ondanks het feit dat hij prachtige nummers heeft geschreven.

Hij is groot geweest aan de andere kant van de oceaan op momenten dat voor ons andere muziek, stromingen in de belangstelling stond. Zijn albums deden het bij ons in die tijd redelijk, mag ik het zo omschrijven.

Hij heeft zelfs, onder invloed van de opkomst van de newwave, ooit de moeite genomen zijn welbekende entertainersrock, gelardeerd met af en toe een gevoelige ballad, om te turnen naar wat ik dan maar een Amerikaanse variant van newwave zal noemen, het album Glass houses (1980).

52nd street zit daar chronologisch nog voor en The Stranger nog weer daar voor. Echt in beide gevallen nog het toppunt van de kunstig bedachte, oprechte, muzikaal interessante gedachtenspinsels uit de pen van songwriter Billy Joel.

Naar ik meen is The Stranger Billy Joel's meest verkochte album, meest bewierrookt ook. Ik hou een lang verhaal met eigenlijk alleen de mededeling dat ik mij daar volledig bij aansluit, ook al komen er heel wat andere albums bij in de buurt.

Of je het leuk vind of niet, Billy Joel komt toch altijd met nostalgische trekjes in zijn muziek. Daar schuilt ook zijn kracht. En om mijn eerste stelling dan maar te beantwoorden: ja, hij is het 'net niet' als je zoekt naar een meeslepende, vernieuwende pionier in de rock-muziek, hij is toch meer een romanticus. Mijn volgende opmerking is dan: Nou en?

T/m de Nylon Curtain is Joel een voorbeeldig songwriter gebleken .
Hij begon zich steeds meer te manifisteren tot een veelzijdig componist/ artiest .
The Shows werden beetje bij beter groter en het wat stoffige imago van de man in pak achter de piano , verdween als sneeuw achter de zon . Billy kreeg volgens mij donders goed in de gaten dat het grootschalige en de toename van overproducties m.b.t zijn platen helemaal niet meer zo goed werkte . River Of Dreams zijn laatste reguliere album tot nu toe werd slecht ontvangen ( overigens niet helemaal terecht .)
Nu geeft hij les in liedjes componeren en treed nog wel live op .
Hij is zichtbaar oud geworden , het pak is terug , en ik hoop eigenlijk dat ie nog eens als The Piano man terugkeert om een album in de trand van dit album The Stranger te maken . Wars van alles en een plaat vol mooie kleine liedjes . 2 rockers worden geaccepteerd . Evenals een prachtig vervolg op Scenes From An Italian Restaurant , 34 jaar later .

Heb met kerst de 30th Anniversary Edition gekregen van m'n lieve vrouw . Heb daar dan ook de live-cd van toegevoegd op deze site (het werd eens tijd!). Nu ik niemand daarover een woordje over zie doen komt het weer eens bij me boven: Deze man wordt ondergewaardeerd.
De live-cd moet z'n ronde nog doen, maar over het album ben ik resoluut: Het sluit naadloos aan bij de overige krakers uit deze tijdspanne (1976-1982). Hij weet altijd de perfecte ambiance te vinden tussen ballads en upbeat werk, zingt altijd met volle overtuiging; Je weet dat hij je geen bullshit verkoopt. Deze eigenschappen zijn ook te zien op de bijgeleverde dvd met z'n optreden uit de Old Grey Whistle Test. Ook heel leuk: De box bevat, naast de bekende liner-notes en foto's (boekje gemaakt met glanzend foto-papier!!!), een concert-flyer en een reproductie van z'n notitie-boekje met de lyrics!

Ja, relaxt he? Ik zag 'm net liggen voor 15 euro (!!!) bij de mediamarkt, spotgoedkoop lijkt me.

Ik ga vanavond nog de dvd kijken, ben zwaar benieuwd.