Patrick Watson - Wooden Arms (2009)

Close to Paradise deed er een aardig tijdje over om mij te bereiken. De euforie bij menigeen was al aardig groot toen ik er mee in aanraking kwam.
Nu is het anders: ik weet nu dat we te maken hebben met een bijzondere artiest die misschien wel weer eens een juweeltje zou kunnen afleveren.
Firewood gaat al indringend van start om vervolgens na 45 minuten muzikaal avontuur te eindigen met Machinery of the Heavens.
Alsof we van start gaan met een ijselijk beekje dat rustig op gang komt en uiteindelijk uitmondt in zee. Ja, Smetana's Moldau in een geheel ander jasje. We komen van alles tegen, vallen van de ene in de andere verrassing en beleven het intens.
Natuurlijk een ietwat belachelijke vergelijking maar dit is net als het vorige album één geheel dat beluisterd moet worden terwijl de nummers prima op zichzelf staan en er voor zover ik weet niet sprake is van een bepaald thema.
Watson weet te betoveren zonder te vervreemden. Watson weet muziek voor velen te maken zonder al te platgereden paden te betreden. Hierdoor is het een bijzondere artiest te noemen die het ook nu voor elkaar krijgt enorme kwaliteit of te leveren.
Wooden Arms vraagt enige concentratie maar dat kost weinig moeite en dat zorgt voor mijn waardering...... wederom.

Patrick Watson – Wooden Arms

De nieuwe van Patrick Watson! Wat een feest. Na Close to Paradise en Just Another Ordinary Day (en eigenlijk ook nog Waterproof9) moest er een nieuw album komen. De verwachtingen waren bij mij net zo hoog als mijn verwachting voor In Rainbows van Radiohead. Die band had keihard voldaan. Nu is het de beurt aan mijn favoriete Canadees. Welke kant zal het op gaan met deze CD? De geluidscollages (mooi woord) zoals op Just Another Ordinary Day of het makkelijkere Close to Paradise?
In Firewoods blijkt het een soort middenweg te nemen. Niet alle middenwegen zijn gulden, maar met Firewoods raakt Watson bij mij de juiste snaar. Het blijft wat vaag, maar hij zingt het zo mooi. Begeleid door een prachtige instrumentatie. De eerste indruk blijkt een goede indruk. Dit gaat verder in de vorm van Tracy’s Waters dat met breekbaar pianospel en een opvallend mooie originele percussie begeleid wordt. Ook komt in dit nummer duidelijk naar voren dat Watson zijn stem niet alleen gebruikt zoals de meeste bands doen om een boodschap over te brengen, maar ook als instrument.
Beijing vervolgens vind ik pure klasse. Een brok muzikaliteit. Het is een sprookjesachtig nummer waarbij ik ook echt het beeld van een druk Beijing voor de geest krijg. In dit nummer is de percussie werkelijk waar fenomenaal. Het doet me denken aan het verkeer, hoe het daar in Beijing zou moeten klinken. Mooi, maar tegelijk ook onheilspellend.

“It was the sound of the city”

Zingt hij dan ook. Gevolgd door een prachtig intermezzo van paukens, belletjes, pannendeksels en nog veel meer leuks. Maar ook hier ontbreekt de piano en de prachtige stem van Watson zelf niet.
Op zich was dat een vrij up-tempo nummer. Dit in tegenstelling tot Wooden Arms dat heel rustig en ietwat Mediteraans aandoet. De vrouwelijke vocalen die hierop meedoen doen echter weer wat klassiek aan. Al met al dus een mix van verschillende stijlen. Ik zou dit nummer perfect in beeld kunnen brengen met de hoes. De hoes die trouwens de sfeer op de gehele CD perfect weergeeft naar mijn mening.
Het klassieke is daarna gelijk weer terug te vinden in de strijkers in Hommage dat een soort interlude vormt tussen Wooden Arms en Traveling Salesman. Hommage is tegelijk net als Beijing wat onheilspellend en mistig, maar het vormt een prachtige opmaat voor Traveling Salesman.
Dit zet het donkere van Hommage voort met een soort orgel en voor het eerst een heel stuk duidelijk gezongen tekst van Watson zelf.
Vervolgens wordt het wat kolderiek. Dit in combinatie met het schemerige sfeertje dat het een soort artistiek dronkemansliedje maakt waarna ik er zelfs iets van Blues in terug hoor. Ook hiervan ben ik erg gecharmeerd. In dit nummer hoor je ook weer de geluidscollages terug zoals op Just Another Ordinary Day.
Vervolgens is er Big Bird in a Small Cage. Een duet met een vrouwelijke vocaal. Dit bevat meer elementen uit Close to Paradise en dan denk ik vooral aan het nummer The Great Escape. Een gevoelig liedje, maar onbezgreiveluk mooi. Dit is een favoriet net als Beijing.
Vervolgens slaat Watson keihard aan het plakken en spelen met geluiden want Galmen dat Down on the Beach doet! Dempen? Nooit van gehoord. Lekker laten doorklinken zodat alle geluiden door elkaar gaan lopen en dan luisteren wat er gebeurt. Nou dit dus. Of het nou geluk is of geniaal in elkaar gezet… Ik weet het niet, maar ik vind het erg mooi.
Man Like You is dan weer van een geheel andere slag. Ik krijg er een beeld van: Ik zit hier op de grond met mijn gitaar een beetje te experimenteren met mijn akoestische gitaar. Iets wat ik op nog geen enkel album van Watson speciaal ben tegengekomen. Maar hij bewijst dat hij ook in combinatie met een gitaar goed is. Want ook dit is weer zo’n mooi nummer.
Waarna Where the Wild Things Are weer fijn verder gaat. De bastonen het weer wat voller laten klinken, de percussie invalt en weer uitmondt in een enorme galm. Dat terwijl de piano op de achtergrond maar een toon blijft doorspelen.
Machinery of Heavens vervolgens geeft ook echt een impressie van de machines in de hemel denk ik. Allerlei geluiden simuleren een bedrijvigheid van allerlei machinetuig. Het nummer is weer wat up-tempo met percussie die vergelijkbaar is als in Beijing. Watson heeft er een soort “Epic Last Song” van gemaakt. Prachtige opbouw meesterlijke instrumentatie en een perfecte combinatie van de akoesticiteit van Close to Paradise en de artisticiteit op Just Another Ordinary Day.

Mijn verwachtingen zijn waargemaakt. In een keer. Het enige wat me ervan weerhoudt om dit album 5* te geven is de eventuele houdbaarheid. Al denk ik dat het daar ook wel goed mee zit. Beste omschrijving voor deze CD: “Betoverend mooi.”
Watson is er in geslaagd een prachtige sfeer te creëren die het beste van Just Another Ordinary Day met Close to Paradise. Wat me vooral opvalt aan deze CD is de percussie. Wat is die ongelofelijk mooi.
Ik geef 4,5*

Patrick Watson heeft na Just another ordinary day (uit 2003) en Close to paradise (uit 2007) opnieuw aangetoond één van de grootste sing- and songwriters van deze tijd te zijn. Vergelijkingen met voorgaande albums zijn zeker gerechtvaardigd. Wederom overlaadt hij ons met heldere sluimerende werkjes waarin hij afstand neemt van de voor hem wonderbaarlijke werkelijkheid. Waar de eerste twee albums het hier en nu verlaten voor een andere dimensie, waarin tijd en ruimte niet belangrijke zijn, laat hij met Wooden Arms de werkelijkheid niet los. Zoals Everto al citeerde van de Melkwegsite: Wooden Arms is het resultaat van twee jaar overal ter wereld op vreemde plekken wakker worden. De nummers vertellen het verhaal, het geluid weerspiegelt de ervaringen.

Maar zoals op de vorige albums is wederom het dromerige element niet afwezig. Op surrealistische wijze wordt op het album een wereldreis gemaakt. Het album begint in de simpele natuurschoonheid van Canada in Firewood om via het duizend-en-één-nachtsprookje van Tracy's Waters uit te komen in de drukte van de grote stad, Beijing. Half met bewondering, half met vertwijfeling uit hij zich over het haastige, het massale. In een piano/percursie duel laat hij zowel het neurotische als het briljante van de grote stad horen. De wals Wooden Arms brengt rust in het drukke reizen en laat ons laven aan de Mediterraanse liefde zonder daarmee echt klef te worden. De vliegreis van Hommage en het sombere handelsreizigersbestaan van Traveling Salesman brengt ons bij de katoenvelden van Louisiana. Met Big Bird In A Small Cage laat Watson zien dat hij met succes ook de leadvocal kan delen. Naar dit fraaie bluegrassduet zouden the Magic Numbers ook wel oren naar hebben denk ik. Het imposante On The beach is universeel te noemen en laat ons wandelen langs een willekeurig leeg wit strand. Je hoort nog net niet de zee ruisen en de zeemeeuwen krijsen! Hij neemt ons verder mee over de voortkabbelende rivier die Man Like You heet. Een nuchtere persoonlijke overdenking zonder enkel waardeoordeel. De rivier wordt smaller en donkerder. De lucht wordt onheilspellend en dreigend. Met Where The Wild Things Are treedt hij in het ongerepte oerwoud met altijd het gevaar op de loer. Het album eindigt weer in de stad. Het hoekige mechanische geluid brengt je naar een fabriek waar alles nog op volle toeren draait. Een subtiele steel-guitar lijkt te zeggen dat de economische crisis voorbij is gegaan aan Machinery Of The Heavens van Patrick Watson. Het album eindigt en ik realiseer mij dat er nog nooit iemand in 45 minuten de wereld is rondgegaan.

Is dit album nu beter dan Close To Paradise? Gedurende het schrijven van deze recensie heb ik de beoordeling verhoogd van 4* naar 4.5* naar 5*. Het groeide “like a seed in the ground”, om Patrick Watson te citeren. Meer dan op de eerste twee albums laat Patrick Watson echt een eigen gezicht zien. Vergelijkingen met Coldplay en Jeff Buckley waren vroeger gerechtvaardigd maar Wooden Arms maakt een einde aan deze schijn. Het gebruik van andere instrumenten, het specifieke artistieke experiment en de genre- en sfeerwisselingen geven dit album iets totaal eigens. Het surrealistische dat zijn nieuwste album kenmerkt, dat van een dromerige werkelijkheid, vervangt het transcedente, het onwerkelijk hemelse van zijn voorgangers. Patrick Watson is vanaf dit album alleen Patrick Watson...

Ik heb nog steeds Close To Paradise in mijn Top 10 staan maar zoals ik eerder heb aangegeven is Just Another Ordinary Day vrijwel gelijkwaardig aan dit album. Wooden Arms lijkt in eerste instantie een synthese van beide albums omdat het aan de ene kant van elkaar te onderscheiden nummers bevat zoals in CTP maar anderzijds het geluidscollage-effect van JAOD heeft. Ik ben er steeds meer van overtuig dat dit een te makkelijke conclusie is. Over dit album is meer nagedacht dan over zijn eerdere albums. Het concept is duidelijk. Het gitaargebruik is subtiel en dient niet als puur riff- of solo-geluid. Het instrumentgebruik is verder ook divers en is heel zorgvuldig uitgekozen per nummer en zelfs per fragment. Op dit moment is voor mij nog niet duidelijk of ik dit album nu per se beter vindt. Als je kijkt naar de conceptuele aanpak zou ik zeggen, ja! Als je echter kijkt naar de afzonderlijke nummers zeg ik nee. De nummers van CTP hebben afzonderlijk meer een intrinsieke waarde terwijl Wooden Arms als geheel meer uitgebalanceerd is. Het is een moeilijke keuze maar ik denk dat ik de komende tijd de boel nog maar even de boel laat. Eerst moet het album meer bezinken om echt goed hierover te kunnen oordelen.

Concluderend kan ik iedereen dit album sterk sterk aanraden. Geef het de tijd want de nummers zijn fragmentarisch van aard en hebben even nodig om te bezinken. De uitkomst geeft echt voldoening! Beluister het album als geheel want dat zorgt voor de mooiste ervaring. Al met al ben ik nieuwsgierig naar het aankomende concert van Patrick Watson op 26 mei in de Melkweg. Ik ben benieuwd of hij mij live meer kan overtuigen dan dat hij dat op Lowlands 2006 kon.
Dixit

Waarom heb ik nooit eerder naar Patrick Watson geluisterd? Zijn naam zoemt al enige jaren door mijn onderbewuste als een artiest die ik eens zou moeten 'checken' (zoals dat tegenwoordig zo lelijk heet) omdat zijn muziek heel erg mooi en bijzonder zou zijn. Maar goed, het kwam er waarschijnlijk gewoon niet van. Tot enige tijd geleden iemand mij via MuMe liet weten dat Watson's nieuwste album Wooden Arms toch echt wel wat voor mij zou zijn (dankje Chronos85!). Hij bleek helemaal gelijk te hebben, al was het geen liefde op het eerste gehoor. Bij eerste beluistering ging de muziek een beetje langs mij heen. Ik vond het wel mooi, maar ook wat zijig en gekunsteld. Bij nadere beluisering blijkt Wooden Arms echter een van de mooiste en puurste popplaten te zijn die ik dit jaar gehoord heb. Inmiddels ben ik helemaal verslaafd aan dit album. De Canadese singer-songwriter Watson maakt enerzijds echte luisterliedjes, die aan Sufjan Stevens, Midlake en The Shins doen denken. Anderzijds zitten er vervreemdende elementen in zijn muziek die sterk geinspireerd lijken te zijn door Tom Waits' avant-gardistische potten-en-pannen-periode uit de jaren tachtig. Deze twee kanten vormen samen een intrigerende combinatie en een uniek geluid, waar nog Sigur Rós-achtige orkestraties en Brian Wilsonesque harmonieën bij komen en dromerig pianospel in de traditie van Chopin en Satie. En dan is er nog Watson's stem, die ergens het midden houdt tussen Jeff Buckley, Rufus Wainwright en Nick Drake. Gevoelig, laid-back, jazzy en romantisch. Tot slot is de opbouw van Wooden Arms niet minder dan geniaal te noemen, met een poppy maar spannend begin, een zeer relaxt middenstuk en een filmisch-sensueel einde. Patrick Watson, wat een ontdekking! Liever laat dan nooit.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Album krijgt op Pitchfork een 3.3!!

Ofwel: ga je schamen als je dit album meer dan 3 sterren geeft (ironie).

Ik kan me hier nogal over opwinden, als je muziek een 3.3 geeft dan betekend dat niets anders dan dat je het niet een beetje, maar gewoon heel erg slecht vind. Na beluistering van dit album vind ik dat echt een totaal ongeloofwaardige opinie, die wat mij betreft nogmaals bevestigd dat dit soort sites, die vaak vol staan van idiosyncratisch geouwehoer over briljante albums waar ik dan weer geen hol van snap, absoluut geen leidraad meer gaat zijn in mijn muzikale leven.

Voor de goede orde: dit is niet het beste album ooit, maar wel gewoon erg fijn om bij weg te dromen!