Patrick Watson - Wooden Arms (2009)

Patrick Watson heeft na Just another ordinary day (uit 2003) en Close to paradise (uit 2007) opnieuw aangetoond één van de grootste sing- and songwriters van deze tijd te zijn. Vergelijkingen met voorgaande albums zijn zeker gerechtvaardigd. Wederom overlaadt hij ons met heldere sluimerende werkjes waarin hij afstand neemt van de voor hem wonderbaarlijke werkelijkheid. Waar de eerste twee albums het hier en nu verlaten voor een andere dimensie, waarin tijd en ruimte niet belangrijke zijn, laat hij met Wooden Arms de werkelijkheid niet los. Zoals Everto al citeerde van de Melkwegsite: Wooden Arms is het resultaat van twee jaar overal ter wereld op vreemde plekken wakker worden. De nummers vertellen het verhaal, het geluid weerspiegelt de ervaringen.

Maar zoals op de vorige albums is wederom het dromerige element niet afwezig. Op surrealistische wijze wordt op het album een wereldreis gemaakt. Het album begint in de simpele natuurschoonheid van Canada in Firewood om via het duizend-en-één-nachtsprookje van Tracy's Waters uit te komen in de drukte van de grote stad, Beijing. Half met bewondering, half met vertwijfeling uit hij zich over het haastige, het massale. In een piano/percursie duel laat hij zowel het neurotische als het briljante van de grote stad horen. De wals Wooden Arms brengt rust in het drukke reizen en laat ons laven aan de Mediterraanse liefde zonder daarmee echt klef te worden. De vliegreis van Hommage en het sombere handelsreizigersbestaan van Traveling Salesman brengt ons bij de katoenvelden van Louisiana. Met Big Bird In A Small Cage laat Watson zien dat hij met succes ook de leadvocal kan delen. Naar dit fraaie bluegrassduet zouden the Magic Numbers ook wel oren naar hebben denk ik. Het imposante On The beach is universeel te noemen en laat ons wandelen langs een willekeurig leeg wit strand. Je hoort nog net niet de zee ruisen en de zeemeeuwen krijsen! Hij neemt ons verder mee over de voortkabbelende rivier die Man Like You heet. Een nuchtere persoonlijke overdenking zonder enkel waardeoordeel. De rivier wordt smaller en donkerder. De lucht wordt onheilspellend en dreigend. Met Where The Wild Things Are treedt hij in het ongerepte oerwoud met altijd het gevaar op de loer. Het album eindigt weer in de stad. Het hoekige mechanische geluid brengt je naar een fabriek waar alles nog op volle toeren draait. Een subtiele steel-guitar lijkt te zeggen dat de economische crisis voorbij is gegaan aan Machinery Of The Heavens van Patrick Watson. Het album eindigt en ik realiseer mij dat er nog nooit iemand in 45 minuten de wereld is rondgegaan.

Is dit album nu beter dan Close To Paradise? Gedurende het schrijven van deze recensie heb ik de beoordeling verhoogd van 4* naar 4.5* naar 5*. Het groeide “like a seed in the ground”, om Patrick Watson te citeren. Meer dan op de eerste twee albums laat Patrick Watson echt een eigen gezicht zien. Vergelijkingen met Coldplay en Jeff Buckley waren vroeger gerechtvaardigd maar Wooden Arms maakt een einde aan deze schijn. Het gebruik van andere instrumenten, het specifieke artistieke experiment en de genre- en sfeerwisselingen geven dit album iets totaal eigens. Het surrealistische dat zijn nieuwste album kenmerkt, dat van een dromerige werkelijkheid, vervangt het transcedente, het onwerkelijk hemelse van zijn voorgangers. Patrick Watson is vanaf dit album alleen Patrick Watson...

Ik heb nog steeds Close To Paradise in mijn Top 10 staan maar zoals ik eerder heb aangegeven is Just Another Ordinary Day vrijwel gelijkwaardig aan dit album. Wooden Arms lijkt in eerste instantie een synthese van beide albums omdat het aan de ene kant van elkaar te onderscheiden nummers bevat zoals in CTP maar anderzijds het geluidscollage-effect van JAOD heeft. Ik ben er steeds meer van overtuig dat dit een te makkelijke conclusie is. Over dit album is meer nagedacht dan over zijn eerdere albums. Het concept is duidelijk. Het gitaargebruik is subtiel en dient niet als puur riff- of solo-geluid. Het instrumentgebruik is verder ook divers en is heel zorgvuldig uitgekozen per nummer en zelfs per fragment. Op dit moment is voor mij nog niet duidelijk of ik dit album nu per se beter vindt. Als je kijkt naar de conceptuele aanpak zou ik zeggen, ja! Als je echter kijkt naar de afzonderlijke nummers zeg ik nee. De nummers van CTP hebben afzonderlijk meer een intrinsieke waarde terwijl Wooden Arms als geheel meer uitgebalanceerd is. Het is een moeilijke keuze maar ik denk dat ik de komende tijd de boel nog maar even de boel laat. Eerst moet het album meer bezinken om echt goed hierover te kunnen oordelen.

Concluderend kan ik iedereen dit album sterk sterk aanraden. Geef het de tijd want de nummers zijn fragmentarisch van aard en hebben even nodig om te bezinken. De uitkomst geeft echt voldoening! Beluister het album als geheel want dat zorgt voor de mooiste ervaring. Al met al ben ik nieuwsgierig naar het aankomende concert van Patrick Watson op 26 mei in de Melkweg. Ik ben benieuwd of hij mij live meer kan overtuigen dan dat hij dat op Lowlands 2006 kon.
Dixit

Zooo, wat een mooie plaat is dit. Gisteren de promo ontvangen van |V2, ik ben er helemaal stil van, dit wordt mooi in Mezz op 24 mei. Hij is wel heel erg stil, maar er is niks mis met onthaasten.

Wat een tegenvaller. Ik ben niet vies van wat geëxperimenteer ofzo, maar hier werkt het heel irritant (en dan vooral die percussie).
Toch wel jammer na dat schone Close to Paradise.

Op de een of andere manier wil dit album geen vordering meer maken. De eerste draaibeurt was okee en daarna is het niet meer gaan stijgen. Ik moet er zelfs een halfje afvallen: het is net iets te geforceerd allemaal en waar de vorige me nog steeds weet te betoveren daar gaat dit net iets te makkelijk langs me heen.
Ik snap miak dus wel alleen valt mijn beoordeling toch wel wat hoger uit.

Grappig om het omgekeerde nu eens te horen. Ik vind de percussie juist één van de drijvende krachten van het album, zeg maar de rode draad. Het onderscheid zich mede daardoor van Close To Paradise. Wel begrijp ik als je afgeronde nummers verwacht die een climax bevatten zoals in CTP dat je met dit album bedrogen uitkomt. De meeste nummers faden uit om in een nieuw nummer weer in te faden (als dat een woord is ). Het album is in tegenstelling tot zijn voorganger ook niet één van de emotionele hoogtepunten (à la Jeff Buckley) maar kabbelt rustig verder. Ik weet niet hoevaak je het album beluisterd hebt, maar als dit je eerste indruk is zou je het misschien nog een paar keer moeten beluisteren. Sommige schoonheid toont zich niet in enen maar pas naar een paar keer beluisteren. (Je begrijpt het, ik probeer ongegeneerd zieltjes te winnen ).

En bij mij werkt dat nu juist averechts

Ik heb het album vaak genoeg geluisterd om tot een oordeel te komen, en het werkt gewoon niet bij mij. Je hebt gelijk dat ik de echte liedjes mis op dit album.

Het werkt prima bij mij, maar ik luister hem ook gewoon over een prima installatie en niet 1 of ander gedownloade versie via een pc, mp3speler of nog erger, in de auto. Ik vind dit zeker ook geen voortkabbelende cd. Let op mijn woorden, deze cd gaat hoge ogen in de eindlijstjes aan het einde van dit jaar. Ik voorspel nu al dat ie bij Oor, VPRO en Volkskrant goede recencie gaat krijgen.
Hij is overigens niet vanaf 28 april te koop zoals hierboven staat maar vanaf 8 mei,

Wooden Arms - wooden-arms.com

Als ik de website van het album mag geloven komt ie pas op 11 mei uit in Europa. Op 28 mei is ie al wel te koop in Canada.

Klopt, 11 mei, maar ik heb al een kleine 100 x uitgelegd op deze site dat als een cd de releasedatum op een maandag heeft deze in Nederland 99 van de 100 x op een vrijdag in de winkels ligt, in dit geval dus op 8 mei. Maar ik begrijp dat ie in Canada dus 3 weken later komt,,,,, in usa komt ie op 1 mei uit, scheelt maar een weekie.... daar kunnen we wel op wachten

Chronos85 bedoeld natuurlijk dat het album vanaf 28 april in Canada te koop is!

Jup, foutje inderdaad!

Vorig jaar zag ik Patrick Watson voor het eerst live. Zelden heb ik zo'n vanzelfsprekend talent op z'n eigen roze wolk zien chillen als toen. Al waren er tien meteorieten op z'n hoofd gevallen! Dan nog was die glimlach niet van zn te kop te rammen geweest en zong hij nog even loepzuiver alsof het 'm geen enkele moeite kost. De nummers van het nu al klassieke Close To Paradise werden vakkundig, al improviserend omgebouwd tot jazzachtige interpretaties.
Als ik 'm niet live had gezien had ik waarschijnlijk weinig van deze plaat begrepen. Niet dat ik er nu wel veel van begrijp, Patrick Watson zit meer op z'n eigen roze wolk dan ooit tevoren. Ruim baan voor weelderige songstructuren, onderhuidse percussie, vreemde instrumenten en die ijle, dromerige zang..... Maar echt onuitwisbare, stuwende melodieen (zie Drifters, Luscious Life enz.) zijn niet te vinden. Daarom viel ik de eerste luisterbeurt ook in slaap. Typisch geval van koptelefoon op en vol verwondering luisteren naar al deze sonische pracht. Een prachtig geheel, liefst voor heel laat op de avond. Echt klassieke nummers heb ik nog niet kunnen ontdekken, dat niet helaas. Een dappere stap na Close To Paradise, gelukkig niet richting de HMH (al is dat best een aardige concerttent).

Waarom heb ik nooit eerder naar Patrick Watson geluisterd? Zijn naam zoemt al enige jaren door mijn onderbewuste als een artiest die ik eens zou moeten 'checken' (zoals dat tegenwoordig zo lelijk heet) omdat zijn muziek heel erg mooi en bijzonder zou zijn. Maar goed, het kwam er waarschijnlijk gewoon niet van. Tot enige tijd geleden iemand mij via MuMe liet weten dat Watson's nieuwste album Wooden Arms toch echt wel wat voor mij zou zijn (dankje Chronos85!). Hij bleek helemaal gelijk te hebben, al was het geen liefde op het eerste gehoor. Bij eerste beluistering ging de muziek een beetje langs mij heen. Ik vond het wel mooi, maar ook wat zijig en gekunsteld. Bij nadere beluisering blijkt Wooden Arms echter een van de mooiste en puurste popplaten te zijn die ik dit jaar gehoord heb. Inmiddels ben ik helemaal verslaafd aan dit album. De Canadese singer-songwriter Watson maakt enerzijds echte luisterliedjes, die aan Sufjan Stevens, Midlake en The Shins doen denken. Anderzijds zitten er vervreemdende elementen in zijn muziek die sterk geinspireerd lijken te zijn door Tom Waits' avant-gardistische potten-en-pannen-periode uit de jaren tachtig. Deze twee kanten vormen samen een intrigerende combinatie en een uniek geluid, waar nog Sigur Rós-achtige orkestraties en Brian Wilsonesque harmonieën bij komen en dromerig pianospel in de traditie van Chopin en Satie. En dan is er nog Watson's stem, die ergens het midden houdt tussen Jeff Buckley, Rufus Wainwright en Nick Drake. Gevoelig, laid-back, jazzy en romantisch. Tot slot is de opbouw van Wooden Arms niet minder dan geniaal te noemen, met een poppy maar spannend begin, een zeer relaxt middenstuk en een filmisch-sensueel einde. Patrick Watson, wat een ontdekking! Liever laat dan nooit.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Kan iemand mij trouwens vertellen wie er meezingt in Big Bird In A Small Cage? Haar stem komt mij heel erg bekend voor, maar ik kan het nergens vinden.

ik zoek me ook te pletter.. maar het is denk ik wachten tot de release en dan heel snel in het boekje kijken!!

Ze klinkt heel erg als Heather Nova alleszins...

Zou Lhasa kunnen zijn, Watson doet ook op haar nieuwe cd mee. Ik heb de promo maar daar staat ook niets op vermeld

Dit wil ik jullie niet onthouden.. klik
Patrick samen met Lhasa en vooral een sterke uitvoering van Between the Bars van Elliot Smith.. omg! En mochten die geruchten waar zijn over het meekomen op tour, dan ben ik helemaal vooraan te vinden in de Melkweg!

En ohja hier ook nog even de volledige Blogotheque van PW! (Soirée de Poche)

ps. laat hem even lopen na het einde van The Great Escape.. er volgt nog een nummer

Tof! Blogotheque heeft sowieso altijd erg mooie opnamen

Wat mij betreft weet Blogotheque op bijna magistrale wijze de puurheid van muziek vast te leggen.. en dat is niet anders in deze beide filmpjes..

In alle opzichten bevalt mij dit album een stuk beter dan Close to Paradise. Prachtige ingetogen stukken wisselen af met wat meer experimenterende stukken (potten en pannen) maar het is nooit geforceerd gebracht. mooi..

Okey vele luisterbeurten verder (geregeld driemaal op een dag..) besluit ik nu toch al te gaan voor de volle mep. Wat een heerlijk uitgemeten album is dit geworden. Wat mij betreft veel rijkelijker en een perfecte combi tussen Close to Paradise en Just Another Ordinary Day..
De gelaagdheid van de songs is heerlijk! Zat vorige week met mijn koptelefoon op te werken en toen hoorde ik in een keer de heerlijke xylofoonpartij in Traveling Salesman.. het gebruik van instrumenten is wat mij betreft fenomenaal en ik ben heel benieuwd hoe dit live gaat uitpakken!

Van Elst, je brengt het mooie gemiddelde naar beneden. 1* maar! Iedereen zijn eigen mening natuurlijk, maar hoe kan je hier zo'n lage score voor geven? Ben wel benieuwd waarom dit dan zo slecht is volgens jou... Ik bedoel, voor sommige Hitzonecd's spreekt 1* voor zich, maar voor Patrick Watson...

Kijk, dit zijn de plaatjes waar je het voor doet.

Patrikc Watson bewijst wederom dat je niet geniaal hoeft te zijn of met iets origineels hoeft te komen. Niet vernieuwen om het vernieuwen maar gewoon muziek maken die mooi is. Eigenlijk valt hier niet eens heel veel over te zeggen (zoals anderen hierboven wel gedaan hebben ). Dit is een gewoon een steengoed, bloedmooi plaatje. Zo eentje die je altijd wel kan opzetten, waar je heerlijk rustig van wordt en altijd een stukje vrolijker. Een zachte stem op zachte muziek, rechstreeks uit het hart gezongen, rechtstreeks mijn hart in gezongen. Simpel en doeltreffend, gewoonweg een topplaat.

Katie Moore is de mevrouw die zingt in Big Bird In A Small Cage.

Er zijn genoeg mensen die stemmen op cd's die ze niet of amper geluisterd hebben. Hij zal zo'n iemand zijn. Als je je daar aan stoort, zou je je ook moeten storen aan die mensen die verschrikkelijk vaak 5* uitdelen, wat staat voor een meesterwerk. Je kan veel zeggen over dit album, maar dat het een meesterwerk is, is wel wat ver gezocht.

Sommigen zullen dat vast vinden ja, muziek blijft subjectief maar zoals je zegt: 0,5* - 1,0*-stemmers én inderdaad ook de 5*-stemmers zijn in vele gevallen soms echt te irritant voor woorden. Maarja, wat kun je ertegen doen ? Niemand kan checken of ze het album werkelijk beluisterd hebben.

Hoe vaker ik naar 'Close to paradise' luisterde, hoe meer deze me ging tegenstaan. Toch zojuist begonnen aan de opvolger. Nu een keer in zijn geheel beluisterd. De arrangementen, het gebruik van diverse instrumenten, kortom: de muziek, spreken mij bijzonder aan. Toch wringt er iets, net als bij de voorganger. Het is de stem van Watson. Die klinkt gekunsteld, vooral wanneer hij de hogere tonen denkt aan te moeten slaan. Ik kan me maar niet aan het idee onttrekken dat, bij het aanhoren van zijn gezang, hij heel erg zijn best doet om te klinken als een zanger van het formaat Jeff Buckley. Dat redt ie niet. En daardoor ligt er voor mij een sausje van 'nepheid' over zijn werk. Zo jammer, want, nogmaals, van de muziek kan ik wel degelijk genieten.
Nog maar eens een aantal keren op de koptelefoon om tot een definitief oordeel te komen.