Patrick Watson - Wooden Arms (2009)

Close to Paradise is het enige album dat ik van Watson ken maar het is en blijft een juweeltje. Naar zijn eerdere werk ben ik nooit op zoek gegaan maar deze nieuwe laat ik natuurlijk niet aan me voorbij gaan.

In 2007 Watson ondekt. Hij heeft me niet meer losgelaten. Ik ben uitermate benieuwd.

Als deze plaat maar half zo goed is als CtP, dan moet het nog steeds een ontzettend goede plaat zijn en dus een reden om eind mei naar de melkweg af te reizen..
wat erover gezegd wordt op de site van melkweg is in ieder geval positief:

Op 11 mei verschijnt het nieuwe Patrick Watson album Wooden Arms, de opvolger van het alom bejubelde Close To Paradise uit 2006 dat in thuisland Canada o.a. werd bekroond met de prestigieuze Polaris Music Prize. Wooden Arms telt elf zelfgeproduceerde nummers die eind verleden jaar zijn opgenomen in thuishaven Montreal. Patrick Watson tourde sinds de release van Close To Paradise non stop de wereld over (in ons land speelde de groep o.a. op Pinkpop en Lowlands en gaf uitverkochte shows in Paradiso en Tivoli). Wooden Arms is het resultaat van twee jaar overal ter wereld op vreemde plekken wakker worden. De nummers vertellen het verhaal, het geluid weerspiegelt de ervaringen. Of dat nu de pianoklanken van Beijing zijn, de new orleans achtige warmte die uitgaat van Big Bird In A Small Cage of het europees getinte titelnummer Wooden Arms.

Op de albumopener en eerste single Fireweeds zingt Patrick Watson: “So we dug ourselves a hole, and planted all our skin; like a seed in the ground, to grow again.” Die groei hoor je over de gehele breedte terug in Wooden Arms; Watsons stem en orchestratie klonken nog nooit zo zuiver en puur, de ritmes waren nog nooit zo avontuurlijk. Wooden Arms heeft veel te bieden en aan het album is veel te ontdekken. Er is een swingende afsluiter (Machinery of the Heavens), een uitgesponnen instrumentale track (Down At The Beach) en fans van The Great Escape (van Close Paradise) kunnen hun hart ophalen met het simplistische, o zo prachtige Man Like You.

nog maar een ruime maand wachten..!!!!

Probeer Just another ordinary day, Aero. Het zal je zeker niet tegenvallen!

On topic: dit is tot nu toe mijn grootste uitkijk-cd van het jaar!

26 mei in het kader van deze cd optreden in de Melkweg! voorverkoop start vrijdag en ik kan iedereen aanraden deze groep live te gaan bewonderen! een grote experimentele trip

en nog beter, 24 mei in Mezz Breda, veel kleinere intimiere en geluidstechnisch betere zaal. Melkweg en Mezz zijn de enige 2 optredens in NL.
CD komt in NL op 8 mei uit, dus niet 11 mei, releasedag in NL is altijd een vrijdag,de dag dat oh toeval, ook al zo'n toffe band, The Veils in Mezz spelen.

Ik vraag me naar aanleiding van het concert in de Paradiso maart 2008 af of juist een kleine zaal niet te klein is.. Af en toe heeft de band de neiging om uit te waaieren en muren van geluid te creëren. Dit paste wat mij betreft perfect in de grote zaal van de Paradiso, maar ben benieuwd hoe ze dit in de relatief kleine zaal van de melkweg en de Mezz aanpakken.. ik ben sowieso heel benieuwd naar het nieuwe werk van deze heren en de single Tracy's waters beloofd wat mij betreft veel goeds!

heb ze nog in voorprogramma van Lonley dear in Doornroosje gezien. grappig dat iedereen die voor het hoofdprogramma ging hun veeeeel beter vond. Loney dear een lachertje. concerten daarna te veel grappen en grollen op t podium met Watson. Ben wel erg beniewd naar dit album. Hoes valt wel tegen, Tracy's Waters niet(grappige tom waits percussie!!)

Bij mij was dat dus andersom op Lowlands 2007. Loney Dear was daar, naar mijn idee, beter dan Patrick Watson alleen toen ik de kwaliteit van de platen met elkaar vergelijkte kwam ik tot een andere conclusie...

Ik kijk zo enorm naar dit album uit!!! ga hem ook maar eens live bekijken dit jaar denk want dat wordt hoog tijd!!!

Mezz staat bekend om het zéér goede geluid wat daar is, daarom komen artiesten ook graag daar spelen en bieden zelfs zichzelf regelmatig aan ook al is de zaal voor sommigen eigenlijk te klein. Maar goed, het gaat om de nieuwe PW, nog steeds niet gehoord, ben nog steeds benieuwd, krijg hopelijk wel een promo van V2

Wat een prachtnummer dat Tracy's Waters. Nu heb ik nog meer zin in dit album

Eerste indrukken zijn soms verraderlijk, maar deze is redelijk veilig denk ik.
Patrick Watson levert na Close to Paradise weer een erg mooie cd af. Stuk voor stuk prachtige nummers waarvan de meeste vooral leunen op sterke percussie, piano en natuurlijk vocaal. Ook de klassieke inslag is weer volop aanwezig.
De nummers op zichzelf, en daarmee ook de cd als geheel, liggen lekker in het gehoor en zijn toch niet vreemd van het experiment. Knap gedaan ! En wie is die country-achtige dame die meezingt op Big Bird in a Small Cage?? Mooi mooi mooi !

Close to Paradise deed er een aardig tijdje over om mij te bereiken. De euforie bij menigeen was al aardig groot toen ik er mee in aanraking kwam.
Nu is het anders: ik weet nu dat we te maken hebben met een bijzondere artiest die misschien wel weer eens een juweeltje zou kunnen afleveren.
Firewood gaat al indringend van start om vervolgens na 45 minuten muzikaal avontuur te eindigen met Machinery of the Heavens.
Alsof we van start gaan met een ijselijk beekje dat rustig op gang komt en uiteindelijk uitmondt in zee. Ja, Smetana's Moldau in een geheel ander jasje. We komen van alles tegen, vallen van de ene in de andere verrassing en beleven het intens.
Natuurlijk een ietwat belachelijke vergelijking maar dit is net als het vorige album één geheel dat beluisterd moet worden terwijl de nummers prima op zichzelf staan en er voor zover ik weet niet sprake is van een bepaald thema.
Watson weet te betoveren zonder te vervreemden. Watson weet muziek voor velen te maken zonder al te platgereden paden te betreden. Hierdoor is het een bijzondere artiest te noemen die het ook nu voor elkaar krijgt enorme kwaliteit of te leveren.
Wooden Arms vraagt enige concentratie maar dat kost weinig moeite en dat zorgt voor mijn waardering...... wederom.

hmmm ik heb niet vaak dat ik met een klote gevoel een gelekte plaat download, maar nu toch wel een beetje. Ik weet dus ook niet hoe objectief ik deze plaat kan benaderen aangezien deze man veel heeft betekent voor de ontwikkeling van mij muzieksmaak. Zometeen op mijn koptelefoon de eerste luisterbeurt, morgen de eerste reactie. Aan de reacties van aERo en freaks is dit wel weer aan mij besteed! En als het ook maar iets in het verlengde ligt van Tracy's Water ben ik helemaal blij!

Hmm, ik ben de lek nog nergens tegengekomen. Misschien gebruik ik de verkeerde websites...

ik ook niet. helaas

Ah ik heb m, t gaat als een film voorbij. Mijn eerste indruk is dat het iets steviger is dan Close to paradise. Iets meer percursie en uptempo songs. Deze zal de aankomende weken niet uit mijn Rotatielijst verdwijnen ben ik bang...;-)

de goden zijn ons zeer goed gezind!! Deze maakt mijn voornamelijke kutdag compleet goed. genieten van een artiest die ik al vanaf het uitkomen van vorig album volg(heb de versie op origineel label) en ja hij blijft me verrassen.

yezzzzzzz binnen!!! kga em meteen luisteren!

Wat een teleurstelling. Dit doet me echt helemaal niks. 'Close To Paradise' bevatte enkele pareltjes van nummers, maar vond ik net niet consistent genoeg om als klassieker de geschiedenis in te gaan.

Big Bird in a Small Cage is hier voor mij het enige memorabele nummer.. De rest doet me af en toe zelfs gapen.

Het zou me niet verbazen als de openingsceremonie van de Olympische Spelen de inspiratiebron is geweest voor het nummer Beijing. Wat een heerlijke percussie gekte

Ook hier zijn de eerste indrukken er inmiddels, en die zijn zeker positief. Wederom een heerlijke gevarieerde plaat van Watson. Of hij Close to Paradise gaat evenaren valt nog te bezien, maar ach, ik ga gewoon onbevangen luisteren en lekker van de muziek genieten. Dan komt alles goed

ha ha iedereen stemt 4 behalve thebestfreaks die moet er weer boven zitten

Ik krijg het idee dat dit album meer weg heeft van Just another ordinary day dan van Close to paradise. Dit i.v.m. het geluidscollage concept. De nummers vormen echter nog meer dan op JAOD een organische eenheid. Dit zal misschien een aantal aanhangers van Close to paradise van dit album doen vervreemden. Een recensie en uiteindelijke beoordeling zullen nog volgen...

Ik kon alleen van deze man Close to Paradise, maar die heeft mij nooit veel gedaan. Dit album boeide mij wel van begin tot eind, vanwege de interessante stukken en dan met name de percussie.

Patrick Watson – Wooden Arms

De nieuwe van Patrick Watson! Wat een feest. Na Close to Paradise en Just Another Ordinary Day (en eigenlijk ook nog Waterproof9) moest er een nieuw album komen. De verwachtingen waren bij mij net zo hoog als mijn verwachting voor In Rainbows van Radiohead. Die band had keihard voldaan. Nu is het de beurt aan mijn favoriete Canadees. Welke kant zal het op gaan met deze CD? De geluidscollages (mooi woord) zoals op Just Another Ordinary Day of het makkelijkere Close to Paradise?
In Firewoods blijkt het een soort middenweg te nemen. Niet alle middenwegen zijn gulden, maar met Firewoods raakt Watson bij mij de juiste snaar. Het blijft wat vaag, maar hij zingt het zo mooi. Begeleid door een prachtige instrumentatie. De eerste indruk blijkt een goede indruk. Dit gaat verder in de vorm van Tracy’s Waters dat met breekbaar pianospel en een opvallend mooie originele percussie begeleid wordt. Ook komt in dit nummer duidelijk naar voren dat Watson zijn stem niet alleen gebruikt zoals de meeste bands doen om een boodschap over te brengen, maar ook als instrument.
Beijing vervolgens vind ik pure klasse. Een brok muzikaliteit. Het is een sprookjesachtig nummer waarbij ik ook echt het beeld van een druk Beijing voor de geest krijg. In dit nummer is de percussie werkelijk waar fenomenaal. Het doet me denken aan het verkeer, hoe het daar in Beijing zou moeten klinken. Mooi, maar tegelijk ook onheilspellend.

“It was the sound of the city”

Zingt hij dan ook. Gevolgd door een prachtig intermezzo van paukens, belletjes, pannendeksels en nog veel meer leuks. Maar ook hier ontbreekt de piano en de prachtige stem van Watson zelf niet.
Op zich was dat een vrij up-tempo nummer. Dit in tegenstelling tot Wooden Arms dat heel rustig en ietwat Mediteraans aandoet. De vrouwelijke vocalen die hierop meedoen doen echter weer wat klassiek aan. Al met al dus een mix van verschillende stijlen. Ik zou dit nummer perfect in beeld kunnen brengen met de hoes. De hoes die trouwens de sfeer op de gehele CD perfect weergeeft naar mijn mening.
Het klassieke is daarna gelijk weer terug te vinden in de strijkers in Hommage dat een soort interlude vormt tussen Wooden Arms en Traveling Salesman. Hommage is tegelijk net als Beijing wat onheilspellend en mistig, maar het vormt een prachtige opmaat voor Traveling Salesman.
Dit zet het donkere van Hommage voort met een soort orgel en voor het eerst een heel stuk duidelijk gezongen tekst van Watson zelf.
Vervolgens wordt het wat kolderiek. Dit in combinatie met het schemerige sfeertje dat het een soort artistiek dronkemansliedje maakt waarna ik er zelfs iets van Blues in terug hoor. Ook hiervan ben ik erg gecharmeerd. In dit nummer hoor je ook weer de geluidscollages terug zoals op Just Another Ordinary Day.
Vervolgens is er Big Bird in a Small Cage. Een duet met een vrouwelijke vocaal. Dit bevat meer elementen uit Close to Paradise en dan denk ik vooral aan het nummer The Great Escape. Een gevoelig liedje, maar onbezgreiveluk mooi. Dit is een favoriet net als Beijing.
Vervolgens slaat Watson keihard aan het plakken en spelen met geluiden want Galmen dat Down on the Beach doet! Dempen? Nooit van gehoord. Lekker laten doorklinken zodat alle geluiden door elkaar gaan lopen en dan luisteren wat er gebeurt. Nou dit dus. Of het nou geluk is of geniaal in elkaar gezet… Ik weet het niet, maar ik vind het erg mooi.
Man Like You is dan weer van een geheel andere slag. Ik krijg er een beeld van: Ik zit hier op de grond met mijn gitaar een beetje te experimenteren met mijn akoestische gitaar. Iets wat ik op nog geen enkel album van Watson speciaal ben tegengekomen. Maar hij bewijst dat hij ook in combinatie met een gitaar goed is. Want ook dit is weer zo’n mooi nummer.
Waarna Where the Wild Things Are weer fijn verder gaat. De bastonen het weer wat voller laten klinken, de percussie invalt en weer uitmondt in een enorme galm. Dat terwijl de piano op de achtergrond maar een toon blijft doorspelen.
Machinery of Heavens vervolgens geeft ook echt een impressie van de machines in de hemel denk ik. Allerlei geluiden simuleren een bedrijvigheid van allerlei machinetuig. Het nummer is weer wat up-tempo met percussie die vergelijkbaar is als in Beijing. Watson heeft er een soort “Epic Last Song” van gemaakt. Prachtige opbouw meesterlijke instrumentatie en een perfecte combinatie van de akoesticiteit van Close to Paradise en de artisticiteit op Just Another Ordinary Day.

Mijn verwachtingen zijn waargemaakt. In een keer. Het enige wat me ervan weerhoudt om dit album 5* te geven is de eventuele houdbaarheid. Al denk ik dat het daar ook wel goed mee zit. Beste omschrijving voor deze CD: “Betoverend mooi.”
Watson is er in geslaagd een prachtige sfeer te creëren die het beste van Just Another Ordinary Day met Close to Paradise. Wat me vooral opvalt aan deze CD is de percussie. Wat is die ongelofelijk mooi.
Ik geef 4,5*

Bij de eerste luisterbeurt viel ik bijna in slaap, bij de tweede luisterbeurt werd ik alenigszins geprikkeld, bij de derde luisterbeurt werd ik zelfs enthousiast, en inmiddels ben ik helemaal overtuigd. Wat een mooie muziek maakt deze band toch! 4,5*

Deze cd staat nu voor de tweede maal achtereen op en na een stuk of 15 volledige luisterbeurten waarvan 9 door mijn koptelefoon kan ik er nog steeds niet geheel mijn vinger opleggen wat deze plaat nu weer zo ontzettend goed maakt. Ik denk dat ik de benaming van Louis wel kan overnemen: 'Betoverend mooi'.. dat is het zeker
Wat betreft die percussie kan ik alleen maar aansluiten bij alle andere. Waar deze in de eerdere platen niet altijd een even duidelijke plaats had, lijkt de muziek nu veel meer om alle muziekinstrumenten heen geschreven en ieder zijn welverdiende plekje te geven. In Man Like You (helaas geen percussie) komt die betrekking van instrumentarium heel duidelijk naar voren.. bepaalde subtiele aanrakingen en plaatsing van noten.. ik kan niet anders concluderen dat dit weer een meesterlijk werk is.. een meesterwerk moet het nog worden.. maar Patrick Watson en consorten hebben zich weer geweldig bewezen!

Ja hoot we hebben een groeiplaat!! Steeds beter en er wordt een nieuw country randje geintroduceerd. Plus er wordt meer geexperimenteerd zonder dat t kunstzinnig wordt wat in tijden van al die fatsoensrakkers een verademing is. Vergelijkbaar met de Mars Volta die daar ook kaas van gegeten hebben.
Favoriet: Wooden Arms

valt me op dat iedereen van de 4 naar de 4,5 is gegaan!!

Grijpt me nog niet zo makkelijk als z'n voorgangers dat deden; Bejing is wel een instant klassieker. Ik wacht nog even met stemmen