Prince - LOtUSFLOW3R / MPLSoUND / Elixer (2009)

Al jaren roep ik dat ik niet meer uitkijk naar een nieuwe Prince en dat is ook gewoon zo, want al jaren weet de man me namelijk niet echt meer te boeien. O ja, het was best prettig om hem telkens weer terug te horen en op elk album stonden wel wat aangename nummers maar eigenlijk deden alleen The Rainbow Children en 3121 er echt toe voor mij (en die laatste bevatte ook nog wel een enkele draak).
Nu dan een driedubbelaar die later misschien ook nog wel los van elkaar verkrijgbaar zullen zijn.
Laat ik dan ook netjes per album de nummers eens langslopen.

LotusFlow3r:

Dit album begint met een instrumentaal nummer genaamd From the Lotus... waar de gitaar de hoofdrol krijgt en wat qua jazzy sfeertje sterk doet denken aan het werk op The Rainbow Children. Ik kan dus rustig stellen dat dit alvast een fijn begin is.
Bij de eerste akkoorden van Boom moest ik gelijk aan het nummer Purple Rain denken. Het lijkt er verder niet op maar er zitten toch wat akkoorden tussen die er wel naar neigen en daarbij heeft dit laidbacknummer met gitaaruitspattingen wederom een rock gevoel en dan kom je toch al snel terecht bij Purple Rain.
De Tommy James and the Shondells-cover Crimson and Clover noemde ik eerder 'nikserig' en daar moet ik toch wel wat op terugkomen. Ook hier is de hoofdrol voor de gitaar weggelegd en moet ik zeggen dat dit nummer zo slecht niet wordt gecovered. Het past wel een beetje tussen de gitaarnummers die soms te vinden waren op de laatste albums. Geen klassieker maar 'nikserig' doet het nummer geen eer aan en dat is het dan ook niet. Ik ben wel blij met de gitarist Prince die volop terug te horen is (ik heb daar altijd al een zwak voor gehad en het was een reden dat ik in 1984 fan werd van de man).
Dan volgt nog een nummer dat ik de term 'nikserig' meegaf: 4Ever. Het opent majestueus op piano maar al snel verzandt dit in zo'n standaard Prince-nummertje zoals we het al zo vaak hebben gehoord en dat bij mij een soort allergische reactie begint op te roepen. Het is echt niet zo slecht als ik het nu afschilder maar ik begin gewoon genoeg te krijgen van dit soort trutliedjes. Ze zijn zo zielloos, zo veel te veel automatische piloot.
Colonized Mind kende ik ook al en wederom krijgen we laidback gitaar voor onze kiezen. Rock met een ietsiepietsie gospel: het is Prince zoals we hem kennen. Wederom geen klassieker maar wel een stuk beter dan veel werk van zijn laatste albums.
Feel Good, Feel Better, Feel Wonderful is het eerste nummer waar het eens niet rock is maar funk en wel van het soort waar je mij wakker voor kunt maken. Het swingt lekker en de blazers zijn weer volop aanwezig. Lekker droog en vooral lekker Prince. Dit mag hij weer veel vaker zo doen!
Prince is er niet vies van om van die los uit de pols klinkende popliedjes te schrijven. Love Like Jazz is daar wel een voorbeeld van. Het heeft de luchtigheid van een Money Don't Matter 2Night maar haalt het helaas niet bij die klassieker daarvoor vind ik het soms iets te frivool klinken met al die riedeltjes die door het nummer heen zweven. Toch steekt het nummer goed in elkaar en verveelt het niet.
Wat voorheen Paisley Park heette is nu blijkbaar 77 Beverly Park en ja dit gaat nu eens veelbelovend van start! Wat een heerlijk duister intro.... maar dan...........wat doe je nu man? Een lieflijk, luchtig picknickmoment breekt aan. Ik dacht dat het zou gaan onweren, dat de wolken een enorme hoosbui op ons los zouden laten. Op deze zonnestralen zit ik helemaal niet te wachten. Wat een domper is dat dan opeens. Nu is het slechts een instrumentaal vullertje. Bah.
Dat moet Wall of Berlin dan maar goedmaken en ja ook dat kende ik al en het deed me niet veel en helaas doet het dat op moment van schrijven nog steeds niet. Het is een wat stuurloos nummer in mijn oren. Het heeft wat weg van een jam. Leuk voor tijdens de aftershows maar niet voor op een cd als je het mij vraagt.
Gelukkig wel een hoop gitaarsolo's en dat is nooit echt verkeerd.
Op $ horen we het vervormde Prince-stemmetje. Of het onder de naam Camille gezet moet worden weet ik niet maar ik weet wel dat het een aanstekelijk nummer is. Het is een vlot uptempo nummertje met een hoog feelgood gehalte en daar zijn de blazers zeker medeverantwoordelijk voor. Ook dit is heel wat leuker dan menig ander nummer van zijn laatste albums. Ja, dit mag ik wel: ik heb er in elk geval al swingend van door het huis gelopen.
Prince is met name tijdens de Purple Rain periode nog al eens met Jimi Hendrix vergeleken. Zelf begreep hij dat nooit zo goed omdat hij vond dat Carlos Santana een veel grotere inspiratiebron was.
Dreamer gaat van start alsof Jimi nog leeft maar dat kan uiteraard ook komen doordat dit wel heel erg veel lijkt op het werk van Hendrix (ik ontwaar wat Spanish Castle Magic en wat Voodoo Chile). Hoe dan ook rockt het er weer flink op los en van mij mag het.
Het album sluit af met ...Back 2 the Lotus en daarmee keert het Rainbow Children-geluid van de opener uiteraard ook weer terug in dit wederom instrumentale nummer.

4* voor dit album ondanks de kleine missertjes.

MPLSoUND:

"Fellas, let's make a funky record today."
Opener (There'll Never B) Another Like Me bevat de bekende Prince-humor en het klinkt lekker oldschool.
De gitaarsound van het eerste album wordt hier helemaal losgelaten en je verkeert gelijk in een andere (funky) sfeer. Prima nummer alleen vind ik het persoonlijk net iets te lang.
Chocolate Box kende ik ook al en als dit geen Prince oude stijl is weet ik het ook niet meer. Zelfs de zo bekende jaren '80 drumcomputer is terug! Op dit soort nummers zit ik dus wel te wachten want het toont aan dat Prince nog steeds heerlijke nummers weet te schrijven die niet oudbakken klinken ondanks het feit dat we nu ook weer niets nieuws horen. Hier doet hij het gewoon goed en zo wil ik het hebben: funky en sexy. Echt heerlijk om die oude synth-geluiden terug te horen.........
Hallelujah zullen we maar zeggen en dat zingt hij zelf ook op Dance 4 Me. Terug in de tijd met DJ Prince: hij wil dat we dansen voor hem en dat zullen we dan maar doen want op deze gortdroge Prince-funk kun je nu eenmaal moeilijk stil blijven zitten. Het zou een outtake van laten we zeggen Controversy kunnen zijn.
Helaas is U're Gonna C Me weer zo'n drakerige ballad. Nu moet ik eerlijk toegeven dat veel ballads van Prince me altijd al wat minder deden en dan mag ook dit nummer het oude geluid doen laten terugkeren; ik vind het gewoon een vervelend skipnummer.
Here (op moment van schrijven niet vermeld in de tracklist van musicmeter) is een wat onopvallend nummer: licht en luchtig maar weinig spannend.
Valentina daarentegen vind ik dan weer een stuk leuker. Zoals Lotusflow3r de gitaarkant terug laat horen daar doet MPLSOunD oude tijden herleven met de synths en drumcomputer. Het is op dit nummer niet anders. Valentina klinkt loom en het koortje gaat er wat dreinerig tegenin maar dat doet het juist wel fijn klinken. Geen hoogtepunt van het album maar zeker ook geen skipmoment zoals hiervoor het geval is. En de gitaar mag ook even een solo laten horen.
Better with Time............ ay, daar horen we de falsetto weer en het gezwijmel kan beginnen. Niet mijn gezwijmel want mijn tandglazuur breekt er spontaan door. Vreselijk vervelende gladde r&b en daar heb ik geen behoefte aan (nooit gehad ook zelfs als de naam Prince er op geplakt stond).
Ol' Skool Company belooft qua titel al veel en als we dan de vervormde Camille-stem terughoren dan ga ik wel even rechter zitten.
De gitaarriffjes klinken funky zoals we het van hem mogen verwachten en het is een ruim 7 minuten durend avontuurtje. Nadeel daarvan is dat ik dat toch ietwat te lang vind maar verder mag het nummer er wel zijn. Grappig is ook om wat namen te horen in dit nummer zoals die van Sheila E.
No More Candy 4 U sluit dit tweede album af. Het is een wat maf nummer met gekrijs en poppy deuntjes die soms te cheesy voor woorden zijn. Mooi dat ieder album zo z'n eigen sfeer kent want ook dit nummer past er goed bij ondanks dat het misschien het meest uit de toon valt tussen de rest. Maar was het ook allemaal candy wat er op MPLSOuND te horen was? Ik ben blij met de oude sound die hier terugkeert maar eigenlijk is dat ook wel een beetje valsspelen natuurlijk want die terugkeer ligt er behoorlijk dik op en dan mag het wel een terugkeer zijn; het wil nog niet zeggen dat het ook dezelfde kwaliteit heeft als de albums uit de jaren '80. Helaas staan er op dit tweede album iets te veel momenten die ik graag skip. Daar tegenover dan wel weer zeer geweldige nummers. Een beetje onevenwichtig dus.

Daarom 3,5* voor dit album.

Elixer:

Bria Valente is een nieuwe protegée. Meestal deden deze dames het niet zo heel erg denderend (met kleine uitzonderingen uiteraard) en velen waren eendagsvliegjes die je maar beter ook snel kon vergeten. Slim dus om deze dame gewoon bij de andere twee eigen albums te stoppen. Ach, in de VS betaal je 12 dollar door deze driedubbelaar dus zie het maar als een extraatje.
Voor mij is het woord extraatje eigenlijk te veel eer want ik heb helemaal niks met deze hijgerige r&b zooi. Dit is een oervervelend plaatje dat heel snel weer vergeten mag worden. Alle tracks bespreken? Niet nodig. Hier past één smiley bij:

En vervolgens pers ik er met moeite 1,5*- 2* uit.

Moet ik dat laatste album er nu wel of niet bij betrekken? Het is onderdeel van de driedubbelaar maar ondanks dat het Prince nummers zijn worden ze toch ingezongen door Bria Valente.
Ik negeer het maar een beetje en mocht dit album ooit apart op de site komen (omdat het ook apart verkrijgbaar is) dan kan ik alsnog die 1,5* of 2* geven.
Ik beperk me dus maar tot de eerste twee albums die elk een stijl hadden die ik waardeer in Prince: de gitaarsound en de oldschool droge funky synths inclusief drumcomputer.
Jammer dat er toch wat drakerige ballads te horen waren en jammer dat ik niet echt een enorme klassieker gehoord heb (wat was dat nummer PFunk van een tijdje geleden toch geweldig en wat had het hier mooi tussen kunnen staan).
Maar eerlijk is eerlijk: het had veel erger kunnen zijn. Het is geen Emancipation geworden maar om te zeggen dat Prince weer helemaal terug is? Hij levert een aantal kwalitatief zeer goede songs af maar dat deed hij toch al wel, ook op de laatste albums, want zo slecht was hij de laatste jaren nu ook weer niet. Prince is voor mij gewoon oude glorie en dat moet ik koesteren en dan is het leuk om toch regelmatig albums voorgeschoteld te krijgen zoals Lotusflow3r en MPLSOuND.
Pik daar de beste nummers uit en je hebt gewoon een erg goed Prince album.

Ik heb deze 3cd box voor de verzameling gekocht. Ik ben immers graag compleet dus ondanks wisselende berichten over dit pakketje en niet al te geweldige releases zo de laatste jaren, moest deze natuurlijk wel toegevoegd worden aan het rijtje (nou ja..zeg maar rij) Prince cd's.
De laatste jaren draai ik nieuwe Prince cd's zonder enige verwachting en veelal is het na een "ja leuk" opbergen in de kast.

Maar wat krijgen we hier in hemelsnaam voorgeschoteld? Hoor ik daar op Lotusflow3er de gitaarheld in Prince opstaan? Het zal toch potdomme niet. Nog maar een keer luisteren dan. Ah..Love Like Jazz valt al door de mand...lijkt wel of If you Leave me Now van Chigago wordt ingezet. Zie je wel Prins Piemel, tis voorbij...Of toch niet? Nee niet man. De rest van Lotusflow3er is dik maar dan ook dik in orde. In gedachten hoor ik al hoe die chocolade smurf tijdens concerten de meest prachtige uitgesponnen versies van de killers op deze plaat speelt, achteloos een volle zaal naar zijn hand zettend met relatief onbekend werk.. Lotusflow3r is, en als ik het zelf niet had gehoord had ik het echt niet geloofd, VET. Da's dan dus 20 euro uitgegeven voor een geslaagde plaat en dat vindt VanDeGriend fijn. En dan nog eens twee schijfjes te gaan. Die Bria kan ff de pot op. MPLsOUND moet in de speler en wel onmiddellijk.

Mmmm minder gitaren. Maar wat krijgen we nou weer. Jaren ’80 hoogtijdagen funk?. Het zal toch niet waar zijn? Die vogel gaat toch niet twee prima cd’s in one go afgeven?. Dat is 22 jaar geleden? Ah..gelukkig een niet helemaal gelukt middenstukje met ballads..in mijn ogen niet zijn sterkste kant. Maar de rest…dikke dikke pret, en dat middenstuk zakt, anders dan bij andere recentere cd’s niet door een kritische ondergrens.

Ik ben vaker na ampele beluistering erg positief over cd’s om er dan na 5 keer draaien achter te komen dat het allemaal nog wel meevalt. Maar als toch wel behoorlijke kenner van het Prince werk kan ik met heel maar dan ook echt heel veel genoegen vaststellen dat Prince een niet meer verwachte krent heeft toegevoegd aan zijn muziektaart. Chapeau.

Oh ja, er zit dus een derde cd bij van ene Bria Valente. De cover, die overigens wel ruk is, want goedkoop karton, verklapt verder niets over haar en wie de muziek inspeelt. Maar te raden valt dat Prince hier allicht de hand in heeft gehad. Leuke toevoeging? Ach..zeer mild gestemd door het gebodene op de twee Prince cd’s, wil ik er nog wel aan dat dit een best aangenaam plaatje is voor op de achtergrond tijdens een zomeravondborrel in de tuin.

Nee hoor Nicci, je weet toch hoe dit gegaan is? Prince breng muziek alleen nog in eigen beheer uit onder NPG Records. Hij heeft voor de distributie een supermarktketen in the USA ingeschakeld. Heel anders dan tot nu toe gangbaar en waar Musicmeter op is ingesteld.
Vervolgens heeft hij 3 losse (!) albums in 1 kartonnetje gedaan. Op dat kartonnetje staat niet voor niets: "Your 3-disc Special Edition Set Includes". Het is dus een Set (letterlijk) van 3 verschillende albums. Die staan dan ook vermeld: niet alleen de titel, maar ook de verschillende (!) artiesten met daarbij heel verschillend (!) Artwork. Het enige wat deze 3 albums met elkaar gemeen hebben is het karton - de verpakking - waar ze in zitten. Dat zijn gewoon de feiten.

Dan over Musicmeter. Aero heeft het verzoek om deze 3 albums apart te vermelden afgewezen. Hij geeft zelf hierboven aan dat het hier nog wel wat anders ligt dan in andere gevallen. Maar goed, zo is Musicmeter-technisch besloten. Dat wil niet zeggen, dat de feiten die ik hierboven vermeld, onjuist zijn. Integendeel: de feiten wijzen op 3 losse albums. En zeker niet op een DrieDubbelCD van 1 artiest met 1x Artwork en 1 Titel.

Er is dus zeker wat voor te zeggen om je stem te geven aan 1 album en dat hier te vermelden. Jij komt nu met een gemiddelde van 3 totaal verschillende albums. Dat vind ik dus totaal geen recht doen aan de verscheidenheid van deze 3 albums. Mijn stem hier is voor het album LOtUSFLOW3R van Prince en niet voor het album Elixer van ene Bria Valente (die ik verder niet hoef te kennen) en ook niet voor het album MPLSoUND van Prince. Dat album zou ik overigens 3,5-4,0* geven.

Prince met massaproductie

Prince is en blijft een geniale muzikant die zich steeds vaker vergist met werk van mindere kwaliteit. Door gelijk 3 nieuwe albums uit te brengen wordt er zo’n grote bak muziek over je uitgestort dat het lastig wordt hier iets zinnigs over te vinden.

"MPLSoUND is the one you dance to in the club, LotusFlow3r is the one you pop on when you're home from the club, and Elixer is the one you put on when the stragglers won't go home."
(Artikel van: Laist.com)

Iedereen die de jaren 80 en 90 bewust muzikaal heeft meegemaakt weet dat je toentertijd niet om Prince heen kon. Albums als Parade en Sign of the Times werden grijs gedraaid en Prince werd uitgeroepen tot de koning en vereerd als een buitenaards androgyn wezen.

De Prince van de huidige tijd is echter een heel ander verhaal. Met vlagen maakt hij nog steeds briljante muziek en zorgt hij voor een enorme stunt door zijn vorige album gratis weg te geven aan Engelse krantenabonnees. Hij is echter niet meer de grote ster van voorheen. De lancering van zijn nieuwe albums is in NL bijna in stilte voltrokken.

Op zijn meest recente albums (LotusFlow3r, MPLSound en Elixer) gaat hij terug in de tijd en laat hij retro muziek horen die doet denken aan de jaren 80-90. Maar zijn beste werk op deze nieuwe schijven blijft toch achter bij het beste op zijn album 3121 (2006).

Elixer is technisch gezien niet een album van Prince maar van Bria Valente, de laatste loot aan de boom van de meester. MPLSound is een revival van zijn jaren 80 funk en op LotusFlow3r voert de heavy gitaar de boventoon.

Joost Zwagerman schreef eens (Perfect Day, 2006) dat een popster een houdbaarheid heeft van ongeveer 10 jaar. Enkele artiesten proberen de boel net als Prince nog wat op te rekken (Madonna, Rolling Stones etc.), maar moeten diep in hun hart toch erkennen dat het opgewarmde soep betreft.

De liefhebbers van Prince zou ik adviezeren deze driedubbelaar eerst eens voor te luisteren voordat overgegaan wordt tot de koop (ongeveer 45 euro) en anders nog eens naar 3121 of Musicology (2004) te gaan luisteren.

Deze tekst is overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl

LOtUSFLOW3R: Fijn, gitaarwerk! Santana (de Lotussen) en Jimi Hendrix (Dreamer) zijn duidelijke invloeden. Crimson and Clover is lekker maar had liever zonder de stemvervormer gemogen. Wall of Berlin warmt een zin uit 3121 opnieuw op maar is een veel minder goed nummer. 77 Beverly Park is inderdaad de eerder genoemde picknick op nat gras zonder kleed na een veelbelovende donderbui. ***1/2

MPLSoUND: Deze bevalt mij het beste van de drie albums. De drums klinken wat geforceerd (een album lang, maar vandaar ook de titel) als die van gedeelten van Purple Rain en Sign 'O' the Times, maar daardoor ook onmiskenbaar als Prince. Favorieten zijn Dance 4 Me, Valentina (leuke, ontdeugende tekst gericht aan de toen 1,5 jaar oude dochter van Salma Hayek), de ondergewaardeerde ballad Better With Time en de volle 7,5 minuten van Ol' Skool Company. ****

Elixer: Op haar best (Here Eye Come, All This Love, Kept Woman en met name 2Nite) klinkt dit als Janet Jackson met een randje Loïs Lane 'Precious-style'. In Here Eye Come horen we wat fijne gitaarlicks en een ondubbelzinnige tekst die we zowel van Prince als Janet Jackson hadden kunnen verwachten. Verder verzandt het in middelmatige tot saaie R&B, waar ik nog even opveer bij het afsluitende Elixer als Prince zelf nog even plichtmatig mee komt kraaien in de hoge registers maar het nummer niet kan redden. Toch niet zo slecht als verwacht. **1/2

Een heel pakket dat het ook verdient om rustig behandeld te worden.

LOTUSFLOW3R

Prince was helaas gestopt met de NPG Music Club en een nieuwe website werd gepresenteerd: Lotusflow3r.com. Na het succes van de NPGMC waren de verwachtingen hooggespannen, maar die werden nooit waargemaakt. Sterker: velen wachten nog op hun t-shirt. Prince kwam met een 3-dubbel CD. Eén wegwerp CD van de laatste protégé Bria Valente en 2 albums van eigen hand: Lotusflow3r en MPLSound. In het begin vond ik LF een beetje een standaard oefening van Prince, maar dat is in de loop van de jaren veranderd. Inmiddels vind ik zelf dat het album zich kan meten met enkele albums uit de jaren ’80.
Het overall geluid is gitaar gedreven. Niet alleen het scheurende Hendirx geluid, maar ook vaak heel subtiel en zuiver spel. Gekoppeld aan enkele goede composities levert dit na The Rainbow Children eindelijk weer een consistent goed album op. Waar Musicology, 3121 en Planet Earth nog wel zwakke momenten bevatten, is dit album over de hele linie goed.

From The Lotus...
Jazzy geluid dat we kennen van The Rainboow Children. Heerlijke subtiele gitaargeluiden maken deze instrumentale opening een prettig nummer om naar te luisteren.

Boom
Geeft in ieder geval aan dat dit een andere plaat gaat wordendan TRC. Dit is een rustige rocker waar Prince zijn gitaar op een prettige manier laat overheersen.

Crimson And Clover
Een cover. Het origineel is behoorlijk zoet, maar Prince geeft het een klassiek jaren ’70 rocksausje en dat geeft het nummer flink schwung. Op een leuke manier wordt ook Wild Thing van The Troggs er nog tussendoor gefietst. Verrassend goed geslaagde cover en heel fijn dat dit nummer uiteindelijk de persing haalde en niet The Morning After dat op de download stond en een slap popnummer is.

4Ever
Heeft in mijn oren ongeveer een gelijk geluid als Gold en Dolphin van The Gold Experience. Iets minder spannend, maar luistert wel heel fijn weg.

Colonized Mind
Michael B. en Sonny T. vormen weer de begeleiding en dat is zoals altijd heel fijn. Dit nummer is een hoogtepunt op het album. Prince gitaarspel is ook weer fenomenaal. Tekstueel is het ook erg goed.

Feel Better, Feel Good, Feel Wonderful
Op de achtergrond meen ik de riff van Musicology te herkennen wat het lekker funky maakt. De groove is verslavend en had van mij best wat langer mogen duren.

Love Like Jazz
We komen in een mindere fase. Dit is een jazzy nummer, maar iets te lief gezongen. Het had een scherper randje mogen krijgen om echt spannend te worden.

77 Beverly Park
Het absolute dieptepunt. Het intro is veelbelovend, maar dan wordt het liftmuziek. De spaanse gitaar die erin zit (of mandoline) is overigens wel knap gedaan.

Wall Of Berlin
Het niveau gaat weer omhoog. Michael B. en Sonny leggen weer een fenomenale basis waar Prince met zijn gitaar op excelleert. Het heeft een soortgelijke feel als The War, maar dan wat minder vaag.

$
Dit nummer heeft een heerlijke vibe waar je ontzettend blif van wordt. Funky, uptempo nummer. Goed voor een fijn zomers gevoel.

Dreamer
Na Bambi is Prince nooit meer zo dichtbij Jimi Hendrix gekomen als met dit nummer. Scheurende gitaarrock, ik hou ervan. Er is slechts 1 ding dat dit nummer van de perfectie houdt. De ritmesectie bestaat uit de Dunhams en alhoewel ze het goed doen hadden dat Michael en Sonny moeten zijn.

...Back 2 The Lotus
Dit is eigenlijk gewoon 1 nummer samen met de opener. Zelfde TRC gevoel. Enkele gebruikte geluidjes e.d. laten zelfs wat Crystal Ball doorschemeren dus ik ben overtuigd.

Omdat ik dit album in de eerste luisternbeurten altijd wat plichtmatig vond, heb ik het lang links laten liggen. Na herbeluistering denk ik dat het plichtmatige juist ontspanning is. Daardoor is dit nu echt een favoriet album van me geworden. Helemaal objectief misschien eigenlijk 4*, zeker met de draak die 77 Beverly Park is erop, maar vanwege het heerlijke gevoel en om het onderscheid te maken met andere albums, maak ik er 4.5 van.

MPLSOUND

MPLSound deed bij de eerste luisterbeurten echt zijn naam eer aan. Ik vond dit Prince die zijn jaren ’80 geluid de 21e eeuw inbracht. Inmiddels vind ik het minder fris en fruitig dan in het begin en ben ik toch wat kritischer geworden op dit album. Prince heeft dit in zijn eentje ingespeeld en waar dat in de jaren ’80 een kwaliteitskenmerk was, is dat nu vaak een aanzet tot herhaling van zetten.

(There'll Never B) Another Like Me
Een funky Prince-versie van R&B. Het swingt de pan uit en de gitaar in de outro is heerlijk.

Chocolate Box
We funken lekker fris door. Dit nummer heeft een plezierig, modern geluid dat ook door de raps van Q-Tip niet verpest kan worden.

Dance 4 Me
We blijven in de funk hangen. Dit is echter meer synthesizer-gedreven. Het synth geluidje heeft een jaren ’80 geluid en doet me daardoor erg denken aan Dr. Fink.

U're Gonna C Me
We gaan de ballads in. Dit is een standaard 13-in-een-dozijn nummer, veel te glad voor mij.

Here
Een routinematig tussendoortje, snel vergeten.

Valentina
Standaard funk uit het Prince boekje. Dit soort nummers kon Prince schrijven in zijn slaap en in zijn latere carrière heeft hij dat iets teveel gedaan.

Better With Time
Een ballad die gered wordt door de uitstekende vocalen.

Ol' Skool Company
Het hoogtepunt van dit album. Ijzersterk old skool funk. Alles is aanwezig; de briljante ritmegitaar, het Camille-stemmetje. Dit nummer alleen al maakt het verschijnen van dit album de moeite waard. Prince in topvorm.

No More Candy 4 U
Fijne funky track. Niet heel erg vernieuwend, maar wel erg prettig.

Al met al is Prince hier iets teveel op de automatische piloot, maar het album luistert wel prettig weg. Het is fris en funky, maar heeft de tand des tijds iets minder goed doorstaan dan ik oorspronkelijk dacht. 3.5*

ELIXER

Niet teveel woorden aan vuil maken. Bria Heeft geen talent en de muziek is inspiratieloos. Uitzondering: de heerlijke gitaar van Prince op Here Eye Come.

Lotusflow3r - 4.5*
MPLSoUND - 3.5*
Elixer - 2*