IQ - Frequency (2009)

Ik moet hem nog horen, dus op dat laatste statement kom ik nog terug... maar Nomzamo had toch Common Ground . Are You Sitting Comfortably was dan minder... en van The Seventh House was ik ook niet zo kapot.

Are You Sitting heeft Nostalgia/Falling Apart at the Seams en Wurensh .

Seventh House is een van mijn favorieten. Snap niet waarom velen het niks vinden. Het ademt een lekkere seventies sfeer uit.

Een lekkere 'seventies' sfeer?? Het toetsengeluid heeft op geen enkel ander IQ-album zo'n sterke jaren '90-datering.

Er staat voor mij maar één volledig kloppend nummer op en dat staat helemaal aan het begin. Maar goed, daar heb ik op een bekende andere plaats al eens langer over uitgeweid.

Van Seventh house vind ik juist Fading light sterk.

solide plaat van IQ. Niet erg vernieuwend, eerder tamelijk vertrouwd en prima passend in het post AYSC? tijdperk.

Staat weer geen slecht nummer op, waarbij Frequency, Ryker Skies, the Province en Closer als hoogtepunten kunnen worden aangemerkt.

Ik had gedacht Orford ontzettend te gaan missen bij deze plaat, maar het tegendeel is waar. Eigenlijk is zijn vertrek niet aan de plaat af te horen.

Wat wél overduidelijk op te merken is, is het fenomenale drumwerk van meesterdummer Andy Edwards. Deze geeft de band toch wat extra dynamiek mee.

De mannen hebben het weer waargemaakt, hup alweer een meesterwerk

Waar meneningen toch kunnen verschillen
Ik vind het vertek van Orford een enorme gemis en ik wordt helemaal kriegel van die Edwards. Goede drummer voor een metalband ofzo. Cook was veel subtieler en gevarieerder.

Ach, ieder zijn mening.
Dat Andy de betere drummer is van de twee, zullen echter maar weinigen betwisten. Cook's drumspel was functioneel, maar zelden meer dan dat. Andy voegt een nieuwe dimensie toe aan het IQ geluid.
Zijn stijl past overigens totaal niet bij dat van een gemiddelde metalband (hoe kom je erbij?? )

Sorry hoor. Maar Paul Cook is technisch echt wel veel beter. Luister maar eens naar The Wake of Tales from the Lush Attic. Waanzinnig spel van die gast.

En die Edwards gebruikt allemaal van die metal-trucjes in zn fills. Net als die vent van Porcupine Tree. Het grooved voor geen milimeter en het is geheel en al gericht om op te scheppen. Ergelijk spel van die vent.

*lol* welja noem Gavin Harisson er ook bij..... ook al een briljante drummer dude, al vind jij ook zijn spel blijkbaar 'minder' dan de bescheiden bijdrages van Cookie

Smaken verschillen, maar Paul Cook moet (in ieder geval in technisch opzicht) toch echt zijn mindere erkennen in beide heren........

De drummer is inderdaad érg aanwezig, een beetje bescheidener was beter geweest, denk ik. Op het eerste gehoor wat tegenvallend, haalt het niet bij de albums die ze hebben voortgebracht sinds de terugkeer van Nicholls. Maar ik moet hem nog wat beter beluisteren voor een definitief oordeel. Voorlopig 3,5.

Wat je wilt

Ik houd van subtiliteit en dynamiek.
Anderen weer van in-your-face.

Maakt niet uit. Voor mij is het een domper.

Ryker Skies en One Fatal Mistake zijn dan wel weer top-songs.

Minpuntjes zijn het saaie introstuk van de titeltrack en de belachelijke progmetal van The Province.

Ook zijn de toetsensolo's van Westworth en de veel te hard in de mix zittende drums van Edwards niet naar mijn zin.

Ik moet toch bij vlagen echt wel ff hard op lachen als ik die opmerkingen van Kingsnake zie:

- Edwards een metaldrummer
- Paul Cook speelt subtiel.

Als er juist 1 ding meer zit in de drumpartijen op dit album is het subtiliteit. Ik vond Cook altijd een aardige drummer maar de man heeft nog nooit van dynamiek (voor de leek: gradueel verschil kunnen tussen hard en zacht spelen) gehoord. Het had misschien ook wel te maken met dat ik het gevoel had dat zijn drumstel permanent in de studio stond opgesteld en dat ze rond Ever z'n sound hebben ingeregeld en er nooit meer wat aan veranderd hebben tot aan Dark Matter. Daar was eindelijk weer behoorlijk wat te horen van de Paul Cook uit vroegere jaren.

Ik vind ook absoluut niet dat de drums ver naar voren zitten in de mix. Nou ja, er zijn momenten dat ze dat wel zijn maar die vragen er ook gewoon om. Als je een drummer als Edwards in de band hebt dan ben je gek dat je daar geen gebruik / misbruik van maakt.

Oh ja, metaltrucjes... je bedoelt misschien drum-n-bass stijlelementen want die hoor ik dus wel. Ook niet zo gek want ik weet dat Edwards daar gek op is.

Oh ja, het album an sich: is een echte groeier aan het worden. Favo nummer is op dit moment Life Support (ben ik de enige die denkt dat dit nummer over het vertrek van Martin Orford gaat?). Maar ook het drieluik (want zo zie ik het) Stronger - Fatal - Ryker Skies bevalt me erg goed. Vind alleen dat ze wel een eind aan Ryker Skies hadden mogen brouwen en niet zo 'goedkoop' een fade out hadden moeten inlassen.

Oh ja, wat is er nou progmetal-achtig aan The Province?

Ik heb geen zin meer om er over te praten.
Net als bij Saga, Porcupine Tree heeft de band besloten een 'heavy' drummer ala Dream Theater/Helloween etc. te nemen.

Ik ben een ouwe lul en hou meer van drummers als Bruford, Andy War, Ian Mosley etc.

En in Province zitten duidelijk van die double-time ritmes die me uitermate storen.

En misschien is Cook gewoon een lompe houthakker zonder gevoel voor dynamiek, hij klinkt voor bij perfect.

En Edwards mocht willen dat hij D&B achtig speelt.

OMG, hier mee maak je het voor mij meteen duidelijk dat ik wat dit onderwerp betreft je echt niet serieus hoef te nemen want om een gast als Andy Edwards te vergelijken met drummers als die van DT en Helloween is rond uit lachwekkend. Daar waar deze drummers feitelijk een stijlkunstje heel erg goed kunnen, is Edwards een zogenaamde complete drummer te noemen (Gavin Harrison is er ook zo eentje). In bijna elke setting of genre kan hij zich thuis voelen en hij pikt uit elke muzieksoort dingen op en gebruikt ze vervolgens in andere contexten. In het geval van Edwards weet ik toevallig (sinds ongeveer 10 minuten geleden) dat hij dus naast de bekendere progdingen ook zo af en toe speel met een jazzkwartet.

Dan moet ik wat Edwards betreft meer horen dan alleen dit en Frost.
Wat Harrison betreft ken ik alleen Porcupine Tree.

Lijkt me uberhaupt verstandig om dat te doen als je zulke stellige dingen zegt.

Hier een leuke Gavin Harisson video:

Gavin Harisson's Drumsong

Dat vind ik dan weer onzin.
Tot nu toe vind ik Edwards maar shit-partijen spelen.
Ik houd absoluut niet van de partijen die hij en Harisson spelen. Dat ze elders anders spelen is een ander verhaal.

Man, ga eens buiten spelen

Ik sla werkelijk achterover van jouw beweringen over Cook vs. Edwards. En om over Gavin Harrison dan nog maar te zwijgen. Check van hem bijvoorbeeld eens zijn partijen op Flame van Richard Barbieri en Tim Bowness. Gaat er een wereld voor je open...

Paul Cook is één van de minst avontuurlijke drummers die ik ken. Niet slecht, maar vol clichés en conventioneel spel. Geldt ook trouwens voor meesterhakker Bob Dalton van It Bites.

Heb je echt wel eens goed naar Andy Edwards geluisterd? En heb je hem ook wel eens live zien optreden?
Bij de concerten die ik van hem met IQ en Frost* heb gezien, barstte het van de dynamiek en groove. En honderd procent gevoel.

*lol* voldoende bijval zo te lezen.....

IQ heeft eindelijk een topdrummer in huis, en Kingsnake haalt juist dat als minpunt naar voren op dit album... schiet mij maar lek....

Het album overigens nog een tig keer beluisterd (tripje Parijs ) en het is een echte groeier. Denk Dark Matter, maar dan met een betere drummer ))

Wat mijn gevoel zegt, spreek ik uit.
En ik heb gewoon niet zoveel met dit type drummer.

Zoals ik al zei, geldt dat ook voor bijv. Porcupine Tree en Saga.
Dat jullie het een goede drummer vinden, geloof ik best. Het is populair om zo te drummen tegenwoordig enhet klinkt allemaal heel heftig en innovatief.
Maar ik houd toch meer van dat ouderwetse (zonder dubbel-bass en minder van die overdreven fills), zoals bijv. Bruford of Ward (Camel) of moderne drummers zoals in Hidria Spacefolk, Blan Bladen, Oresund Space Collective of zeg maar die eerste drummer van Porcupine Tree (Maitland).

Maar laat maar zitten. Dit is niet iets waar we het eens over hoeven te zijn. Ik ga gewoon niet zo vaak naar deze plaat luisteren, hoe goed sommige stukken ook zijn.

Aaah... hier ook al een discussie....

Eindelijk binnen, zal eens gaan luisteren dit weekend.
Ik heb er nog al wat binnen gekregen vandaag.

Hopeloos achterhaald. Dat is dit album. Net of ze met z’n allen bij elkaar hebben gezeten en onder het genot van een biertje naar Misplaced Childhood van Marillion hebben geluisterd en zoiets hadden van; hé zullen wij ook zoiets gaan maken? Michael Holmes; Ja, vooral dat gitaargeluid wil ik kopieren! Mark Westworth; Oooh heerlijk die toetsenpartijen! Daar ga ik ook op oefenen!


Beetje cynisch natuurlijk. Maar ooh, wat kan ik genieten van die hopeloze ouderewetse ellende. Heerlijk laat ik mij weer meeslepen in de wereld van Neo Prog. Ik stapte vanavond na mijn werk in de auto en ontwaakte uit mijn roes 25 minuten later. Of eigenlijk; ik moest uitstappen, want het staat zo raar als iemand in een auto op de parkeerplaats met de lichten uit nog aan het nagenieten is van de muziek

Ooh, nog even dit; ik vind Edwards absoluut geen metal drummer, maar ook weer geen echte verbetering ten opzichte van Cook.
Eigenlijk zijn ze in mijn gehoor beide geen briljante drummers, maar meer "gemiddeld".

Maar nu heb ik er ook niet veer verstand van en IQ nog nooit live gezien....

Nou maar een 3 *** om te beginnen.
Nummer 3 begint met een bekend dreuntje van ze..
Vindt het niet op Marillion Misplaced childhood ljken trouwens.
Maar de vorige was veel beter en misschien dat hij nog gaat groeien.
Zoveel discussies alweer en wie hebben het album nu eigelijk?

Ik vind dat veel instrumenten klinken alsop MC, sommige melodielijnen. Echt jaren tachtig klanken. Verder de songs lijken niet echt op die van MC, maar de instrumenten hebben wel bijzonder veel gelijkenis op dit album

Ik heb altijd alles van IQ gekocht. Heb zelfs het nodige op elpee. Maar deze heb ik gedownload. En ga het niet kopen.

Huh? Dit is echt wel de meest bizarre vergelijking m.b.t. Frequency die ik tot nu toe heb gehoord / gelezen heb. Want wat ik op Frequency hoor, heb ik eerlijk gezegd Marillion nog nooit horen doen. Frequency haakt ontzettend aan bij het vroegere werk van IQ en dat houd dus o.a. in dat er een flinke scheut Steve Hackett (solo-albums) in zit. IQ stoeit ook altijd met onregelmatige maatsoorten en dat is iets wat Marillion nauwelijks doet.



Cook kan 1 ding heel goed en dat is redelijk recht door beuken. Denk aan het begin van The Wake bijvoorbeeld of aan No Love Lost. Edwards kan daarentegen verschrikkelijk goed strak spelen zonder dat het ook maar iets aan 'groove' verliest. Zo'n partij als op het laatste nummer, Closer, daar kan Cook dus absoluut niet mee overweg (merkte ik toen ik hem het nummer live hoorde spelen).
Geloof me, qua muzikale + technische bagage is Edwards overduidelijk de meerdere van Cook.

Ben het er nog steeds niet mee eens.

Cook kan inderdaad goed rechtdoor beuken (The Wake, Thousand Days) maar drumpartijen als in Widow's Peak of Last Human Gateway moet ik Edwards nog zien doen.
Je vergist je enorm in Cook. Juist omdat hij in dienst van de muziek speelt, en Edwards een lead-rol neemt, waar niemand op zit te wachten (behalve jij en nog wat anderen).
En hij groov't absoluut níet. Dan weet jij blijkbaar niet wat grooven is. Sorry bedoel het niet gemeen.

Bizar? Vindt je de arrangementen vaak niet enorm veel overeenkomsten hebben met het werk van Marillion ten tijde van MC? (of de albums net daarvoor/daarna?) Vooral het gitaar geluid doet mij vaak denken aan die albums, maar ook het toetsen geluid. ik heb het even niet over de onregelmatige maatsoorten.

Mijn tekst is een beetje cynisch gekozen, maar ik kan echt heel weinig nieuwe dingen horen. In mijn ogen is dit album dus echt hopeloos achterhaald. Maar begrijp me niet verkeerd, ik geniet er waarschijnlijk net zo van als jou, maar het blijft natuurlijk wel armoe troef. Om de vergelijking met Pendragon dan toch maar te maken, die zijn wel degelijk een andere weg ingeslagen. Dat je daar dan weinig origineels in kan vinden, of dat het sterk is beïnvloed door Porcupine Tree, is wat anders, maar om dan maar de vergelijking te maken met het door jouw genoemde Marillion, die durfden zich telkens wel te vernieuwen. Of het altijd goed uitpakt is wat anders, maar heilige huisjes worden in ieder geval vermeden.